Хлопчык Ваня рана ўстане,
Сам ён зварыць кашу.
Трэба маме памагчы,
Пакарміць Наташу.
Мама, мамачка, матуля
Захварэла трохі.
Аднак хутка акрыяе,
Бо ёсць дамапога.
– Мой сынок такі харошы,
– Хваліцца матуля,
Ён спартыўны і прыгожы,
Так яго люблю я.
І ў школе яго хваляць:
- Ваш разумны хлопец.
Не лянуецца вучыцца,
Усё, што трэба робіць.
– Калі вырасту, – гаворыць,
– Буду камбайнёрам.
Можа ў космас палячу,
Стану там шафёрам.
Можа буду на Луне
Жыта, бульбу сеяць,
Калі гэту справу мне
На Зямлі давераць.
26.04.26
Матулiн сынок. верш на беларускай мове
© Copyright: Татьяна Домаренок, 2026
Свидетельство о публикации №226042600121
Свидетельство о публикации №226042600121
Рецензии
