Экзамен

Мистер Ван Вельдерен лежал на своем диване в гостиной. Итак, он лежал там ежедневно в течение многих лет после того, как в результате смертельного падения с лошади повредил спину, что положило конец его офицерской карьере. Тогда он был еще молод, ему не исполнилось сорока пяти лет, его хорошо ценило начальство, по всей вероятности, впереди у него была прекрасная карьера .... и внезапно та осень положила конец всем ожиданиям.
Теперь он был инвалидом, ущербным человеком, который испытывал сильную боль и с величайшим трудом не мог пройти и нескольких шагов.
И потом, заботы, которые в результате того несчастного случая проникли в его дом, особенно денежные заботы. [6]
Он был женат, имел пятерых детей, старшему из которых в то время было четырнадцать, младшему - два года. Все они должны были получить образование, а у него, кроме пенсии, было немного денег. Когда он настолько оправился, если это было возможно после того рокового падения, и он снова мог проводить свои дни в кругу своих, хотя и всегда лежал на диване, он пытался что-нибудь заработать, сочиняя военные очерки и переводя, но очень часто это становилось невозможным. его мучила боль, которая мешала ему работать, так что он мог очень мало увеличивать свой доход. И все же он не был совсем несчастен. У него был мужественный, непреклонный характер, который позволял ему терпеть и дальше, и он чувствовал, что для этого часто требуется больше мужества, чем действий.
Его жена храбро поддерживала его. Она была женщиной хорошего роста, умевшей засучить рукава, и её весёлый нрав помогал им обоим переносить свою судьбу.
А потом и его дети!
Конечно, они проявляли к нему величайшую заботу, воспитывать пятерых детей при небольшом доходе непросто, но он не хотел бы упускать ни одного из них, ведь они восполняли счастье и уют в доме.
И они были такими хорошими детьми. Матее, его старшей, было сейчас девятнадцать, маленькое светловолосое создание, красивая, жизнерадостная девушка, словно созданная для того, чтобы жить настоящей жизнью молодой девушки, беззаботно наслаждаться своей юностью. И чего бы она только не потрудилась, чтобы как можно скорее сдать экзамен на преподавателя, его храбрая девочка, ее целью было как можно скорее заработать денег, чтобы иметь возможность облегчить его заботы. Ей это удалось, в апреле она получила сертификат о помощи, и теперь, менее чем через пять месяцев, она уже хотела попытаться получить свой сертификат по английскому языку, который она уже изучала, когда еще работала над получением сертификата о начальном образовании.
Сегодня был великий день, в любой момент она могла прийти домой с хорошими или плохими новостями, и уже давно нужда в помощи не мучила его так сильно, как сегодня. Он был слишком беспокойным, чтобы чем-то себя занять, он пытался читать, но не понимал, что написано, он тоже не мог работать, он не мог сосредоточиться на этом. Маргерита, его вторая дочь, сегодня днем не пошла в школу, но поехала за сестрой, тринадцатилетний Ян воспользовался своим наполовину свободным днем, чтобы поиграть на улице со своими товарищами, а маленького Нико и десятилетнюю Бетси отвел в школу в четверг днем.
Так что он лежал один и чувствовал все большее нетерпение.
К счастью, он услышал, как приехала его жена, и надеялся, что она сможет побыть с ним минутку.
"Ты там, дорогой?" - крикнул он.
Дверь открылась, и вошла его жена.
"Ты звонил, Йохан?” [8]
"Женщина, пожалуйста, останься со мной. Не говори мне, что она опаздывает, уже половина четвертого”.
Его жена села рядом с ним.
"Нет, - сказала она, - я не верю, что она может пробыть здесь три часа. Для тебя это так долго?”
"Да, не для тебя?”
"Мне еще столько всего нужно было сделать, а время невольно летит быстро. Я стал юристом, что вы на это скажете?”
"Прелестная, но дитя, если у нее ничего не получилось”.
"Я не знаю, она так много работала”.
"Это может быть неправильно, есть еще сумки, которые на самом деле достаточно квалифицированы. Я не так уверен”.
В душе у его жены тоже ничего не было, но она старалась выглядеть бодрой и заверила его, что убеждена в успехе Теи.
"Будет так чудесно, если она покончит с этим, - весело сказала она. - Тогда малышке некоторое время ничего не придется делать. В последний раз она выглядела крошечной”.
Ее муж вздохнул.
"Она заслуживает спокойного времяпрепровождения. После этого я буду счастлив, если она сможет еще раз помешать Нико, я не подхожу для обучения таких маленьких детей, я не знаю методов, и вдобавок ко всему, если мне больно, я недостаточно терпелива. Это ужасно - быть ни к чему не пригодным”.
Его жена наклонилась к нему и поцеловала.
"Не беспокойся об этом, дорогой, ты делаешь все, что можешь. Ты не ладишь с Нико, потому что ты слишком красив, чтобы учить такого маленького мальчика. Теа сказала, что сразу же сменит тебя.
"Ну, тебе не обязательно делать это прямо сейчас. Сначала позволь ей пожить в свое удовольствие”.
"Я согласен с тобой. Она хочет помогать ему, пока не найдет работу, а потом она хочет оплачивать его учебу из своего заработка. Вот увидишь, все будет хорошо”.
Мистер Ван Вельдерен снова вздохнул.
"Она лучшая девочка, настоящее утешение для своего бедного отца. Но мысль о том, что такой ребенок должен зарабатывать на учебу для своего младшего брата, в то время как я бесполезно лежу здесь! Если бы ты только знал, как это меня мучает”.
Его жена встала и провела рукой по его лбу.
"Избавься от этих морщин, сегодня мы празднуем. Я бы хотела, чтобы она пришла, - добавила она, подходя к окну. "Я тоже начинаю терять терпение. Вон Джен и Нико подбегают, ее можно увидеть?”
"Ты не должна так сильно рассчитывать на то, что она туда доберется", - пробормотал ее муж, но она перебила его:
"Я знаю, если это разочаровывает, то еще достаточно времени, чтобы погоревать. Я собираюсь открыть мальчиков ". она сдала сертификат о помощи, и теперь, менее чем через пять месяцев, она уже хотела попытаться сдать свой сертификат по английскому языку, который она уже изучала, когда еще работала над получением сертификата о начальном образовании.
Сегодня был великий день, в любой момент она могла прийти домой с хорошими или плохими новостями, и уже давно нужда в помощи не мучила его так сильно, как сегодня. Он был слишком беспокойным, чтобы чем-то себя занять, он пытался читать, но не понимал, что написано, он тоже не мог работать, он не мог сосредоточиться на этом. Маргерита, его вторая дочь, сегодня днем не пошла в школу, но поехала за сестрой, тринадцатилетний Ян воспользовался своим наполовину свободным днем, чтобы поиграть на улице со своими товарищами, а маленького Нико и десятилетнюю Бетси отвел в школу в четверг днем.
Так что он лежал один и чувствовал все большее нетерпение.
К счастью, он услышал, как приехала его жена, и надеялся, что она сможет побыть с ним минутку.
"Ты там, дорогой?" - крикнул он.
Дверь открылась, и вошла его жена.
"Ты звонил, Йохан?” [8]
"Женщина, пожалуйста, останься со мной. Не говори мне, что она опаздывает, уже половина четвертого”.
Его жена села рядом с ним.
"Нет, - сказала она, - я не верю, что она может пробыть здесь три часа. Для тебя это так долго?”
"Да, не для тебя?”
"Мне еще столько всего нужно было сделать, а время невольно летит быстро. Я стал юристом, что вы на это скажете?”
"Прелестная, но дитя, если у нее ничего не получилось”.
"Я не знаю, она так много работала”.
"Это может быть неправильно, есть еще сумки, которые на самом деле достаточно квалифицированы. Я не так уверен”.
В душе у его жены тоже ничего не было, но она старалась выглядеть бодрой и заверила его, что убеждена в успехе Теи.
"Будет так чудесно, если она покончит с этим, - весело сказала она. - Тогда малышке некоторое время ничего не придется делать. В последний раз она выглядела крошечной”.
Ее муж вздохнул.
