Iмклiва ляцяць гады,
Як лёгкiя санкi з горак…
Застацца хачу заўжды,
Як быццам мне толькi сорак.
I кожны наступны год
Вiтаю як самы першы,
Не трэба другiх прыгод:
Каханне, сябры i вершы.
Заўсёды ў любых краях
Са мною мой скарб вясковы:
Сунiчнiк, гарбаты шлях,
Ды музыка роднай мовы.
Белорусский мотив
© Copyright: Дмитрий Шапиро, 2010
Свидетельство о публикации №210120201498
Свидетельство о публикации №210120201498
Рецензии
Добрай раніцы, паважаны Дзмітрый!
Які цудоўны і ёмісты верш!
У сорак гадоў думала: "Якая я старая!"
А ў шэсцьдзесят з вялізным хвастком ужо не лічу сябе сталай жанчынай.
З цяплынёй і ўдзячнасцю.
Нелли Фурс 02.07.2023 10:02 • Заявить о нарушении
Які цудоўны і ёмісты верш!
У сорак гадоў думала: "Якая я старая!"
А ў шэсцьдзесят з вялізным хвастком ужо не лічу сябе сталай жанчынай.
З цяплынёй і ўдзячнасцю.
Нелли Фурс 02.07.2023 10:02 • Заявить о нарушении
На это произведение написано 26 рецензий, здесь отображается последняя, остальные - в полном списке.
