Nazi Methoden in het Post-Nazi Den Haag

Ariel Abarbanel
De vervolging van mijn vrouw en de moeder van onze kinderen Abarbanel Avigel

Mijn vrouw trouwde in 2016 op 19 april met mij, kreeg een verblijfsvergunning in Nederland voor 5 jaar en vertrok met mij naar Den Haag. In Den Haag bevielen we met Gods hulp van ons eerste kind, het meisje Israella-Sarah 01.01.2017. Met grote moeite, maar gelukkig zijn we erin geslaagd om de tijdelijke verblijfsvergunning te vervangen door "untimed", zonder beperkingen. In de vroege dagen van de geboorte, deed zich een incident voor dat hoogstwaarschijnlijk onherstelbaar psychologisch trauma veroorzaakte aan Abiguel's vrouw. Na ontslag uit het ziekenhuis kregen we te horen dat we recht hadden op de "Kraamzorg", postpartumzorg. Wij weigerden omdat wij redelijkerwijze geloofden dat de echtgenoot van de jonge moeder, als een ervaren vader, het werk goed zou doen. De volgende dag na thuiskomst ging de deurbel aan. De vrouw vroeg om het niet te openen, omdat ze geen bezoek wilde, maar alleen bij haar man en kind wilde zijn. Na een tijdje waren er sterke trappen op de deur en kreten van "Politie! We werden gedwongen om de deur te openen. Drie politieagenten met vuile schoenen kwamen binnen en begonnen ons zonder onderscheid en onbeschaamd te ondervragen en liepen door het appartement, op zoek naar de kasten. Ze bedreigden ons ook boos omdat ze zagen dat we Joden waren en gedwongen om bezoeken te accepteren van deze vrouw die naar ons kwam voor tien dagen en alleen zat in een stoel, Chatten op sociale netwerken met je vrienden. Nadat ze eindelijk weg was, werden we opgedrongen door een spion die Maria heette. Zij werd door de organisatie Veilithuis Safe Home aangesteld om huiselijk geweld te voorkomen en te monitoren.
Na deze ervaringen begon mijn vrouw fobie;n en een gevoel van vervolging te ontwikkelen. Vaak ’s avonds raakte ze in paniek en snik: de kinderen werden weggehaald, de kinderen werden weggehaald. Dit is een nazi-land! Alleen al vanuit dit vervloekte Den Haag werden 80.000-joden afgevoerd, uitgeroeid, die nooit meer terugkeerden. Ik ben bang dat de kinderen weggehaald worden!
Dat is hoe we leefden, de magere geneugten van het leven verwisseld met de angst voor antisemitisme en de vervreemding van kinderen, zoals het was in de Tweede Wereldoorlog, Toen de grootouders van de huidige ambtenaren hun kinderen uit de armen van de moeders rukten om dat kind voor hun ogen te schieten, hun geweren bajonetten, of ze naar vernietigingskampen sturen, om bloed uit deze kinderen te pompen voor Duitse soldaten. Mijn vrouw was ontzettend bedroefd door deze gedachten en bedreigingen uit het verleden.
In de "Peuterspeelzaal" hebben we besloten geen kinderen te sturen omdat ze over het algemeen uit moslimlanden komen, die vooral hier in Europa erg agressief zijn tegen joden. Mijn vrouw was erg overstuur toen ik met mijn kinderen uit de synagoge thuiskwam, en ze vertelden haar dat we verbaal op straat werden aangevallen, en ze dreigden ons ook te vermoorden. "Vrij Palestina", Vieze joden en dergelijke roepen.