"Она заслуживает спокойного времяпрепровождения. После этого я буду счастлив, если она сможет еще раз помешать Нико, я не подхожу для обучения таких маленьких детей, я не знаю методов, и вдобавок ко всему, если мне больно, я недостаточно терпелива. Это ужасно - быть ни к чему не пригодным”.
Его жена наклонилась к нему и поцеловала.
"Не беспокойся об этом, дорогой, ты делаешь все, что можешь. Ты не ладишь с Нико, потому что ты слишком красив, чтобы учить такого маленького мальчика. Теа сказала, что сразу же сменит тебя.
"Ну, тебе не обязательно делать это прямо сейчас. Сначала позволь ей пожить в свое удовольствие”.
"Я согласен с тобой. Она хочет помогать ему, пока не найдет работу, а потом она хочет оплачивать его учебу из своего заработка. Вот увидишь, все будет хорошо”.
Мистер Ван Вельдерен снова вздохнул.
"Она лучшая девочка, настоящее утешение для своего бедного отца. Но мысль о том, что такой ребенок должен зарабатывать на учебу для своего младшего брата, в то время как я бесполезно лежу здесь! Если бы ты только знал, как это меня мучает”.
Его жена встала и провела рукой по его лбу.
"Избавься от этих морщин, сегодня мы празднуем. Я бы хотела, чтобы она пришла, - добавила она, подходя к окну. "Я тоже начинаю терять терпение. Вон Джен и Нико подбегают, ее можно увидеть?”
"Ты не должна так сильно рассчитывать на то, что она туда доберется", - пробормотал ее муж, но она перебила его:
"Да, если это разочаровывает, то у нас еще достаточно времени, чтобы погоревать. Я собираюсь открыть ребятам рот ”.
Мгновение спустя дверь открылась, и в комнату ворвались Джен и Нико.
"Привет, пап, ее еще нет, Эйч;? Мы уже думали, [10] что опоздали”, - и Ян вытер вспотевший лоб не слишком чистым носовым платком.
Его отец с улыбкой покачал головой.
- Гну, - сказал он, и когда Нико подошел к нему, убрал кудри с лица.
- Ты знаешь, что сказать Теа, когда она закончит и ты подаришь ей эти розы?
Нико утвердительно кивнул.
"Что тогда?”
"Что я поздравляю ее и что эти цветы для нее. Мне снова брать уроки у Теи?”
"Да, тебе это не нравится?”
"Нет, отец, я бы предпочел больше не брать у нее уроков, я бы предпочел пойти в школу. Который сейчас берет уроки у своей сестры аяккес”.
Его отец на мгновение замолчал. Он не хотел говорить ребенку, что ему трудно платить за учебу, потому что другие дети и так обходятся ему слишком дорого.
Затем он продолжил:
"Позже ты тоже сможешь пойти в школу, а пока тебя будет учить Тея, и ты будешь милой и будешь стараться изо всех сил, верно?”
Ребенок скорчил рожицу, на которой ясно читалось, что это ему не по вкусу, но прежде чем он успел что-либо ответить, вошла его мать и, увидев, в какую грязь он превратился на улице, взяла его с собой, чтобы тщательно вымыть.
Ян сел перед окном и выглянул наружу.
"Ты еще ничего не видишь?" - спросил его отец. [11]
Ян пожал плечами в знак отрицания.
Мистер Ван Вельдерен беспокойно заерзал.
- Ян, - повторил он.
Но Ян не ответил, с напряженным вниманием он смотрел на две фигуры, которые приближались вдалеке. Это были две девушки, будут ли они сестрами?
- Ян, - снова позвал его отец.
Но Ян не оглянулся.
"Да, отец, подожди минутку", - сказал он и прижался носом к оконному стеклу, чтобы получше разглядеть шпионскую сеть. Затем он крикнул:
"Это она, ты знаешь, они подходят, она размахивает белой бумажкой, Вау, она справилась!"и, не обращая внимания на своего отца, который нервно встал, он вылетел в коридор, к входной двери, крича:
"Мос, Мос, вот она, я определенно верю, что с ней покончено!”
Миссис Ван Вельдерен оставила Нико с мокрым лицом и тоже бросилась вперед. Когда она открыла входную дверь, девочки были всего в нескольких домах от нее, маленькая светловолосая Тея весело махала белой бумажкой, особенно своим поступком, а высокая шестнадцатилетняя Ита буквально танцевала рядом с ней, не обращая внимания ни на то, что люди смотрят на нее, ни на то, что ее распущенная коса исчезла.
Миссис Ван Вельдерен вытащила их в коридор и поспешно закрыла дверь.
"Слава Богу", - сказала она, целуя Тею, " Слава Богу, иди скорее к отцу", - и, открыв дверь гостиной, [12] втолкнула ее внутрь. Ее отец лежал рядом и протягивал к ней руки. Его глаза были полны слез, а то, как он смеялся над ней, доказывало, насколько напряжены его нервы.
Тея бросилась в его объятия, и отец с дочерью тепло обнялись.
"Моя дорогая, - прошептал он, - моя крупная, хорошенькая девочка, искренне желающая счастья, это почти слишком восхитительно".
Еще один поцелуй, и Тея выпрямилась.
"Разве это не блаженство!" - взволнованно воскликнула она. " Разве это не более чем восхитительно?" - и она полетела обратно к своей матери и однажды взяла ее с собой совсем ненадолго.
Затем настала очередь Джен, и тогда маленький Нико подошел к ней с прекрасным букетом роз, который он позволил ей поцеловать, подняв мордочку.
"А сейчас ты ничего не говоришь?" - спросил его отец.
"Поздравляю", - сказал ребенок.
"Большое тебе спасибо, гай, я очень счастлива с ними, они прекрасны”.
Затем Тея начала деловито рассказывать о своем экзамене, о том, что они ей задавали, и о том, каким милым был экзаменатор.
"Это было замечательно, - сказала она, - сначала я немного нервничала, но потом прошло больше ничего, я почувствовала, что они довольны. О, как здорово сдать экзамен", - и она в восторге всплеснула руками.
Мать тем временем ненадолго вышла из комнаты и [13] вскоре вернулась с листом, на котором стоял графин "lawyers", окруженный стаканами, а также миска с бисквитами.
- А теперь давайте выпьем за хорошие результаты, - весело сказала она.
"Какой сюрприз, Месье", - воскликнула Тея, и Ита от радости так подпрыгнула в воздухе, что ваза с цветами чуть не опрокинулась.
"Но, Ита, будь осторожна, не такая свирепая", - предупредил ее отец. В ответ Ита подлетела к нему и обняла так порывисто, что ее мать встревоженно крикнула: "Ита, Ита, помни, что ты не должна быть такой дикой с отцом”.
Ее муж рассмеялся и потянул свою свирепую маленькую дочь за косу.
"Сегодня отец выдержит все, даже объятия своего дикаря", - сказал он и, взяв стакан, который поставила перед ним жена, столкнулся с Теей.
"За дальнейший успех нашего ученого и за то, что мы сможем отмечать такую вечеринку много раз!”
Раздался бесконечный звон и радостные возгласы, но никто не услышал звонка. Поденщица была уже дома, и Бетси, потеряв терпение, взобралась на звонок и еще раз хорошенько дернула его. Она сгорала от желания узнать, как прошел экзамен.
"Боже, какой звон!" - воскликнула Яна. "Похоже, там пожар”. [14]
"это будет Бетси, - сказала его мать. - Открывай скорее, она тоже должна быть там".
Ян подлетел к двери и крикнул, прежде чем открыть замок: "Она прошла”.
- Мило, - сказала Бетси, входя. - Что ж, я позову адвоката. Мос сказал мне об этом перед тем, как я пошла в школу.
Она вошла в комнату и немного удрученно посмотрела на уже опустевшие бокалы.
- Вы уже начали? - спросила она.
Ее отец расхохотался, увидев ее побежденное лицо.
"Не лучше ли тебе поздравить Тею", - сказал он. "Ян, конечно, сообщил тебе хорошие новости, не так ли?”
- О да, - и, поцеловав Тею, она заявила, что знала, потому что Тея была такой красивой.
С довольным лицом она села со своим бокалом в углу.
