Халодны дзень, нібыта поўнач…
Шкадую птушак – цяжка ім.
Бялюткі снег нібы бавоўна,
Зіма спявае жорсткі гімн.
Гуляе вецер – завіруха,
Наносіць гурбы снега зноў.
На сэрцы холад, нават скруха,
Як бы працяг зімовых сноў.
Зіма шалее, не здаецца,
Хоць месяц люты на двары.
Напэўна, цешыцца-смяецца:
«Не для мяне каляндары!»
Сціскае холад – снег, марозы…
Ох, месяц люты, не марозь!
А холад бы шуткар цвярозы
Даводзіць кожнага да слёз.
Халодны месяц не шкадуе
Ні бедных птушак, ні звяроў.
Шалёны вецер моцна дуе,
Вось над страхою зноў зароў.
Халодны дзень
© Copyright: Татьяна Цыркунова, 2026
Свидетельство о публикации №226021500522
Свидетельство о публикации №226021500522
Рецензии