Яусееуна

Яўсееўна

 Сон

 У абледзянелым зімовым парку,  дзе чарнеюць голыя галіны дрэў на фоне шэрага змрочнага неба, дзе зямля пакрыта цвёрдым, пераплаўленым снегам, а на дарожках глыбокія лужыны, пакрытыя шурпатым лёдам, пад адным з дрэў стаіць Яўсееўна і чытае Вершы.

 Я іду павольна міма і ўважліва слухаю. Вершы выдатныя.
 Я азірнулася і ўбачыла, што адышла далёка, што Яўсееўна стала падобная на маленькую чорную кропку на гарызонце, хоць яе гучны голас чутны быў выдатна і адгэтуль.

 Я спалохалася, што Яўсееўна засталася адна, што яе ніхто не слухае, і што яна можа пакрыўдзіцца і сысці...
 ...І я павярнулася і кінулася бегма зваротна па абледзянелай дарожцы. Лёд пада мной праваліўся, і я апынулася ў вадзе па пояс. Вырашыўшы, што губляць ужо няма чаго, я пайшла напралом, крышачы па шляху ледзяную скарынку. І хутка выбралася на сухое месца.

 …Яўсееўны пад дрэвам ужо не было… І раптам я пачула:
 - Яўсееўна, ідзіце сюды. Тут добрае месца.
 І я таксама паплялася ў той бок, каб далучыцца да слухачоў…

 *** *** ***
 Яўсееўна ў мой сон патрапіла з рамана Васіля Быкава "Кар'ер"