"Мне это нравится, - сказала она. - Знаешь, я говорила тебе в школе, и у нас есть юрист. Если бы ты потерпел неудачу, это было бы очень безумно, Эйч;, тогда я бы снова опроверг это завтра, и это все равно было бы раздражающе. Что ж, я рада, что в этом нет необходимости. - И, восхищенно причмокнув, она осушила свой бокал.

Вторая глава.
Мудрое решение
хиа сидела, подложив руку под голову, и размышляла.
Это был мрачный октябрьский день, мрачный, сырой и промозглый, один из тех дней, которые заставляют человека терять свою жизнерадостность и превращать мелкие возражения и трудности, которые в солнечный день можно было бы счесть пустяками, в тяжкое бремя.
Когда Тея сидела там, она выглядела какой угодно, только не веселой, в ее обычно улыбающихся глазах было меланколическое выражение, а морщинки, заметные на лбу, противоречили ее молодому лицу.
Рядом с ней сидел Нико, очевидно, делая дополнение, которое дала ему сестра, но на самом деле ничего особенного, просто рисуя какие-то каракули на своей грифельной доске [16], которые, как предполагалось, изображали какой-то продукт из царства животных.
Время от времени он искоса поглядывал на сестру, радуясь, что она не обращает на него внимания, потому что он терпеть не мог считать и предпочитал немного рисовать.
Тея подумала, что найти высокооплачиваемую работу не так просто, как она думала. Она надеялась, что вскоре добьется успеха со своими двумя сертификатами, но теперь она подавала документы почти два месяца, и до сих пор ей не удалось получить место преподавателя.
И все же было так необходимо, чтобы она зарабатывала деньги!
Приближалась зима, тогда нужды всегда было больше, чем летом, она видела, что ее родители были стеснены денежными заботами, состояние отца было менее хорошим, чем летом, он так нервничал, и это усугубляло его боль, а мать, ах, мать никогда не теряла мужества, она оставалась внешне жизнерадостной, но те, кто хорошо ее знал, могли видеть, чего ей это стоило и как она тоже была обременена тяжелыми заботами.
Внезапно она вздрогнула от хлопнувшей двери и заметила, что Нико исчез.
Боже, как она дулась, беспокоясь о будущем и думая о том, чем бы ей хотелось заниматься, она забыла о своем долге и вместо того, чтобы оставить брата на работе, предоставила его самому себе, а теперь он сбежал. [17]
Где он может быть?
Она поспешно встала и вышла в коридор, надеясь найти его там. Она не видела его, но слышала его голос в гостиной, который говорил: "Тея спит, она ничего не заметила, что я убежал, ты видишь, что ты должен отпустить меня в школу, чтобы я ничему не научился”.
С бьющимся сердцем Тея стояла в дверях гостиной. Ее щеки пылали от испуга, что подумает о ней отец.
Там она услышала голос отца, который ответил:
"Что за чушь ты мне несешь, Нико, что Тея спит? Я ничему из этого не верю, ты, должно быть, снова стал непослушным и сбежал с урока ”.
Затем голос Нико:
"Хойш этого не сделал, я сладко считал, но потом я увидел, что Тея вообще не обращает на меня внимания, если она не спит, значит, она дуется, она действительно не заметила, что я убегаю. Можно мне пойти в школу?”
Потом снова ее отец.:
"Ни при каких обстоятельствах ты не должен убегать. Сколько раз я говорил тебе слушать Тею и повиноваться ей так же, как маме и мне. Теперь возвращайся к ней прямо сейчас, и сегодня ты ляжешь спать на час раньше. Понимаешь?”
Нико заплакала.
"Но, отец, я ничего не сделал, я все равно ничего не могу поделать с тем, что Тея не обращает на меня внимания, я не хочу сегодня рано ложиться спать”.
"Ты еще не ушел? Как дела, ты иногда предпочитаешь [18] сразу лечь спать? Нет? Тогда немедленно иди к Тее и извинись перед ней, потому что ты сбежал ”.
Тея услышала по голосу своего отца, что он нервничал, ему определенно снова было больно, и по ее вине его домогались.
На самом деле Нико был прав, он ничего не мог поделать с тем, что она уделяла ему так мало внимания, так что он не заслуживал наказания.
Когда ее щеки покраснели еще больше, она повернула дверную ручку и вошла.
Открыв дверь, ее отец обернулся. "Это ты, Тея? Нико снова плохо себя вел? Я сказала ему сегодня пораньше лечь спать.
Смутившись, Тея подошла ближе и положила руку на плечо брата.
"Ты не должна злиться на Нико, - сказала она, - он не был по-настоящему непослушным, ему не следовало убегать, но...."
Отец посмотрел на нее и увидел, что она колеблется, стоит ли продолжать.
- Нико, - сказал он, - иди заканчивай свою работу, мне нужно кое-что обсудить с Теей.
Нико, радуясь, что смог уйти, вышел в коридор, оставив дверь за собой широко открытой.
По лицу отца пробежала болезненная гримаса.
Он прикусил губу, словно пытаясь подавить сильную боль, и Тея с беспокойством склонилась над ним. [19]
- Тебе снова больно? - с тревогой спросила она.
"Почти всегда в последние дни, просто не обращай на это внимания. А теперь иди, сядь со мной и расскажи, что произошло”.
Тея присела в изножье дивана и тихо сказала:
"Нико сказал правду, я действительно была настолько погружена в свои мысли, что заметила, что он убежал, только хлопнув дверью”.
Мгновение отец молча смотрел на нее, затем спросил:
"Как появился этот зоопарк?”
Тея не сразу нашлась, что ответить, она не хотела говорить, что беспокоилась о будущем, вся семья всегда вела себя как можно более жизнерадостно для отца, которому и без того пришлось так много вынести. Затем она опустилась на колени рядом с ним и, положив голову ему на плечо, сказала:
"Я сбился с пути, учить такого маленького мальчика так однообразно, но, конечно, это неправильно с моей стороны. Это больше не повторится, я обещаю тебе ”.
Отец погладил ее по пылающим щекам и улыбнулся. Он так хорошо знал, как счастлив был сам избавиться от этих уроков. То, что он находил их такими раздражающими, было, конечно, доказательством того, что он не был хорошим учителем и надеялся, что Тея окажется им.
"Я понимаю, - сказал он, - я знаю, что трудно удержать мальчика такого возраста на работе, но [20] это еще одна причина
чтобы не позволять своим мыслям блуждать. Я думал, квалифицированный учитель сможет обучить маленького мальчика. Таким образом, он действительно мало чему учится, и хотя я категорически не одобряю то, что он использует вас таким образом, чтобы убедить меня в том, что ему следует ходить в школу, он не совсем неправ ”.
Чувствительную Тею поразил упрек, прозвучавший в этих словах. Ее глаза наполнились слезами.
"Ты прав, но, отец, ты не представляешь, как трудно учить собственного младшего брата. Чужие дети относились бы ко мне с большим уважением, и тогда все наладилось бы само собой”.
Ее отец смотрел серьезно, он всегда был человеком строгой преданности долгу, и он чувствовал, что Тея не выполнила свой долг, бросив своего ученика на произвол судьбы, даже несмотря на то, что этот ученик был ее младшим братом.
"Возможно, - сказал он, - но тебе придется многому научиться, прежде чем ты станешь хорошим учителем".
Тея начала кричать.
"Детка, не плачь из-за этого. Подойди, вытри слезы и сделай все возможное, тогда все пройдет, ты должна помнить, что многому научишься на собственном опыте. Я бы просто пошел и посмотрел на Нико, кто знает, что он делает”.
Тея вытерла глаза, поцеловала отца и пошла в комнату, где по утрам занималась с братом. [21]
Она застала его занятым, перебрасывающим листки бумаги через стол, ими уже была усеяна земля.
"Что это еще раз, - строго спросила она, - Какой беспорядок ты устроил. Ваша сумма уменьшена?”
Нико посмотрел на сестру, которая пыталась придать строгое выражение своему все еще детскому лицу. Он сразу увидел, что она плачет.
"Ты, конечно, получил хорошую отповедь от папы, Эйч;? Ладно, тогда тебе не стоит пить”.
