Дзе над Прыпяццю бусел кружыцца,
Дзе туманы ляглі на іржышча,
Там душа мая ў неба стучыцца,
Там спакой і спрадвечнае прыстанішча.
Край азёрны, блакітнавокі,
У калысцы бяроз і хвоі,
Ты захоўваеш скарб свой далёкі,
Што пакінулі продкі-героі.
Не ў маланках, не ў пышным убранні,
А ў ззянні чыстых рос —
Твая сіла ў спакойным трыванні,
Што праз церні ты годна пранёс.
Белавежская шэпчацца пушча,
Голас нівы ў калоссі дрыжыць,
І зара, над палямі ўстаюча,
Ціхім святлом твой свет асвяціць.
Беларусь — гэта імя як песня,
Што ў валошкавым полі гучыць.
Няма долі на свеце чудзесней,
Дзе любоў, як малітва, гучыць.
***
© Copyright: Сафия Лисовская, 2026
Свидетельство о публикации №226030601122
Свидетельство о публикации №226030601122
Рецензии