Сказка о том, как прилагательные раскрасили мир

Давным-давно, когда язык только зарождался, существовало Королевство Сухих Фактов. В этом королевстве жили исключительно Существительные.
Жизнь там была правильная, четкая, но невыносимо скучная и серая. Вот, например, выходил на улицу житель по имени Дом. Он был просто Дом. Не высокий, не низкий, не уютный и не мрачный. Просто здание. В небе висело Солнце. Оно не было ни ярким, ни жарким, ни золотистым. Оно просто существовало как факт. По улицам ходили Коты и Собаки. Но никто не мог погладить пушистого кота или испугаться злой собаки, потому что они были никакими – просто Коты и Собаки. Кот не боялся Собаки, а Мышка – кота. А чего ей бояться: она не маленькая и не серенькая, да и Кот не страшный, не хищный и не опасный. Он просто имел Усы, но не был усатым, бесшумным и сладко облизывающимся.
Жители часто ложились спать на Камень, потому что не знали, что он твердый, а Пух мягкий. Под голову подкладывали не Подушку, а Полено. Они пили Чай и обжигались, потому что не знали, что он был горячий.
Король Существительных, старый и мудрый Предмет, однажды вздохнул: «Мы существуем, это правда. Мы называем всё, что есть в мире. Но мы не знаем, какое оно. Мы как черно-белый эскиз без красок».
И вот однажды к воротам серого королевства подошел пестрый караван. Это были странствующие художники. А звали их – Прилагательные. Они были одеты в одежды всех цветов радуги, они звенели колокольчиками и пахли духами. Их предводителя звали Великолепный.
– Кто вы? – спросил стражник по имени Ворота.
– Мы те, кто дарит свойства! Мы дарим смысл и цвет! – ответил Великолепный. – Пустите нас, и вы не узнаете свой мир и полюбите его.
Стражник Ворота открыл Калитку.
Как только Прилагательные вошли в город, началась магия. Шустрое прилагательное «Зеленый» подбежало к Траве. Чтобы понравиться даме, оно поменяло свой наряд (окончание), чтобы идеально подходить партнеру. И Трава сразу стала «Зеленой». Бледная Трава вспыхнула изумрудным цветом! Прилагательное «Ласковый» обняло Ветер, и тот, бывший просто потоком воздуха, вдруг стал приятно щекотать щеки. Прилагательное «Сочный» прыгнуло в корзину с Яблоками, и те стали Сочными, а жители, надкусив их, впервые зажмурились от удовольствия. Солнце стало Тёплым, и Кот сразу разлёгся на крыльце погреться на солнышке и увидел во сне серую Мышку и жирную Сметану.
Но были и капризные гости. Прилагательные «Холодный», «Колючий» и «Грустный» тоже нашли себе пары. Дождь стал холодным, Ёжик – колючим, а Вечер – грустным. Сначала Существительные испугались.
– Зачем нам грусть, боль и холод? – закричали они. – Уходите!
– Не спешите, – остановил их мудрый Великолепный. – Чтобы узнать счастье, нужно познать печаль. Без холодного ветра вы никогда не оцените тёплый очаг. Без кислого лимона не поймете сладости пчелиного меда. Мы дарим вам не только красоту, но и чувства.
Король Предмет посмотрел на своё королевство. Оно больше не было схемой. Оно стало живым, дышащим, разным.
– Оставайтесь с нами, – попросил Король. – Вставайте рядом с нами. Мы будем опорой вам, а вы – нашим украшением и смыслом.
С тех пор они неразлучны. Существительное гордо идет, называя предмет, а верное Прилагательное (или целая свита Прилагательных) шествует рядом, меняя свои окончания, чтобы во всём соглашаться с хозяином, и объяснять всем вокруг, какой же этот предмет замечательный, важный и неповторимый.