Теперь его сестра выглядела по-настоящему рассерженной.
"Заткнись, - сказала она, - и закончи эту сумму, или я попрошу отца немедленно отправить тебя спать".
Нико увидел, что она действительно разозлилась, и подумал, что сейчас лучше пойти на работу, он предпочитал не видеть, как отец расстраивается. Тем не менее, он не мог удержаться, чтобы не пробормотать что-то про себя.:
"У тебя была хорошая стойка!”
Тея услышала, что он сказал, но сделала вид, что не заметила.
"Теперь научи такого мальчика, - подумала она, - Как это возможно. Отцу легко говорить, если он говорит, что ученик есть ученик, брат он или нет, чужой ребенок не посмеет заговорить.Некоторое время Нико усердно работал, затем торжествующе показал свою сумму Теи.
"Уже закончил", - сказал он.
- Ты можешь сказать, эл, что я бросил тебя из-за нее час назад.
"Что ж ..... но теперь я от нее быстро избавился. [22] скажи Теа, если я продолжу хорошо работать, мне следует сегодня лечь спать пораньше?”
"Я так не думаю, я прямо там сказала папе, что это моя вина”.
Нико подлетел и забрался к ней на колени. Обняв ее за шею, он сказал между двумя поцелуями:
"Ты действительно так сказала? Милая, ты хорошая сестра, я больше никогда не убегу, даже если ты совсем не будешь обращать на меня внимания.
Смеясь, Тея усадила свою импульсивную ученицу обратно на стул.
"Хорошо, - сказала она, - но с этого момента я буду более осторожна, ты можешь на это рассчитывать. Делай все возможное, мальчик, ты должен учиться у меня, и если это не сработает, твоему отцу будет очень грустно ”.
Утро продолжало проходить спокойно. Нико, казалось, хотел загладить свою вину за недоброе поведение, и поскольку у него была быстрая голова и он мог очень хорошо учиться, если бы захотел, сейчас все шло очень хорошо, и Тея не могла удержаться, чтобы не сказать, когда урок закончился:
"Нико, если бы ты когда-нибудь был в зоопарке”.
"Тебе бы это понравилось!" - воскликнул ее младший брат, ухмыляясь.
Теа посмотрела на него, качая головой.
"Если бы только он хоть немного уважал меня", - вздохнула она, убирая его книги и грифельную доску.
В тот день, когда Тея сидела в своей маленькой комнате, готовясь к экзамену по французскому, пришла горничная и сказала, что мистер спросил, не хочет ли мисс [23] зайти к нему на минутку, ему нужно кое о чем с ней поговорить. Удивленная, Тея подняла глаза. Вернется ли мой отец посмотреть, что произошло тем утром? "Я иду", - сказала она девочке, закрывая книгу, она встала и пошла в гостиную. Там она застала отца и мать за оживленным разговором, но когда она вошла, они замолчали.
Перед ее отцом на столе лежало открытое письмо, в котором он просил ее посидеть с ним тихо.
"Тея", - сказал он, взяв письмо, - "Я получил там письмо, которое особенно важно для тебя”.
"Для меня, отец?”
"Да, дитя мое, потому что в этом письме тебе предлагают работу гувернантки”.
"Это правда?”
На лице Теи отразилось удивление.
"Здесь хорошая зарплата. Мой старый друг, которому я недавно писал о вас, порекомендовал вас своим знакомым, и теперь он спрашивает, понравится ли вам это ”.
Тея снова покраснела.
"Конечно, если к этому прилагается хорошая зарплата, ты ведь так и сказал?”
Когда ее отец посмотрел на нее со страхом:
"Это внешнее, не так ли?”
Теперь слово взяла ее мать.
"Нет, детка, все верно. В противном случае я был бы очень доволен этим, но тебе пришлось бы избавиться от нас, это внутренние отношения”. [24]
"Но здесь, в городе?”
"Это тоже не имеет значения. Семья, в которую вы хотели приехать, живет в Брюсселе. Это голландская семья, которая, следовательно, хотела бы иметь гувернантку из своей страны для детей. Вы бы осмелились?”
Вот тут вмешался ее отец:
"У нас четверо детей, но две старшие девочки уже взрослые, так что ты больше не будешь их учить. У тебя были бы ученики, девочка десяти лет и мальчик восьми. Мне кажется, что неплохо, если бы ты, в дополнение к обычной сиделке, получала жалованье в триста гульденов”.
Тея выглядела удивленной.
- Комната, питание и жалованье в триста гульденов, это мило, - сказала она.
"Мы тоже так думали. Конечно, нам также нравится, что семья известна моему другу, и мы можем отпустить тебя. И потом, есть еще одно преимущество, подумай, как хорошо будет для твоего французского, если ты поедешь в Брюссель.
Тея молчала.
Отец был прав, это было хорошее предложение, с ее стороны было бы глупо не воспользоваться этой возможностью поработать и заработать денег, но все же....
"Мне идти?" - спросила она сдавленным голосом.
Ее отец покачал головой.
"Мы не будем тебя принуждать, что касается нас с мамой, мы дадим свое согласие, но ты должен решить сам”. [25]
И снова Тея тихо села перед ней.
Мать привлекла ее к себе.
- Ты не могла бы выйти из дома, дорогая? - мягко спросила она.
Тея обвила руками шею матери и спрятала лицо у нее на груди.
"Ужасно", - вздохнула она.
"Конечно, мы будем очень скучать по тебе, дорогой, очень сильно, но все же мы не должны принимать поспешных решений, это действительно хорошее предложение. Подумай об этом спокойно”.
"Я тоже так думаю, - сказал ее отец. - Такие вещи не обязательно решать сразу. Сегодня вечером я должен ответить, пока ты не сможешь подумать об этом”.
***
mijnheer van Welderen lag op zijn rustbank in de huiskamer. Zoo lag hij daar nu al jaren dagelijks, nadat hij, door een noodlottigen val van zijn paard, zijn rug bezeerd had, welk ongeval een eind gemaakt had aan zijn carri;re als officier. Hij was toen nog jong, nog geen vijf en veertig jaar, hij stond goed aangeschreven bij zijn superieuren, had naar alle waarschijnlijkheid een mooie loopbaan voor zich .… en ineens maakte die val een eind aan alle verwachtingen.
Nu was hij een invalide, een gebrekkig mensch, dat veel pijn leed en niet dan met de grootste moeite eenige stappen loopen kon.
En dan de zorgen, die als gevolg van dat ongeval hun intrede in zijn huis gedaan hadden, de geldzorgen vooral. [6]
Hij was getrouwd, had vijf kinderen, waarvan de oudste toen veertien, de jongste twee jaar was. Die moesten allen nog een opvoeding hebben en buiten zijn pensioen had hij niet veel. Toen hij in zooverre hersteld was, als dit, na dien noodlottigen val mogelijk was en hij zijne dagen weer in den kring der zijnen kon doorbrengen, zij het ook steeds liggend op zijn rustbank, had hij getracht door het schrijven van militaire schetsen en door vertalen er iets bij te verdienen, maar heel dikwijls werd hij gekweld door pijn, die hem het werken belette, zoodat hij ook daarmee zijne inkomsten maar weinig vermeerderen kon. Toch was hij niet bepaald ongelukkig. Hij had een moedig, onversaagd karakter en dat stelde hem in staat tot dulden en verdragen, en hij voelde, dat daar dikwijls meer moed toe noodig is, dan tot handelen.
Zijn vrouw stond hem dapper ter zijde. Ze was een flinke vrouw, die de handen uit de mouwen kon steken en haar opgewekt humeur hielp hen beiden hun lot te dragen.
En dan zijne kinderen!
Wel gaven die hem natuurlijk de grootste zorg, met een klein inkomen vijf kinderen op te voeden is niet gemakkelijk, maar hij zou ze geen van allen willen missen, ze maakten immers het geluk en de gezelligheid van het huis uit.
