Вечназялёная...
Пад чорнаю гарой расла.
Нібы прыгожая дзяўчына
Высокай, стройнаю была.
Ляснік не раз ёй любаваўся:
«Красуня ты, няма такіх…»
На розум людскі спадзяваўся:
«Ялінку згубіць хіба псіх…»
Як бы прадрок, пара настала…
Застаўся ладненькі пянёк.
Яліна дзесь сама прапала,
Журботным выдаўся дзянёк.
Шукаў сляды ляснік да ночы,
На пень з маркотаю глядзеў:
«Хто ж да красуні быў ахвочы?!
Куды ялінку-цацку дзеў?»
«Краса не кожнаму пасуе…»
Са смуткам жонцы гаварыў:
«Часова дзе яна красуе?!»
На сэрцы нібы быў нарыў.
Вечназялёная яліна
Пад чорнаю гарой расла…
Нібы прыгожая дзяўчына…
Краса яліну не спасла…
Свидетельство о публикации №226030300663
Я использую только искусственную ель и несколько живых веточек туи или можжевельника...
Татьяна Цыркунова 03.03.2026 15:09 Заявить о нарушении