Сырое, волкае паветра…
Вядома, гэта ход вясны.
Паток, як напамінак ветра,
Развеяў хутка чары-сны.
Такім мне звонкім падалося,
Бы птушка крыльцамі звініць.
Вясною гэтак павялося –
Напружана паветра ніць.
Тугое, вязкае паветра…
Вось надыходзіць ціхі час.
Вільготнасць, нібы з цёмных нетраў,
Раптоўна ахапіла нас.
Якое пругкае – здалося…
Густое, але рэзаць – грэх…
Імгненна неба зацяглося,
Сабакі чуцен громкі брэх.
Якая гулкая мясціна…
Яна над Нёманам лягла.
З другога боку ёсць плаціна,
Яе схавала муць-імгла…
З натуры...
© Copyright: Татьяна Цыркунова, 2026
Свидетельство о публикации №226040200499
Свидетельство о публикации №226040200499
Рецензии