En het waren zulke goede kinderen. Mathea, zijn oudste, was nu negentien jaar, een klein, blond ding, een mooi, vroolijk meisje, als geschapen om het echte [7]jonge meisjesleven te leiden, om onbezorgd te genieten van haar jeugd. En wat had ze niet gewerkt om maar zoo spoedig mogelijk haar examen als onderwijzeres te kunnen doen, zijn dapper meisje, haar doel was zoo spoedig mogelijk geld te verdienen om zijne zorgen te kunnen verlichten. Ze was geslaagd, in April had ze haar hulpakte gehaald en nu, nog geen vijf maanden later, wilde ze reeds trachten haar akte Engelsch te halen, waar ze al voor gestudeerd had, toen ze nog voor haar akte lager onderwijs werkte.
Vandaag was de groote dag, ieder oogenblik kon ze thuiskomen met goed of slecht nieuws en in lang had zijn hulpbehoevendheid hem niet zoo gekweld, als juist heden. Hij was te rusteloos, om zich met iets bezig te houden, hij trachtte te lezen, maar begreep niet, wat er stond, werken ging ook niet, hij kon er zijn hoofd niet bij houden. Margerita, zijn tweede dochter, had wel geen school vanmiddag, maar was haar zuster gaan afhalen, de dertienjarige Jan maakte van zijn halven vrijen dag gebruik, om buiten met zijne kameraden te spelen en had de kleine Nico meegenomen en de tienjarige Bets had op Donderdagmiddag school.
Zoo lag hij daar dan alleen en voelde zich hoe langer hoe ongeduriger worden.
Gelukkig, daar hoorde hij zijn vrouw aankomen, hij hoopte, dat zij een oogenblikje bij hem kon blijven.
„Ben je daar, beste,” riep hij.
De deur werd geopend en zijn vrouw trad binnen.
„Riep je, Johan?” [8]
„Ja vrouwtje, toe, blijf even bij me. Vin’ je niet, dat ze laat komt, het is al half drie.”
Zijn vrouw zette zich naast hem neer.
„Neen,” zei ze, „ik geloof niet, dat ze v;;r drie uur hier kan zijn. Valt de tijd je zoo lang?”
„Ja, jou niet?”
„Ik had nog zooveel te doen, dan gaat de tijd onwillekeurig gauw voorbij. Ik heb advocaat gemaakt, wat zeg je daarvan?”
„Heerlijk, maar kind, als ze nu eens niet geslaagd is.”
„O, dat zal wel niet, ze heeft zoo hard gewerkt.”
„Het kan toch mis zijn, er zakken er wel meer, die eigenlijk wel bekwaam genoeg zijn. Ik ben er niet zoo gerust op.”
In haar hart was zijn vrouw dat evenmin, maar ze trachtte opgewekt te kijken en verzekerde hem, dat ze overtuigd was, van het welslagen van Thea.
„Het zal zoo heerlijk zijn, als ze er door is,” zei ze vroolijk, „de lieveling moet dan eens een poosje niets uitvoeren. Ze zag er smalletjes uit in den laatsten tijd.”
Haar man zuchtte.
„Ja, ze heeft wel een rustig tijdje verdiend. Daarna zal ik blij zijn, als ze zich weer eens met Nico bemoeien kan, ik ben niet geschikt om zulke jonge kinderen les te geven, ik weet de methoden niet en daarenboven, als ik pijn heb, ben ik niet geduldig genoeg. Het is miserabel, zoo tot niets geschikt te zijn.”
Zijn vrouw boog zich over hem heen en kuste hem.
„Tob daar toch niet over, beste man, je doet immers, [9]wat je kunt. Dat je met Nico niet goed kunt opschieten, ligt er aan, dat je te knap bent, om aan zoo’n kleinen jongen les te geven. Thea heeft gezegd, het dadelijk weer van je te zullen overnemen.”
„Nu ja, zoo dadelijk hoeft dat niet. Laat ze eerst maar eens wat voor haar genoegen leven.”
„Dat ben ik met je eens. Ze wil hem voorthelpen, totdat ze een betrekking heeft en dan wil ze van hare verdiensten zijn schoolgeld betalen. Je ziet, alles komt wel terecht.”
Weer zuchtte mijnheer van Welderen.
„Ze is een beste meid, een ware troost voor haar armen vader. Maar de gedachte dat zoo’n kind het schoolgeld voor haar broertje moet verdienen, terwijl ik hier nutteloos neerlig! Als je eens wist, hoe me dat kwelt.”
Zijn vrouw stond op en streek met haar hand over zijn voorhoofd.
„Weg met die rimpels, vandaag vieren we feest. Ik wou dat ze kwam,” voegde ze er bij, naar het raam gaande. „Ik begin heusch ook ongeduldig te worden. Daar komen Jan en Nico aanrennen, zou ze in zicht zijn?”
„Je moet er niet zoo vast op rekenen, dat ze er komt,” mompelde haar man, maar ze viel hem in de rede:
„Dat doe ik wel, valt het tegen, dan is het nog tijd genoeg om te treuren. Ik ga de jongens even opendoen.” hulpakte gehaald en nu, nog geen vijf maanden later, wilde ze reeds trachten haar akte Engelsch te halen, waar ze al voor gestudeerd had, toen ze nog voor haar akte lager onderwijs werkte.
Vandaag was de groote dag, ieder oogenblik kon ze thuiskomen met goed of slecht nieuws en in lang had zijn hulpbehoevendheid hem niet zoo gekweld, als juist heden. Hij was te rusteloos, om zich met iets bezig te houden, hij trachtte te lezen, maar begreep niet, wat er stond, werken ging ook niet, hij kon er zijn hoofd niet bij houden. Margerita, zijn tweede dochter, had wel geen school vanmiddag, maar was haar zuster gaan afhalen, de dertienjarige Jan maakte van zijn halven vrijen dag gebruik, om buiten met zijne kameraden te spelen en had de kleine Nico meegenomen en de tienjarige Bets had op Donderdagmiddag school.
Zoo lag hij daar dan alleen en voelde zich hoe langer hoe ongeduriger worden.
Gelukkig, daar hoorde hij zijn vrouw aankomen, hij hoopte, dat zij een oogenblikje bij hem kon blijven.
„Ben je daar, beste,” riep hij.
De deur werd geopend en zijn vrouw trad binnen.
„Riep je, Johan?” [8]
„Ja vrouwtje, toe, blijf even bij me. Vin’ je niet, dat ze laat komt, het is al half drie.”
Zijn vrouw zette zich naast hem neer.
„Neen,” zei ze, „ik geloof niet, dat ze v;;r drie uur hier kan zijn. Valt de tijd je zoo lang?”
„Ja, jou niet?”
„Ik had nog zooveel te doen, dan gaat de tijd onwillekeurig gauw voorbij. Ik heb advocaat gemaakt, wat zeg je daarvan?”
„Heerlijk, maar kind, als ze nu eens niet geslaagd is.”
„O, dat zal wel niet, ze heeft zoo hard gewerkt.”
„Het kan toch mis zijn, er zakken er wel meer, die eigenlijk wel bekwaam genoeg zijn. Ik ben er niet zoo gerust op.”
In haar hart was zijn vrouw dat evenmin, maar ze trachtte opgewekt te kijken en verzekerde hem, dat ze overtuigd was, van het welslagen van Thea.
„Het zal zoo heerlijk zijn, als ze er door is,” zei ze vroolijk, „de lieveling moet dan eens een poosje niets uitvoeren. Ze zag er smalletjes uit in den laatsten tijd.”
Haar man zuchtte.
„Ja, ze heeft wel een rustig tijdje verdiend. Daarna zal ik blij zijn, als ze zich weer eens met Nico bemoeien kan, ik ben niet geschikt om zulke jonge kinderen les te geven, ik weet de methoden niet en daarenboven, als ik pijn heb, ben ik niet geduldig genoeg. Het is miserabel, zoo tot niets geschikt te zijn.”
Zijn vrouw boog zich over hem heen en kuste hem.
„Tob daar toch niet over, beste man, je doet immers, [9]wat je kunt. Dat je met Nico niet goed kunt opschieten, ligt er aan, dat je te knap bent, om aan zoo’n kleinen jongen les te geven. Thea heeft gezegd, het dadelijk weer van je te zullen overnemen.”
„Nu ja, zoo dadelijk hoeft dat niet. Laat ze eerst maar eens wat voor haar genoegen leven.”
