Кокектин балапан
Мен оган карап турып білетінмін: егер ертен буйрегім керек болса — ол соныкі. Егер журегімді сураса — кеудемнен бір дыбыс шыгармай суырып берер ем. Маган озімнін мына тозган, каусаган, сан марте тілімделген омірімнін не керегі бар? Бул — тек онын алауына тасталатын шыбыктар гана. Ол тек тыныс алып, куліп журсе болды — мен гайып болуга, еріп кетуге даяр едім.
Ал сосын сол келді. Шындык. Ол бейжай хирургтын колындагы скальпель жузіндей суык екен. Кырык жылгы мінажаттын устінен бір-ак сызган кыска сойлем: «Ол — сенікі емес».
Ішімде бірдене шытынап сынып кетті. Жагалау корініп калган кеменін дінгегі осылай сынатын шыгар. Дуние токтап калдандай, мылкау кинонын сургылт кадрына айналды. Мен оган карап турмын, ал басымда дабыл каккан бір гана сурак: «Онда сен кімсін? Менін букіл жанымды иеленген сен кімсін озін?»
Мен оган жакындадым. Ол кілем устінде, менін улы махаббатымнын кішкене сыныктарындай болган ойыншыктарынын ортасында отыр екен. Басын котерді. Дал сол коздер. Осы дуниенін уынан хабарсыз, молдір булактай таза жанар. Оларда отірік жок еді. Оларда тек маган, оз акесіне деген шексіз сенім бар еді.
— Кокек баласы... — деп сыбырладым мен, даусым кургак бутактай как айырылып шыкты. — Сен менін кішкентай кокек баласысын...
Ол бул ауыр мунды тусінбеді. Апаттын болганын сезбеді. Ол тек мені корді. Онын жузі дал кеше мен олуге даяр болган, ал бугін аман калуга міндетті еткен сол бір кулкімен жайнап кетті. Ол менін ащы созімді кайталап, менін касіретімді мангілік ойынга айналдырып, сынгырлай кулді:
— Ку-ку! Ку-ку, папа! Ку-ку!
Осы бір «ку-ку» деген дыбыстан мен алемнін жауабын естігендей болдым. Биология — ол прокурорлар мен «білгіштерге» арналган дуние. Ал мынау — Омір. Менін кокек балапаным менін уямды тандады. Енді мен оны ешкандай дауылга бермеймін.
Свидетельство о публикации №226032400545