Деган къайленаш

Деган къайленаш


Берцаккхокха сайна бешахь карийча,
Лайн чим хилла лаьтташ яра со.
Диттан хари чохь тарсал гича,
Хьуьнан б;ар хилла реза яра со.
Сарахь суьйренца буьйса т;етаь;ча,
Стиглара седарчийн тача дара со.
Терсаш йолу говр сайна хезча,
Татол хилла ;уьллура со.
Хьо вог;у аьлла сайн лере деача,
«Же, чехка!» — олий, кечлора со.
Бозбунчалла дина хьан кийра яла,
Дагара хаа г;ертара со.
Ахь соьга кховдийна куьйгаш лаца,
Сан деган г;ап делла хьуна дуьхьал,
Лайн чиме йирзина,
Ешийра со.





Тайны сердца

Подснежник в саду отыскав по весне,
Снежинкой кружиться хотела бы я.
Увидев бельчонка в дупле на сосне,
Орешком лесным стать мечтала бы я.
Когда наступала вечерняя мгла,
Тропинкою звёздной стелилась в ночи.
Услышав, как ржёт твой скакун у села,
Ручьём разливалась, журчащим в тиши.
Едва долетала о встрече молва,
«Скорее!» — шептала, спеша на порог.
Чтоб душу твою разгадать до конца,
Готова была сотворить волшебство.
Но руки твои лишь успела принять,
И сердце открылось навстречу тебе —
Снежинкою нежной
Растаяла я.


Secrets of the Heart
Finding a snowdrop asleep in the glade,
I wished to become a soft snowflake in flight.
Seeing a squirrel where tree shadows played,
I longed to be just a wild hazelnut light.
As twilight descended and darkened the skies,
I stretched like a pathway of stars in the night.
Hearing the neigh of your steed on the rise,
I flowed like a brook in the pale evening light.
When whispers arrived that you soon would be near,
"Be quick!" I would murmur, preparing to greet.
To enter your soul and unravel each fear,
I sought out a magic to make us complete.
Yet reaching to hold the warm hands you extended,
My heart’s guarded fortress swung open to you—
Turned into a snowflake,
I melted away.




Geheimnisse des Herzens
Als ich ein Schneegl;ckchen fand in dem Hain,
Da w;nschte ich mir, eine Flocke zu sein.
Ein Eichh;rnchen sah ich im hohlen Ge;st,
Da wollt’ ich als Haselnuss ruhen im Nest.
Wenn abends die D;mmerung sachte begann,
Dann zog ich als Sternenpfad himmelw;rts an.
Vernahm ich das Wiehern von deinem geschwinden Ross,
Da ward ich zum B;chlein, das leise zerfloss.
Kaum drang mir die Kunde vom Kommen ins Ohr,
„Ach, eile!“ — so trat ich gesch;ftig hervor.
Mit Zauberkraft wollt’ ich dein Innerstes schau’n,
Um tief auf die Regung des Herzens zu bau’n.
Doch als ich die H;nde, die deinen, ergriff,
Mein Herz sich dir ;ffnete, selig und tief —
Zur Flocke verwandelt,
Zerschmolz ich in dir.
   


Рецензии