„Dat ben ik met je eens. Ze wil hem voorthelpen, totdat ze een betrekking heeft en dan wil ze van hare verdiensten zijn schoolgeld betalen. Je ziet, alles komt wel terecht.”
Weer zuchtte mijnheer van Welderen.
„Ze is een beste meid, een ware troost voor haar armen vader. Maar de gedachte dat zoo’n kind het schoolgeld voor haar broertje moet verdienen, terwijl ik hier nutteloos neerlig! Als je eens wist, hoe me dat kwelt.”
Zijn vrouw stond op en streek met haar hand over zijn voorhoofd.
„Weg met die rimpels, vandaag vieren we feest. Ik wou dat ze kwam,” voegde ze er bij, naar het raam gaande. „Ik begin heusch ook ongeduldig te worden. Daar komen Jan en Nico aanrennen, zou ze in zicht zijn?”
„Je moet er niet zoo vast op rekenen, dat ze er komt,” mompelde haar man, maar ze viel hem in de rede:
„Dat doe ik wel, valt het tegen, dan is het nog tijd genoeg om te treuren. Ik ga de jongens even opendoen.”
Een oogenblik later werd de deur opengeg ooid en stormden Jan en Nico naar binnen.
„Dag Vader, ze is er nog niet, h;? We dachten al, [10]dat we te laat waren,” en Jan veegde met een niet al te schoonen zakdoek zijn bezweet voorhoofd af.
Zijn vader schudde glimlachend het hoofd.
„Wildebras,” zei hij en toen Nico naar zich toehalend, streek hij hem zijne krullen uit zijn gezichtje.
„Weet je nu goed, wat je tegen Thea zeggen moet, als ze er door is en je haar die rozen geeft?”
Nico knikte van ja.
„Wat dan?”
„Dat ik haar feliciteer en dat die bloemen voor haar zijn. Krijg ik nou weer van Thea les?”
„Ja, vin’ je dat niet prettig?”
„Neen Vader, ik wou liever geen les meer van haar hebben, ik wou veel liever naar school. Wie heeft er nu les van zijn zus, ajakkes.”
Zijn vader zweeg een oogenblik. Hij wilde het kind niet zeggen, dat het hem moeilijk viel, het schoolgeld te betalen, omdat de andere kinderen hem al zooveel kostten.
Toen hervatte hij:
„Later mag je ook naar school, voorloopig krijg je nog les van Thea en je zult lief zijn en je best doen, niet waar?”
Het kind trok een gezicht, waarop duidelijk te lezen stond, dat dit niet naar zijn zin was, maar voor hij iets kon antwoorden, kwam zijn moeder binnen en ziende, hoe vuil hij zich op straat gemaakt had, nam ze hem mee, om hem eens flink te wasschen.
Jan zat voor het raam en tuurde naar buiten.
„Zie je nog niets?” vroeg zijn vader. [11]
Jan schudde ontkennend.
Mijnheer van Welderen bewoog zich onrustig.
„Jan,” zei hij weer.
Maar Jan antwoordde niet, met gespannen aandacht keek hij naar twee gedaanten, die in de verte aankwamen. Het waren twee meisjes, zouden het de zusjes zijn?
„Jan,” zei nog eens zijn vader.
Doch Jan keek niet om.
„Ja Vader, wacht even,” zei hij en drukte zijn neus plat tegen de ruiten, om beter in het spionnetje te kunnen zien. Toen schreeuwde hij:
„Ze is het, hoor, ze komen aanvliegen, ze zwaait met een wit papier, hoezee, ze is er door!” en niet op zijn vader lettend, die zich zenuwachtig had opgericht, vloog hij de gang in, naar de voordeur, roepend:
„Moes, Moes, daar is ze, ik geloof zeker, dat ze er door is!”
Mevrouw van Welderen liet Nico met een nat gezichtje staan en vloog ook naar voren. Toen ze de voordeur opende, waren de meisjes nog maar een paar huizen ver, kleine, blonde Thea zwaaide vroolijk met een wit papier, zeker haar akte en de lange, zestienjarige Ita danste letterlijk naast haar, er zich niet aan storend, dat de menschen naar haar keken, noch, dat haar vlecht los was gegaan.
Mevrouw van Welderen trok hen in de gang en sloot haastig de deur.
„Goddank,” zei ze, Thea kussend, „goddank, ga gauw naar Vader,” en de deur der huiskamer openend, [12]duwde ze haar naar binnen. Daar lag haar vader en stak zijne armen naar haar uit. Zijne oogen waren gevuld met tranen en de manier, waarop hij tegen haar lachte, bewees, hoe gespannen zijn zenuwen waren.
Thea vloog in zijne armen en vader en dochter omhelsden elkander hartelijk.
„Mijn lieveling,” fluisterde hij, „mijn flink, knap meisje, hartelijk geluk gewenscht, het is haast al te heerlijk.”
Nog een kus en Thea richtte zich op.
„Is het niet zalig!” riep ze opgewonden, „is het niet meer dan verrukkelijk” en ze vloog weer naar haar moeder en pakte haar eens flink.
Toen kreeg Jan een beurt en daarna kwam kleine Nico op haar af, met een mooien bouquet rozen, dien hij haar toestak, terwijl hij zijn snoetje oprichtte, om gekust te worden.
„En zeg je nu niets?” vroeg zijn vader.
„Wel gefeliciteerd,” zei het kind.
„Dank je hartelijk, vent, ik ben er heel blij mee, ze zijn prachtig.”
Daarna begon Thea druk te vertellen van haar examen, wat ze haar gevraagd hadden, en hoe aardig de examinator geweest was.
„Het ging heerlijk,” zei ze, „eerst was ik wat zenuwachtig, maar later niets meer, ik voelde, dat ze tevreden waren. O, ’t is zalig om door je examen te komen,” en in verrukking sloeg ze haar handen in elkaar.
Moeder had intusschen even de kamer verlaten en [13]kwam weldra terug met een blad, waarop een karaf advocaat stond, omringd van glazen, benevens een schaaltje met bisquits.
„Nu gaan we op den goeden uitslag drinken,” zei ze vroolijk.
„Wat een verrassing, Moesje,” riep Thea en Ita maakte van louter vreugde zoo’n luchtsprong, dat de vaas met bloemen bijna omver viel.
„Maar Ita, pas toch op, niet zoo woest,” waarschuwde haar vader. Tot antwoord vloog Ita op hem aan en omhelsde hem zoo onstuimig, dat haar moeder angstig riep: „Ita, Ita, denk er toch aan, dat je niet zoo wild met Vader moet zijn.”
Haar man lachte en trok zijn woest dochtertje aan haar vlecht.
„Vandaag kan Vader tegen alles, zelfs tegen een omhelzing van zijn wildeman,” zei hij en toen het glas opnemend, dat zijn vrouw voor hem had neergezet, stootte hij met Thea aan.
„Op het verdere succes van onze geleerde en dat we nog menigmaal zoo’n feestje vieren mogen!”
Het was een geklink en een gejuich zonder einde en niemand hoorde, dat er gebeld werd. Het dagmeisje was al naar huis, en Bets, ongeduldig, klom tegen den bel op en gaf er nog eens een flinken ruk aan. Ze brandde van verlangen om te weten, hoe het examen was afgeloopen.
„Hemel, wat een bel,” riep Jan, „’t lijkt wel of er brand is.” [14]
„’t Zal Bets zijn,” zei zijn moeder, „doe haar maar gauw open, ze moet er ook bij zijn.”
Jan vloog naar de deur en riep al, voor hij het slot had opengemaakt: „ze is er door.”
„Lekker,” zei Bets, binnenkomend, „nou krijg ik advocaat. Moes heeft ’t me verteld voor ik naar school ging.”
Ze stapte de kamer binnen en keek een beetje verslagen naar de reeds geleegde glazen.
„Ben jullie al begonnen?” vroeg ze.
Haar vader schoot in een lach, om haar verslagen gezicht.
„Zou je Thea niet liever eens feliciteeren,” zei hij, „Jan heeft je toch zeker het goede nieuws verteld?”
