***

 Беларусь...
Яна не ў гучных лозунгах. Яна ў шэрым вільготным паветры лістапада, якое пахне дымам і апалым лісцем... у бясконцым блакіце васількоў, што глядзяць прама ў душу... у глыбокай, амаль маўклівай мудрасці нашых старых, чые рукі пахнуць зямлёй і хлебам.
Цішыня...
Яна тут асаблівая. Лесавая.
Калі заходзіш у пушчу, і мох пад нагамі мяккі, як старая бабіна коўдра.
Запах ігліцы, смалы і той самай вечнай тугі па нечым вельмі светлым і далёкім...
Маленства...
Басанож па расе.
Гліняны збан з малаком на стале, накрытым ільняным абрусам.
І маці... яе ціхі голас, які спявае нешта такое старажытнае, што здаецца — гэтыя словы ведаюць самі камяні пры дарозе.
Прастор...
Палі, якія сыходзяць за гарызонт.
Белыя буслы — як жывыя воблакі, што вырашылі застацца з намі.
Яны кружаць над хатамі, берагуць наш спакой, нашу памяць...
Жыццё...
Яно тут цячэ павольна, як вада ў лясной рэчцы.
З цярпеннем. З верай.
З той самай «свойскасцю», якую не купіш і не выдумаеш.
Калі ты прыходзіш у чужую вёску, а табе кажуць: «Заходзь, сынку, адпачні...»
Бо тут усе — свае.
Беларусь...
Гэта мой прытулак.
Гэта кропля расы, у якой адлюстроўваецца ўвесь свет.
Гэта малітва без слоў...
Гэта любоў, якая не патрабуе доказаў.
Мая...
Родная...
Адзіная...
Тут маё сэрца.
Тут — я.