Дрымотны лес мяне чаруе,
Лістоў не бачу, іх намёк.
Наш бацька-Нёман завіруе
Ў прыгожы веснавы дзянёк.
Спяваюць птушкі шчыра, гучна,
Прыйшла вясна, яе пара.
Ды матылькі збяруцца кучна
Там, дзе лісіная нара.
Ручай бяжыць, спявае штосьці,
Да бацькі-Нёмана ёсць ход.
Ён так спяшаецца не ў госці,
Яго рашучы падыход.
Лісток злятае пажаўцелы –
Мінулагодні ён сынок.
Мінорны выгляд – мяккацелый,
Яго заўважыць пільны зрок.
Дрымотны лес мяне чаруе…
Праз пару тыдняў – не пазнаць…
Самоту, жаль ён ахвяруе,
Магу ўражанне трымаць.
Дрымотны лес...
© Copyright: Татьяна Цыркунова, 2026
Свидетельство о публикации №226041000585
Свидетельство о публикации №226041000585
Рецензии