„O ja,” en Thea een kus gevend, verklaarde ze, dat ze het wel geweten had, Thea was immers zoo knap.
Met een tevreden gezichtje zette ze zich met haar glas in een hoekje.
„Ik vind ’t toch wel leuk,” merkte ze op, „je moet weten, ik had het op school al verteld en ook, dat we advocaat kregen. Als je gezakt was, was het toch erg gek geweest, h;, dan had ik het morgen weer moeten tegenspreken en dat was toch vervelend geweest. Nou hoor, ik ben blij, dat het niet hoeft,” en met een verrukt smakken, lepelde ze haar glaasje leeg.

Tweede Hoofdstuk.
Een kloek besluit
hea zat met de hand onder haar hoofd te peinzen.
Het was een gure Octoberdag, somber, vochtig en kil, een van die dagen, die den mensch zijn opgewektheid doen verliezen en kleine bezwaren en moeielijkheden, die men op een zonnigen dag als bagatellen zou beschouwd hebben, tot een drukkenden last maken.
Zooals Thea daar zat, zag ze er dan ook alles behalve opgewekt uit, hare meestal lachende oogen hadden een melancolieke uitdrukking en de rimpels, op haar voorhoofd zichtbaar, waren in tegenspraak met haar jong gezichtje.
Naast haar zat Nico, schijnbaar bezig een optelsom te maken, die zijn zuster hem had opgegeven, maar inderdaad niets uitvoerend, dan wat krabbels op zijn lei [16]teekenen, die een of ander produkt uit het dierenrijk moesten voorstellen.
Van tijd tot tijd keek hij eens van terzijde naar zijn zuster, blij, dat ze niet op hem lette, want hij had een hekel aan sommen maken en teekende veel liever een beetje.
Thea dacht er over, dat het niet zoo gemakkelijk ging, een gesalarieerde betrekking te krijgen, als ze gedacht had. Ze had gehoopt, dat ze met haar twee akten wel spoedig slagen zou, doch nu was ze bijna twee maanden aan het solliciteeren en tot nog toe was het haar niet gelukt, een plaats als onderwijzeres machtig te worden.
En toch was het zoo noodig, dat ze geld verdiende!
De winter was op komst, dan was er altijd meer noodig dan zomers, ze zag, dat hare ouders gedrukt gingen onder de geldzorgen, vaders toestand was minder goed, dan van den zomer, hij was zoo zenuwachtig en dat verergerde zijn pijn en Moeder, ach, Moedertje liet den moed nooit zakken, ze bleef schijnbaar opgewekt, maar wie haar goed kende, zag toch wel, wat het haar kostte en hoe ook zij onder zware zorgen gebukt ging.
Eensklaps schrikte ze op door het dichtslaan van de deur en opziende, zag ze, dat Nico verdwenen was.
Foei, wat had ze zitten suffen, door het tobben over de toekomst en het nadenken, over wat ze zou willen doen, vergat ze den plicht, die het naast lag en inplaats van haar broertje bij zijn werk te houden, liet ze hem maar aan zich zelf over en nu was hij weggeloopen. [17]
Waar zou hij zijn?
Haastig stond ze op en liep de gang in, hopend hem daar te vinden. Ze zag hem niet, maar hoorde zijn stem in de huiskamer, die zei: „Thea slaapt, ze merkte er niets van, dat ik wegliep, ziet u wel, dat u me naar school moet laten gaan, zoo leer ik niks.”
Met een kloppend hart stond Thea voor de deur der huiskamer. Hare wangen gloeiden van den schrik, wat zou Vader wel van haar denken.
Daar hoorde ze Vaders stem, die antwoordde:
„Wat vertel je nu voor onzin, Nico, dat Thea zit te slapen? Ik geloof er niets van, je bent zeker weer stout geweest en van de les weggeloopen.”
Toen Nico’s stem:
„Heusch niet, ik zat zoet te rekenen, maar toen zag ik, dat Thea heelemaal niet op me lette, als ze niet sliep, dan zat ze te suffen, ze heeft er echt niks van gemerkt, dat ik wegliep. Mag ik nou naar school?”
Daarna weer haar vader:
„Je mocht in geen geval wegloopen. Hoe dikwijls heb ik je al gezegd, dat je naar Thea luisteren moet en haar net zoo gehoorzaam zijn, als Moeder en mij. Ga nu dadelijk naar haar terug en vanavond ga je een uur vroeger naar bed. Begrepen?”
Nico begon te huilen.
„Maar Vader, ik heb niks gedaan, ik kan het toch niet helpen, dat Thea niet op me let, ik wil niet vroeg naar bed vanavond.”
„Ben je nog niet weg? Hoe is het, wil je soms liever [18]dadelijk naar bed? Niet? Ga dan oogenblikkelijk naar Thea en vraag haar excuus, omdat je weggeloopen bent.”
Thea hoorde aan haar vaders stem, dat hij zenuwachtig was, hij had zeker weer pijn en door haar schuld werd hij lastig gevallen.
Nico had eigenlijk gelijk, hij kon het niet helpen, dat ze zoo weinig op hem gelet had, hij had dus geen straf verdiend.
Terwijl hare wangen zich nog rooder kleurden, draaide ze den deurknop om en trad binnen.
Bij het openen der deur, keerde haar vader zich om. „Ben jij het, Thea? Is Nico weer ondeugend geweest? Ik heb hem gezegd, dat hij vanavond vroeg naar bed moet.”
Verlegen trad Thea nader en legde haar hand op haar broertjes schouder.
„U moet niet boos op Nico zijn,” zei ze, „hij is eigenlijk niet stout geweest, hij had wel niet mogen weg loopen, maar.…”
Haar vader keek haar aan en zag hoe ze aarzelde, om door te gaan.
„Nico,” zei hij, „ga je werk afmaken, ik moet met Thea iets bespreken.”
Nico, blij, dat hij weg kon, holde de gang in, de deur wijd achter zich open latend.
Een pijnlijke trek vloog over zijn vaders gezicht.
Hij beet zich op zijne lippen, als om een hevigen pijn te onderdrukken en bezorgd boog Thea zich over hem heen. [19]
„Heeft u weer pijn?” vroeg ze angstig.
„Bijna altijd in de laatste dagen, let er maar niet op. Kom nu eens bij me zitten en vertel me, wat er gebeurd is.”
Thea zette zich op het voeteinde van de rustbank en zei zacht:
„Nico heeft de waarheid gezegd, mijne gedachten waren werkelijk zoo afgedwaald, dat ik pas merkte, dat hij weggeloopen was, door het dichtslaan der deur.”
Een oogenblik keek haar vader haar zwijgend aan, toen vroeg hij:
„Hoe kwam dat zoo?”
Thea wist niet dadelijk, wat te antwoorden, ze wilde niet zeggen, dat ze over de toekomst aan het tobben was geweest, het heele gezin toonde zich altijd zoo opgewekt mogelijk voor Vader, die al zoo veel te dragen had. Toen knielde ze naast hem neer en met haar hoofd tegen zijn schouder, zei ze:
„Ik dwaalde af, het lesgeven aan zoo’n kleinen jongen is zoo eentonig, maar het is natuurlijk verkeerd van me. Het zal niet meer gebeuren, dat beloof ik u.”
Haar vader streelde hare gloeiende wangen en glimlachte. Hij wist nog zoo goed, hoe blij hij zelf was geweest, van die lessen af te zijn. Dat hij ze zoo vervelend gevonden had, was natuurlijk een bewijs, dat hij geen goed onderwijzer was en hij had gehoopt, dat Thea dat wel zou blijken te zijn.
„Ik begrijp het wel,” zei hij, „ik weet, dat het moeielijk is een jongen van dien leeftijd bij zijn werk te houden, maar [20]dat is des te meer reden
om je gedachten niet te laten afdwalen. Ik dacht, dat een gediplomeerde onderwijzeres wel in staat zou zijn om aan een kleinen jongen les te geven. Op die manier leert hij werkelijk niet veel en ofschoon ik het sterk in hem afkeur, dat hij op die wijze van je afdwalen gebruik maakt, om mij te overtuigen, dat hij naar school moet, geheel ongelijk heeft hij niet.”