Казка пра тое, як Прыметнікі размалявалі свет

Даўным-даўно, калі мова толькі нараджалася, існавала Каралеўства Сухіх Фактаў. У гэтым каралеўстве жылі выключна Назоўнікі.
Жыццё там было правільным, дакладным, але невыносна нудным і шэрым. Вось, напрыклад, выходзіў на вуліцу жыхар, iмя якога Дом. Ён быў проста Дом. Ні высокі, ні нізкі, ні ўтульны, ні змрочны. Проста будынак. У небе вісела Сонца. Яно не было ні яркім, ні спякотным, ні залацістым. Яно проста існавала як факт. Па вуліцах хадзілі Каты і Сабакі. Але ніхто не мог пагладзіць пушыстага ката ці спужацца злога сабакі, бо яны былі ніякімі – проста Каты і Сабакі. Кот не баяўся Сабакі, а Мышка – Ката. А чаго ёй баяцца: яна ж не маленькая і не шэранькая, ды і Кот не страшны, не драпежны і не небяспечны. Ён проста меў Вусы, але не быў вусатым, бясшумным і такім, што салодка аблізваецца.
Жыхары часта клаліся спаць на Камень, бо не ведалі, што ён цвёрды, а Пух мяккі. Пад галаву падкладалі не Падушку, а Палена. Яны пілі Чай і абпякаліся, бо не ведалі, што ён гарачы.
Кароль Назоўнікаў, стары і мудры Прадмет, аднойчы ўздыхнуў: «Мы існуем, гэта праўда. Мы называем усё, што ёсць у свеце. Але мы не ведаем, якое яно. Мы як чорна-белы эскіз без фарбаў».
І вось аднойчы да варот шэрага каралеўства падышоў стракаты караван. Гэта былі вандроўныя мастакі. А звалі іх – Прыметнікі. Яны былі апранутыя ў адзенне ўсіх колераў вясёлкі, звінелі званочкамі і пахлі духамі. Іх правадыра звалі Цудоўны.
– Хто вы? – спытаў стражнік  Вароты.
– Мы тыя, хто даруе ўласцівасці! Мы даруем сэнс і колер! – адказаў Цудоўны.
– Пусціце нас, і вы не пазнаеце свой свет і палюбіце яго. Вартаўнік Вароты адчыніў Брамку.
Як толькі Прыметнікі ўвайшлі ў горад, пачалася магія. Жвавы прыметнік «Зялёны» падбег да Травы. Каб спадабацца даме, ён змяніў свой убор (канчатак), каб ідэальна падыходзiць партнёру. І Трава адразу стала «Зялёнай». Бледная Трава ўспыхнула ізумрудным колерам! Прыметнік «Ласкавы» абняў Вецер, і той, што быў проста рухам паветра, раптам пачаў прыемна казытаць шчокі. Прыметнік «Сакавіты» скокнуў у кошык з Яблыкамі, і тыя сталі Сакавітымі, а жыхары, пакаштаваўшы іх, упершыню зажмурыліся ад задавальнення. Сонца стала Цёплым, і Кот адразу разлёгся на ганку пагрэцца на сонейку і ўбачыў у сне шэрую Мышку і тлустую Смятану.
Але былі і капрызныя госці. Прыметнікі «Халодны», «Калючы» і «Сумны» таксама знайшлі сабе пары. Дождж стаў халодным, Вожык – калючым, а Вечар – сумным. Спачатку Назоўнікі спужаліся.
– Навошта нам сум, боль і холад? – закрычалі яны. – Сыходзьце!
– Не спяшайцеся, – спыніў іх мудры Цудоўны. – Каб спазнаць шчасце, трэба зведаць смутак. Без халоднага ветру вы ніколі не ацэніце цёплы ачаг. Без кіслага лімону не зразумееце салодкасці пчалінага мёду. Мы даруем вам не толькі прыгажосць, але і пачуцці.
Кароль Прадмет паглядзеў на сваё каралеўства. Яно больш не было схемай. Яно стала жывым, поўным жыцця, разнастайным.
– Заставайцеся з намі, – папрасіў Кароль. – Станавіцеся побач з намі. Мы будзем апорай вам, а вы – нашым упрыгожваннем і сэнсам.
З таго часу яны неразлучныя. Назоўнік горда ідзе, называючы прадметы, а верны Прыметнік (ці цэлая світа Прыметнікаў) крочыць побач, змяняючы свае канчаткі, каб ва ўсім згаджацца з гаспадаром, і тлумачыць усім навокал, які ж гэты Назоўнік выдатны, важны і непаўторны.


Рецензии