Навальница у поли

Навальніца ў полі

 Бабуля, збіраючы нас у поле, дала кожнаму поліэтыленавую плёнку, каб хавацца пад ёй ад дажджу. Гэта было не вельмі зручна: увесь час прытрымліваць яе рукой. Тады я "дадумалася". Паверх плёнкі накінула плашч, як накідку, і зашпіліла яго толькі на верхні гузік.
 І вось мы ў полі. Моцны вецер, які хутка прыгнаў навальнічную хмару, і пачалося…
 Спачатку было страшна. Разрады маланкі проста над галавой, аглушальныя грымоты... Лівень сцяной, ад якога амаль нічога не відаць. Але паколькі ніводная маланка ў мяне так і не патрапіла, я некалькі атупела і перастала баяцца. Плашч мой пверх плёнкі ушчэнт прамок, і ад яго стала холадна.
 Каровы стаялі па шчыкалатку ў вадзе, не пасвіліся, а задуменна і ціха перажоўвалі сваю жованку. А навальніца грукатала-бушавала далей, і ўсё над галавой.
 Пад вечар яна ўціхамірылася, і паступова спыла за гарызонт.
 А калі мы ў канцы дня прыгналі статак дахаты, бабуля нам сказала: "Навошта вы раней не прыгналі? Бо каровы ў навальніцу не ядуць. Толькі дарма моклі…"