3 глава. Прощание

Третья глава. Прощай.
Какое это было напряженное время, предшествовавшее отъезду Теи в Брюссель. Так много всего нужно было привести в порядок, что она хотела покинуть семейный дом с достойным выселением. Сестры и братья отнеслись к этому с уважением, когда им сказали, что Тея получила место гувернантки в Брюсселе.
Их мнения по этому важному факту сильно отличались.
Ите показалось очень интересным, что ее сестра поехала в Брюссель, и она притворилась, что завидует ей, но в глубине души она была очень счастлива, что у нее нет этого счастья, она предпочитала спокойно сидеть дома. Но Тея не должна этого знать, пусть он думает, что она хотела бы быть на ее месте, тогда она сама могла бы получить от этого удовольствие. [32]
Потому что Ита не верила, что Теа любит ходить туда, хотя он часто так говорил, потому что они были такими сумасшедшими домашними мышками.
Джен действительно нравилась Тея, ей повезло, и Бетси чувствовала, что уважает ее, леди, которая собирается жить в Брюсселе, что ж, она много блефовала против своих подруг.
Что касается Нико, он был очень счастлив, потому что теперь ему разрешили ходить в школу.
"Тебе не кажется, что ты больше не можешь получить от меня урок?" - спросила Тея. "Вовсе нет”.
Теа повернула голову, чувствуя, как ее глаза наполняются слезами. Она была такой нелепо чувствительной в последние дни, это, безусловно, потому, что она продолжала думать об отъезде и расставании со всеми, кого любила.
Хорошо, что предстояло еще так много сделать, тогда не было времени много думать.
Но там был;; n, который в силу своего положения стоял вне этой Суеты,;; n, который больше, чем обычно, был предоставлен самому себе, и у него было достаточно времени подумать.
Как ему будет ее не хватать!
Если бы она не была его маленькой утешительницей в течение многих лет, которая, хотя и должна была готовиться к экзаменам, все равно нашла бы время подойти к нему на минутку, чтобы разбудить его веселой шуткой. Просто видеть ее лицо было для него утешением. [33]
И теперь ей пришлось уйти от него! Конечно, он все еще многое держал при себе, свою Хорошую жену, сильную и жизнерадостную, но из-за тяжелой жизненной борьбы стала такой практичной. Хорошо, что она была такой, если бы она была другой, из домашнего хозяйства мало что вышло бы, но частое уединение, чтение и размышления, с которыми он проводил время, придали его уму направление, за которым она не всегда могла следовать за ним. Его маленькая Тея, какой бы юной она ни была, понимала его гораздо лучше, их многочисленные беседы приобщили ее к его идеям.
Потом у него родились дети, но они были еще так молоды. Ита милая девочка, но настоящий роббедус, Ян, лучший мальчик, но который нелегко учился и поэтому заботился о нем, Бетси и Нико, пара милых детей, но с которыми, конечно, у него еще не было компании. Они были веселыми и необузданными и предпочитали играть в другой комнате или на улице, где они могли вести столько жизни, сколько хотели, и где не было отца, чье слабое здоровье вынуждало их сдерживать себя.
Нет, никто из них не мог компенсировать ему потерю его милой девочки, но ей не было позволено знать об этом. Ради нее он держал себя хорошо, он не хотел портить последние уютные часы, которые они могли бы провести вместе. Казалось, она смогла смириться с тем фактом, что ей пришлось уйти от него, по крайней мере, она могла разговаривать с ним очень весело и, казалось, не очень возражала против своих новых отношений. [34]
Они разыгрывали комедию друг для друга.
Он не знал ни того, что Теа часто с трудом держала себя в руках, когда была с ним, ни того, как она отреагировала на всю эту перемену.
Кстати, никто не должен знать. Тея считала себя трусливой, другие девушки такими не были, она точно знала, что многие хотели бы быть на ее месте. Она знала людей, которые с удовольствием уехали бы из дома и были бы счастливы, если бы им дали возможность увидеть что-то отличное от города, в котором они прожили столько лет. Она изо всех сил пыталась подумать об этом, но не могла. На самом деле она не могла. Она была так глубоко привязана к своему дому, возможно, это было преувеличением, она чувствовала себя обремененной из-за того, что была такой маленькой, но она была именно такой.
