Вечар у акна
Сінее, бы разведзены атрамант;
І беражанкі лямантуюць
Так шалёна,
І ад чыгункі гул даносіцца
Таемны.
І пах квітнеючых акацый
Атакуе,
Штурмуе наш балкон.
Дыван садоў, дамкі, дарожкі –
Фонам.
На ім рассыпаліся пацеркі агнёў –
Буйныя, бы парэчкі.
Хочацца абняць
І гэты горад,
І ўвесь свет –
І раскрываю рукі для абдымкаў.
Вее ветрык.
Свидетельство о публикации №215060502025