Ons meisje Israella ging naar school, na een tijdje kwam haar jongere broer Don-Yitzchak hem ophalen. Onze zoon - verlegen en bescheiden jongen, begreep niet de taal die hij niet kende, op dat moment was hij 4 jaar oud, de leraar-opvoeder werd voortdurend ge;rriteerd door zijn aanwezigheid en dat hij de enige was in de klas in de kudde (Joodse hoofdbedekking voor jongens en mannen).
Het kwam tot het punt dat bijna elke dag, een uur of twee na de schooldag, deze lerares, Anne-Maria, het mobiele nummer van mijn vrouw belde en hysterisch schreeuwde: "Neem je kind van school." schreef ze over dat hij wrede rapporten had waarin hij zijn gezichtsuitdrukkingen en gedrag beschreef en interpreteerde alsof het een volwassen schurk was. Mijn vrouw zou rustig en zonder overleg onze jongen van school halen, met hem meerijden langs de zee in de omgeving van Schefeningen, croissants voor hem kopen om hem te kalmeren, om de stress van de onredelijke haat van een jong kind goed te maken.
De schoolleiding kalmeerde niet en verhoogde zijn pesten en onderdrukking tegen ons. Op een dag vertelden ze ons dat onze jongen helemaal niet naar school ging en dat hij er niet naar toe mocht komen. Er is een zogenaamde “Thuisonderwijs-thuisonderwijs” opgericht, volgens welke wij, de ouders, de papieren ;;n keer per week moesten ophalen en teruggeven.
Deze vernederende maatregelen leken weinig en ze gingen door naar de volgende fase van druk "Onderzoek-Survey". Het onderzoek werd vrijwillig genoemd, maar als de ouders weigerden, was er een bedreiging, Als het kind onderging dit psychologisch onderzoek, de commissie besloot dat het kind "bijzonder onderwijs" nodig had. Als de ouders weigerden om hun kind naar deze school te sturen voor kinderen met een mentale en mentale handicap, werd het kind ook permanent verwijderd uit het gezin.
Mijn vrouw en ik probeerden de kinderen naar een andere school over te plaatsen; ik ging naar tientallen scholen in het district, elk bereid om ons te aanvaarden, maar na contact te hebben opgenomen met de directeur Van der Kolk en zijn assistent Van Dalen, weigerden allen onze kinderen te aanvaarden, Het citeren van het feit dat de vorige school had vastgesteld dat ze een "speciale aanpak" nodig hadden, en ze konden die aanpak niet bieden.
Deze dagelijkse psychologische en sadistische druk is ondraaglijk geworden.
Door een wonder zijn we erin geslaagd om onze kinderen onder de voorwaarden van de "Proefperiode", beloften en overtuigingskracht naar de Regenboogschool te brengen. Gelukkig was er geen wrijving met de leraren en het management, er was geen discussie of commentaar over onze Joodse nationaliteit.
Maar het opleidingsniveau was erg laag; ik nam de kinderen mee naar deze school met geweld tegen mijn wil, omdat ik zag dat ze een andere aanpak en veel beter onderwijs nodig hadden.
Op dat moment kregen we een bericht dat mijn moeder binnenkort zou kunnen sterven en dat ze haar kleinkinderen nog een laatste keer wilde zien.
We verzamelden ons haastig op de weg. Mijn vrouw Avigel heeft dapper ingestemd om in Nederland te blijven, in de supermarkt "Jumbo" te blijven werken en ons financieel te helpen door elke maand 500 euro van haar salaris te sturen naar het onderwijs van de kinderen.
Mijn kinderen en ik gingen naar Rusland, mijn vrouw bleef alleen achter.
Op een dag belde ze me nogal gealarmeerd en vertelde me dat de politie naar haar werk in de supermarkt was gekomen, haar in een bijkeuken had opgesloten, haar had ondervraagd met misbruik en bedreigingen, Dat ze een misdadiger is en dat ze onder strafrechtelijk onderzoek staat en ze binnenkort naar de gevangenis zal worden gestuurd. De volgende dag was de moeder van onze kinderen op het vliegveld. Ze werd ontslagen uit het gemeenteregister, stopte met haar ziektekostenverzekering en verliet het land naar Rusland. In Rusland diende ze echtscheidingspapieren in, verving haar voor- en achternaam volledig, notarieerde onze kinderen en stuurde haar "Doodakte".
Nu ben ik alleen in het grootbrengen van drie jonge kinderen die het onuitwisbare trauma hebben geleden dat ze beroofd zijn van hun moeder. Ze kennen alle achtergronden en menen dat dit de schuld is van de Nederlandse staat: de diensten, het schoolbestuur, de politie, en in het hart van het geheime antisemitisme, en haat tegen buitenlanders, vooral joden.
Ik eis compensatie voor tenminste het financi;le verlies van ;;n kostwinner. Kinderen hebben recht op een fatsoenlijke, hoogwaardige opleiding, secties, kringen, en op een muziekschool en een zwembad. Het startsalaris van mijn vrouw was €2.500. Ze is een intelligente vrouw met een universitaire opleiding, zou zeker carri;re hebben gemaakt en veel meer hebben verdiend. Maar zelfs op basis van dit basissalaris verliezen mijn kinderen en ik minimaal €30.000 per jaar uit het gezinsbudget. De jongste jongen was 16 jaar oud vanaf de datum van de ontsnapping van de vrouw, dat is een minimum van € 480.000 plus medische kosten, morele, onherstelbare psychologische schade door het verlies van zijn moeder, die niemand kan vervangen. Ik bied een voorlopige uitspraak en schadevergoeding aan in een zeer bescheiden bedrag - 1,5 miljoen euro, na het proces zal dit bedrag 2,5 miljoen zijn. Hoewel geen compensatie zal compenseren voor het verlies van een liefdevolle liefdevolle moeder, haar kus goede nacht en ochtend, haar knuffels, haar comfort.
Ik hoop op een adequate en snelle reactie, met dank voor uw medewerking, Abarbanel D.
P.S. Всем читающим, уважаемому господину Van Zaanen, bergemeester van Den Haag en aan Zijn Majesteit koning Willem-Alexander, ik vraag s.v.p. jullie bemiddeling om hulp organiseren voor degelijke school voor onze kinderen en allerlei cursus zoals muziek school, zwembad, sport.
Met hoogachtend verblijven,
Dhr. Ari; D Abarbanel


© Auteursrecht: Ariel Abarbanel, 2026
Certificaat van publicatie nr.126031500695