Маме, похоже, очень понравилось, что она поехала. Разве Мос не будет скучать по ней?
О, она не могла читать в сердце своей матери, она не знала, как последняя возмущалась ее отъездом, но не хотела давать ей знать, потому что не хотела укреплять в ней ее несколько слишком чувствительную натуру.
Наступил последний день ее пребывания дома. утром, с помощью мамы, она нанесла последние штрихи на свои чемоданы, и теперь ей нечего было делать, и она могла остаться с папой днем, пока Мос возилась на кухне, где готовила любимые блюда Теи.
Отец взял ее за руку и серьезно посмотрел на нее. [35]
"Сейчас это произойдет, малышка, и поскольку сегодня вечером мы не будем одни, я хотел поговорить с тобой”.
Глаза Теи наполнились слезами, сегодня она не могла их сдержать. Ее отец увидел это и притянул ее к себе, чтобы поцеловать.
- Не кричи, дорогая, мы должны хорошо себя вести. Это действительно безумие, какими бы сентиментальными мы ни были, - попытался пошутить он. - Никто бы не подумал, что ты уедешь по крайней мере на несколько лет, а через месяц или около того снова вернешься домой".
"Шесть месяцев, папа, это так ужасно, что мне не разрешают приехать домой на Рождество, почему они даже сами не могут присмотреть за этими детьми”.
"Да, жаль, что к этому прилагалось такое условие, но мадам, кажется, хочет, чтобы знакомый человек был со ее детьми именно во время этих праздников, потому что семья часто бывает вне дома или сама устраивает вечеринки. Как вы знаете, она настояла на том, чтобы вы не возвращались домой в зимние месяцы.
"Да, - вздохнула Тея, - я нахожу это ужасным"
Отец погладил ее по руке.
"Это уже после того, как ты примешь это, детка, ты также можешь считать, что с твоей стороны было бы эгоизмом пойти домой, если тебе нужно”.
Тея опустилась на колени и положила голову рядом с головой отца.
"Здесь я тоже нужна", - прошептала она. [36]
Отец нежно погладил ее по светлым волосам.
"Одному Богу известно, насколько это необходимо", - подумал он, но, придав своему голосу бодрое звучание, сказал:
"Ты не должна забывать одну вещь, дорогая, именно потому, что ты собираешься участвовать и зарабатывать деньги, ты делаешь то, что лучше для нас. Ты всегда можешь утешаться мыслью, что теперь ты помогаешь облегчить наши заботы. Кстати, детка, ты знаешь, что я чувствую из-за того, что не могу позаботиться о тебе в одиночку ”.
Теа посмотрела на него. Дрожал ли его голос, были ли у него слезы в глазах?
Трусливое создание, какой она была, напомнило ему о том, что огорчало его больше всего в жизни.
Она поцеловала его и вскочила.
"Вы правы, я неблагодарен, я, должно быть, очень счастлив, что могу что-то заработать. Все пройдет хорошо, давайте продолжать быть веселыми и наслаждаться этим днем. Почитать тебе что-нибудь красивое?”
"Пожалуйста, Малыш”.
Тея взяла книгу, которая лежала рядом с ним, и начала читать.
Через некоторое время ее отец сказал: "Я сегодня плохо соображаю, давай еще немного поговорим. Я хотела тебе еще кое-что сказать.
Тея отложила книгу и присела в ногах дивана.
- Да, отец.
- Послушай, дорогая, как ты знаешь, семья, из которой ты родом, очень богата. Там также есть две молодые девушки, [37] у которых, как у Дочерей Дома, конечно, будет совсем иная жизнь, чем у тебя, которая придет туда в качестве подчиненной”.
"Как подчиненная, я из такой же хорошей семьи", - пробормотала Тея.
Ее отец улыбнулся, Тея высоко подняла голову, словно была маленькой принцессой.
"Да, но это не умаляет того факта, что другие по-прежнему будут считать тебя Гувернанткой, в отличие от Дочерей дома”.
На губах Теи все еще застыло гордое выражение.
