9. 2. Принцип элитаризации самомнение элитариев и

9.2. Прынцып " элитаризации»: ганарлівасць "элитариев" і сапраўдная сутнасць.

Так званая «эліта» ў жыцці рэалізуе прынцып, якая прадстаўляе па сваёй сутнасці самообольстительную ілюзію: «Мы — і генетычна, і культурна — лепш, чым усе іншыя, і таму маем права на тое, на што не маюць права іншыя — «ніжэйшыя»: на пераважнае спажыванне — прыродных выгод, твораў цывілізацыі, на вольны час, а так жа — і на безадказнасць перад «ніжэйшымі» і на неподсудность ім; а яны павінны нам гэта забяспечыць, у адваротным выпадку яны не маюць права нават на існаванне, а не тое, што на такое жыццё, якой вартыя толькі мы».
Жыццёвая сутнасць, якая стаіць за гэтай фармулёўкай, не па-за залежнасці ад таго, у якой рэдакцыі гэтая сутнасць выказана, абавязвае ўспомніць фрагмент з карана (сура 7. «Перашкода»):
«9 (10). Мы зацвердзілі вас на зямлі і зладзілі вам там сродкі жыцця, - мала вы ўдзячныя!
10 (11). Мы стварылі вас, потым надалі вам форму, потым сказалі анёлам: "пакланіцеся Адаму!"- і пакланіліся яны, акрамя Iблiса; ён не быў з тых, хто пакланіўся.
11 (12). Ён (Бог — наша тлумачэнні па кантэксце пры цытаванні) сказаў: “што ўтрымала цябе ад таго, каб пакланіцца, раз я загадаў табе?" Ён (Iблiс — наша тлумачэнні па кантэксце пры цытаванні) сказаў: "я — лепш за яго: Ты стварыў мяне з агню, а яго стварыў з гліны".
12 (13). Сказаў ён: "Скінься адсюль; не падыходзіць табе славіцца там! Выходзь жа: ты - якi сярод тых(iх - наша заўвага пры цытаванні на белязе) апынуліся нікчэмнымі!"(у перакладзе і.Ю. Крачкоўскага).»
Гэты коранический фрагмент ўзаемна дапаўняльна суадносіцца з новазапаветным (Матфей, гл. 20):
«25. Ісус жа, паклікаўшы іх (сваіх вучняў — наша тлумачэнне па кантэксце пры цытаванні), сказаў: Вы ведаеце, што князі народаў пануюць над імі, і вяльможы пануюць імі; 26. але паміж вамі хай ня будзе так: а хто хоча паміж вамі быць вялікім, хай будзе вам слугою; 27. і хто хоча паміж вамі быць першым, хай будзе вам рабом"».
Альбо ў больш агульнай тэрміналогіі без канкрэтыкі "князёў", "ясновельможных паноў" і іншых "правасхадзіцельстваў" і "свяцейшасцяў":" вы ведаеце, што над народамі валадараць асатанелыя "эліты", але паміж вамі Ды не будзе так...".
І працяг у Каране:
«... Прыходзьце да роўнага слова для нас і для вас, (...) каб адным з нас не звяртаць іншых з нас у спадароў акрамя Бога"*(3:57).
"Вы былі на краі прорвы агню, а ён выратаваў вас адтуль. Так тлумачыць вам Бог свае азнакі, - можа быць вы пойдзеце прамым шляхам! - і хай будзе сярод вас абшчына, якая заклікае да дабра, загадвае адобранае і ўтрымлівае ад неадабранага**. Гэтыя-шчаслівыя " (3: 99,100).

* Гэтая фармулёўка мае на ўвазе, што тыя хто прымаюць панаванне над сабой ад іншых людзей акрамя Бога, больш вінаватыя (ўнутриграмадскi аспект быцця) і грахоўныя (рэлігійна-жыццёвы аспект быцця), чым прэтэндэнты ў «Госпада» і рабаўладальнікі...]
** Такая Абшчына па-руску называецца словам «жрэцтва».

Г.зн., калі суадносіцца з Евангелічным і Коранiченым адкрыццямі, носьбіты «элітарнай» самасвядомасці і «элітарных» амбіцый — не па-за залежнасці ад іх рэальных і ўяўных поспехаў —  паўстаюць нікчэмнасцямі якiя зарваліся .
Для навакольных, - як у складзе "эліты", так і не па-за яе, - не мае значэння:
- ці з'яўляецца прытрымліванне выказанаму вышэй прынцыпу "элитаризма" валявым выразам i усвядомленай пазіцыі светаразумення "элiтарыя", які загінуў ахвярай самавольства;
- альбо несвядомыя ўзроўні псіхікі "элiтарыя" запоўнены алгарытмікай паводзін, якая выказвае прынцып  "я лепш, і таму маю права...", хоць сам ён не ўсведамляе характару сваіх паводзін і з'яўляецца біяробатам-зомбі, які не ведае, што творыць.
Па - за залежнасці ад таго, рэалізуецца гэты прынцып валявым парадкам альбо на аснове несвядомых аўтаматызмаў[часткова ананімна — тлумаченне перакладчыка на беляз], - грамадству, біясферы наносіцца ўрон.
Але галоўнае следства такога становішча, па — за залежнасці ад таго, вераць «элітарыі» ў Бога альбо няма, — іх дзейнасць не падтрымліваецца звыш, паколькі ўсе яны, нават калі і выстойваюць ў храмах рытуальна абавязковыя малітвы адпаведна сваёй канфесійнай прыналежнасці, - закаранелыя атэісты, якія душаць і перакручваюць рэлігійнасць з прычыны свайго няверы Богу ўсяго жыцця.
Таксама не мае значэння: дэкларуецца гэты прынцып адкрыта і прама, альбо дэкларацыі наносяць супрацьлеглы яму па сэнсе характар, але ён усё ж праводзіцца ў жыццё па змаўчанні пад прыкрыццём цалкам благообразных дэкларацый, спароджаных той ці іншай ідэалагічнай уладай.
Выкладзены вышэй прынцып «элiтарызацыi» "мы — лепш, чым яны, і таму маем права..." — ЗЫХОДНЫ, а барацьба за ўладу розных груповак, якія сфармаваліся на маральна-этычнай аснове гэтага прынцыпу, і само панаванне для «эліты» на аснове эксплуатацыі рознага роду «гульняў з ненулявое сумамі» — толькі сродак для яго правядзення ў жыццё.*

* Г.зн. маніякальнае ўладалюбства некаторых тыпаў — толькі следства іх маніякальнай схільнасці да паразітызму[ашукванню], але не паразітызм[махлярства] - следства "уладалюбства", у тым ліку і сапраўды маніякальнага уладалюбства. Менавіта таму ўлада нікога не псуе і не разбэшчвае (афарызм: «абсалютная ўлада разбэшчвае абсалютна» — па сутнасці мае на ўвазе, што Бог абсалютна Распусны і маральна-этычна заганны). Ўладны статус у натоўпа-«элітарным» грамадстве толькі созда;т умовы, у якіх маральна-этычная заганнасць асобы выяўляецца ў справах тым больш поўна і ярка, чым вышэй індывід падымаецца па іерархіі ўнутрыграмадскай улады, асвойваючы патэнцыял беспакаранасці і безадказнасці, і чым больш ён заганны сам.
У квадратных дужках тлумачэнні ад перакладчыка на беляз.