De gevoelige Thea werd getroffen door het verwijt, dat in deze woorden lag opgesloten. Hare oogen vulden zich met tranen.
„U heeft gelijk, maar Vader, u weet niet, hoe lastig het is, je eigen broertje les te geven. Vreemde kinderen zouden meer respect voor mij hebben en dan zou het vanzelf beter gaan.”
Haar vader keek ernstig, hij was altijd een man van strenge plichtsbetrachting geweest en hij vond, dat Thea in haar plicht te kort was geschoten, door haar leerling zoo aan zijn lot over te laten, al was die leerling haar broertje.
„Misschien,” zei hij, „maar je zult nog wel veel moeten leeren, voordat je een goed onderwijzeres bent.”
Thea begon te schreien.
„Maar kindje, daar moet je nu niet om huilen. Kom, droog die tranen af en doe je best maar, dan zal het wel losloopen, je moet niet vergeten, dat je door ondervinding veel leeren zult. Ik zou nu maar eens naar Nico gaan kijken, wie weet, wat hij uitvoert.”
Thea veegde hare oogen af, gaf haar vader een kus en begaf zich naar het kamertje, waar ze ’s morgens haar broertje les gaf. [21]
Ze vond hem bezig, papierpropjes over de tafel te schieten, de grond lag er al mee bezaaid.
„Wat is dat nu weer,” zei ze streng, „wat een rommel heb je gemaakt. Is je som af?”
Nico keek zijn zuster eens aan, die poogde een strenge uitdrukking aan haar nog zoo kinderlijk gezichtje te geven. Hij zag dadelijk, dat ze gehuild had.
„Je hebt zeker een lekker standje van Vader gehad, h;? Net goed, dan moet je maar niet zitten suffen.”
Nu keek zijn zuster werkelijk boos.
„Hou je mond,” zei ze, „en maak die som af, of ik vraag aan Vader, je oogenblikkelijk naar bed te sturen.”
Nico zag, dat ze werkelijk boos was en vond het beter, nu maar aan het werk te gaan, hij wilde Vader er liever niet verder ingehaald zien. Toch kon hij niet nalaten nog even binnensmonds te mompelen:
„Je hebt toch een lekker standje gehad!”
Thea hoorde wel, wat hij zeide, maar deed maar, alsof zij er niets van merkte.
„Geef nu zoo’n jongen eens les,” dacht ze, „hoe is dat nu mogelijk. Vader heeft gemakkelijk praten, als hij zegt, dat een leerling, een leerling is, broertje of niet, een vreemd kind zou toch zoo niet durven spreken.” Een poosje had Nico ijverig doorgewerkt, toen toonde hij triomphant zijn som aan Thea.
„Al af,” zei hij.
„Je mag wel zeggen, al, ik heb je haar een uur geleden opgegeven.”
„Nou ja.…. maar nu had ik haar toch gauw af. [22]Zeg Thea, als ik nu verder goed werk, zou ik dan toch vroeg naar bed moeten vanavond?”
„Ik denk het niet, ik heb Vader gezegd, dat het mijn schuld was, daar straks.”
Nico vloog op en klom op haar schoot. Zijne armen om haar hals slaande, zei hij tusschen twee kussen door:
„Heb je dat echt gezegd? Lieverd, je bent een lekkere zus, ik zal nooit meer wegloopen, al let je heelemaal niet op me, hoor.”
Lachend zette Thea haar onstuimig leerlingetje weer op zijn stoel.
„Goed,” zei ze, „maar ik zal voortaan wel beter oppassen, daar kun je van op aan. Doe toch je best, jongen, je moet nu eenmaal bij mij leeren en als het niet gaat, doe je Vader zoo’n verdriet.”
De ochtend ging verder kalm voorbij. Nico scheen zijn onaardig gedrag goed te willen maken en daar hij een vlug hoofd had en heel goed leeren kon, als hij maar wilde, ging het nu heel goed en kon Thea niet nalaten te zeggen, toen de les was afgeloopen:
„H; Nico, als je nu eens altijd zoo was.”
„Dat zou je wel willen!” riep haar broertje, terwijl hij lachend wegholde.
Thea keek hem hoofdschuddend na.
„Als hij maar een beetje respect voor me had,” zuchtte ze, zijne boeken en zijn lei wegbergend.
Toen Thea dien middag op haar kamertje zat te studeeren, voor haar Fransche akte, kwam het dienstmeisje zeggen, dat mijnheer gevraagd had, of de juffrouw [23]eens even bij hem wilde komen, hij moest haar over iets spreken. Verwonderd keek Thea op. Zou Vader nog terugkomen, op hetgeen er dien morgen gebeurd was? „Ik kom,” zei ze tegen het meisje en haar boek sluitend, stond ze op en ging naar de huiskamer. Daar vond ze Vader en Moeder in druk gesprek, doch zij zwegen, toen ze binnentrad.
Haar vader had een open brief voor zich op tafel liggen en vroeg haar, eens kalm bij hem te gaan zitten.
„Thea,” zei hij, den brief opnemend, „daar heb ik een schrijven ontvangen, dat vooral voor jou van belang is.”
„Voor mij, Vader?”
„Ja, kind, want in dien brief wordt je een betrekking aangeboden als gouvernante.”
„Is ’t echt?”
Thea had een kleur gekregen van verrassing.
„Er is een goed salaris aan verbonden. Een oud vriend van me, dien ik onlangs eens over je geschreven had, heeft je gerecommandeerd bij kennissen van hem en nu vraagt hij, of je er lust in zoudt hebben.”
Thea bloosde alweer.
„Natuurlijk, als er een goed salaris aan verbonden is, dat zei u immers?”
Toen eensklaps haar vader angstig aanziende:
„Het is toch extern, niet waar?”
Nu nam haar moeder het woord.
„Neen, kindje, dat is het juist. Anders zou ik er heel blij mee zijn, maar je zoudt van ons af moeten, het is een interne betrekking.” [24]
„Maar dan toch hier in de stad?”
„Dat ook niet. De familie, waar je komen zoudt, woont in Brussel. Het is een Hollandsche familie, die daarom graag een gouvernante uit haar eigen land bij de kinderen wil hebben. Zou je het aandurven?”
Hier viel haar vader in:
„Er zijn vier kinderen, maar de beide oudste meisjes zijn volwassen, die zouden dus geen les meer van je krijgen. Je zoudt tot leerlingen hebben, een meisje van tien en een jongen van acht jaar. Het lijkt mij wel goed, je zoudt, behalve de gewone verpleging, driehonderd gulden salaris krijgen.”
Thea keek verbaasd.
„Kost en inwoning en driehonderd gulden salaris, dat is mooi,” zei ze.
„Dat dachten we ook. Wij vinden het natuurlijk ook prettig, dat die familie aan mijn vriend bekend is en wij je dus gerust kunnen laten gaan. En dan is er nog een voordeel aan verbonden, denk eens hoe goed het voor je Fransch zal zijn, als je naar Brussel gaat.”
Thea was stil geworden.
Vader had gelijk, het was een mooi aanbod, het zou dwaas van haar zijn, die gelegenheid tot werken en geldverdienen niet aan te grijpen, maar toch.…
„Moet ik gaan?” vroeg ze met een benauwde stem.
Haar vader schudde zijn hoofd.
„Wij zullen je niet dwingen, wat Moeder en mij betreft, wij geven wel onze toestemming, maar je moet zelf beslissen.” [25]
Weer zat Thea stil voor zich uit te kijken.
Haar moeder trok haar naar zich toe.
„Zou je er zoo erg tegen opzien, om het huis uit te gaan, beste?” vroeg ze zacht.
Thea sloeg hare armen om haar moeders hals en verborg haar gezicht aan haar borst.
„Vreeselijk,” zuchtte ze.
„Wij zouden je natuurlijk ook erg missen, lieveling, heel erg, maar toch moeten we geen overijld besluit nemen, het is werkelijk een mooi aanbod. Denk er eens kalm over na.”
„Dat vind ik ook,” zei haar vader, „zoo iets behoeft niet in eens beslist te worden. Vanavond moet ik antwoorden, tot zoolang kun je er over nadenken.”
***