Сівым туманам апранута,
Застыла Пушча ў вечным сне,
Тут кожная хвіліна чута,
Што шэпчуць сосны ў вышыне.
Гамоняць волаты-дубравы,
Сплятаюць казкі карані,
Тут дух лясны, магутны, славы,
Запальвае свае агні.
Тут зубр — гаспадар непакорны —
Скрозь гушчу родную ідзе,
І воўк, як цень лясны і зорны,
Свой шлях па стоеных вядзе.
Там рысь на галіне высокай
Застыла, як чароўны страж,
Сачыць сваім няспынным вокам,
Як ззяе дзіўны пейзаж.
А над лясамі, над барамі,
Дзе неба сіняе цвіце,
Наш бусел белымі крыламі
Надзею людзям раздае.
О Пушча! Ты — маё каханне,
Мой самы светлы, ціхі край.
Ты — маё шчасце і прызнанне,
Мой незабыўны, родны рай.
***
© Copyright: Сафия Лисовская, 2026
Свидетельство о публикации №226030901276
Свидетельство о публикации №226030901276
Рецензии