Дыялог, нумар, я забыуся, якi нумар

-Дзядуля, а ты высокі?
-Высокі.
-А я вырасту такі самы?
- Вырасцеш яшчэ вышэйшым, як твой прадзед ,  Ярош.

Ён маўчыць. У слухаўцы шоргат. Там, у Кіеве, цяпер вечар. Каменданцкая гадзіна.

-А як ты даведаешся, што я вырас, калі ты мяне не бачыш?
Я гляджу на свае рукі. Яны ўжо старыя, парэпаныя. Пігментныя плямы.
-Па голасе пазнаю.
- А калі голас зменіцца?
- Усё адно пазнаю.
-А калі я больш не загавару?

Цішыня.

-Чаму не загаворыш?
- Ну… раптам.

Я чакаю.

- Дзядуля, мне тут у падвал уначы трэба бегчы. Хутка. Я навучыўся хутка.
- Маладзец.
- А ты ўмееш хутка бегчы?
- Раней умеў.
- А цяпер?
Гляджу на  свае , пакручанныя ногі. Каленкі ныюць перад дажджом. Дажджы ў нас часта.
-Цяпер таксама ўмею. Калі спатрэбіцца.
-А трэба будзе?
-Трэба будзе,-прыбягу.

Ён уздыхае. Па-даросламу. Цяжка.

-Добра. Я пайду. Там святло выключаюць.
- Ідзі.
-Дзядуля…
- Што?
- Ты не хварэй.
- Не буду.
-  Сапраўды?
- сапраўды.
Кароткія гудкі.

Смак кіеўскага торта , ён сення такі горкі ...