Травеньскiя назiраннi

Травеньскія назіранні

Трохі па справах сумных быў каля Круглай. Сёння. Прайшоў мімаходзь былога Дома Літаратара. Мне ён нагадаў крэматорыя. Толькі дым з коміна не пыхкае. Шчэ я там пабачыў апошняга беларускага пісьменніка. Скамянелага.  Каля ўваходу, зправа ляжыць, нябожчык. Як напамін. З адбітымі бакамі.

Назва нейкай жральні хвацкая, яскравая,  на ўваходзе абвяшчае: ежа на вуголлях.

Сумна мне стала, гэта табе не колішняя Мутнае вока з знакамітымі наведвальнікамі. Дзе жыццё віравала.

Хто тут зараз п'е, дзеліцца плянамі, чытае вершы, пляце як павук сеціва інтрыг, марыць намаляваць карціну, ці проста прыйшоў па*іздзець за жыцце. Наспадзеўкі, на добрым падпітку  бойку справакаваць? А то!

  Анікога. Анічога.

Сумна мне зрабілася, вагаўся-вагаўся, дый  пацёгся я да Караваю, пляшку азербайджанскага каньяку ўзяць, як у колішнія часы, за 5.50, бабруйскага ЛГЗ .  Але і тут мяне спасцігла  непаразуменне.  А шостай вечару, а на краме замок. І гэта ў нядзелю.

Зайшоў у двара. За Домам Літаратара. А там нейкі дзядзька у клумбах бульбу садзіць.

Менск травеньскі, я баюся цябе.