Школ воктене пашазе кольмо дене лакым к;нча. Онтон ден Мичуш эскерен шогат. Пашазе кольмым н;лта да волта, варажым шун моклакам луктын кудалта. ;рдыжк; ончалаш жапше уке.
– Ончал-ян, Мичуш, – Онтон пелештыш, – йолчиемжым кудашын. Ужат мо? Шылтена! Воштылтыш лиеш!
– Нимо о;айжат уке! Йолчиемже икте гын веле ала-мо? Садлан дыр чарайолын к;нча. Огына шылте. Тыгыде оксат уло мо?
– Уло!Кок ший окса сита?
– Колышт, Онтон, оксам йолчиемышкыже пыштена. Тидлан ;реш мо?
– Чынжымак, о;ай. Келшем, – Онтон каласыш.
Ик жап гыч пашазе йолчиемжым чийыш. «Ала-можо мешая?» – шоналтен, угыч кудаше. Кидшылан окса логале. Ик могырыш ончале, вес могырыш – иктат уке. «Юзо ала-мо?» – угыч шоналтыш. Шо;гые;ын шинчав;дш; лекте. Тудым ончен, рвезе-влаклан й;ндымын чучо.
– Чонлан ласка, поро пашам ыштен улына, – коктынат келшышт.
с.37
Поро сомыл
© Copyright: Ираида Букетова-Алвий, 2026
Свидетельство о публикации №226031801056
Свидетельство о публикации №226031801056
Рецензии