Мяне трывога напаткае,
Яна прыходзіць у начы.
Нібы шпіён, што назірае,
Муштруе: «Свой радок лячы!»
«Навошта?» – задаю пытанне.
«Радок мой – гэта толькі я…
Пралічваю яго дыханне,
Бо вершы ўсе – мая сям’я…»
Трывога раптам мітусіцца,
Адзінства з ёю не знайсці.
Як жэўжык можа закруціцца,
Упоперак мяне пайсці.
Мне спачувальнасці не трэба…
Спалохацца?! Не пра мяне!
Верш напісаць – душы патрэба,
Удача хай не абміне.
Трывога часам сустракае:
«Абрыдла!» Гэтак я скажу…
Прысуд свой гнеўны выракае
Ды музе спраўна я служу…
Мяне трывога...
© Copyright: Татьяна Цыркунова, 2026
Свидетельство о публикации №226041700294
Свидетельство о публикации №226041700294
Рецензии