"Почему ты так говоришь?" - спросила она.
"Чтобы предупредить тебя и подготовить к тому, что тебе может не понравиться. Я хотел указать вам на это, потому что тогда вы сможете позаботиться о том, чтобы никакая ревность не закралась в ваше сердце, вы, конечно, подвержены гораздо большему искушению некрасивых мыслей, чем дома. Именно потому, что я знаю тебя и знаю, что у тебя довольно возвышенное сердце, я беспокоюсь, что разница в обстоятельствах и образе жизни между этими девушками и тобой придаст твоему характеру уродливые черты ”.
Теа мрачно смотрела вперед.
"Я слишком горда, чтобы ревновать", - сказала она.
"Ну, тогда я спокойна. До тех пор, пока ты слишком горд, чтобы позволять низким мыслям проникать в твое сердце, до тех пор, пока ты можешь держать голову так высоко, как захочешь”.
"Я хочу этого, отец”.
Ее отец снова улыбнулся. Его маленькая, храбрая девочка, она все еще так мало знала о мире, она [38] все еще думала, что так легко и без борьбы сохранить себя в чистоте от злых влияний, которые хотели действовать со всех сторон.
Теа посмотрела на него, увидела выражение его глаз и, сразу же склонив голову, тихо сказала:
"Я сделаю все, что в моих силах, отец”.
Он снова притянул ее к себе, чтобы поцеловать.
Тут дверь распахнулась, и, смеясь, вошла Ита.
"Его отец и чай немного поладили?" - спросила она.
Тея выпрямилась и тоже рассмеялась, хотя и слабо.
"Ты меня пугаешь, уже так поздно? Может быть, я смогу подменить”.
"Сегодня днем мы пируем", - сказала Ита, удовлетворенно потирая руки. - Я помогу тебе на минутку.
Вскоре после этого вся семья уселась за стол, и благодаря попыткам матери завести веселую беседу, все вскоре повеселели, даже взволновались. Кроме того, это был первый день Нико в школе, ему было что рассказать, и он думал, что на самом деле героем вечеринки был он, а не Тея, которая сегодня не сделала ничего особенного. После ужина они поиграли с детьми в какие-то игры, а когда те легли спать, отец, мать, Тея и Ита некоторое время посидели вместе. Они пытались оставаться веселыми какое-то время, когда были с детьми, но это уже не очень удавалось, на их [39] жизнерадостность легла тень, и вскоре после того, как мама предложила ложиться спать, завтра снова было рано. Тея должна была уехать поездом примерно в половине одиннадцатого, а через час она была в Брюсселе.
Оказавшись в их общей комнате, Тея обняла сестру за шею.
- Ты будешь добра к папе? - спросила она.
Ита со смехом стряхнула ее руку.
"Конечно, не впадай сейчас в сентиментальность. Доверься своей старой сучке”.
Но Тея не была отвергнута.
"Ты всегда будешь писать мне обо всем, ничего не будешь скрывать от меня? Я уверена, что отец и Мос будут писать только веселые письма, но я хочу знать все, что происходит в этом доме, все, включая плохое. Ты обещаешь ничего от меня не скрывать?”
Ита с подозрительным видом потерла указательным пальцем нос.
"Если я обещаю, я тоже должна это делать"? Тогда, если хочешь, не позволяй мне давать обещания. Представьте себе, что вам приходится писать обо всем, что происходит в этом доме! Как Нико потерял свой носовой платок, а Бетси порвала свой фартук, как Ян всегда сидит, облокотившись на стол, а наш слуга карлик разбивает тарелку. И тогда ты должна стать студенткой H. B.S. Нет, клянусь моим именем Грит, я этого не обещаю”.
Она выглядела так комично, что Тея от души рассмеялась. [40]
"Дай мне посмотреть", - крикнула Ита, - "а теперь быстро в постель, я подоткну тебе одеяло, и тогда ты будешь хорошо спать”.
Тея надеялась, что ее сестра права, она так боялась, что не сможет заснуть. Но, к счастью, ее опасения не оправдались, и вскоре не было слышно ничего, кроме спокойного дыхания двух сестер.
последний взмах, последний кивок, и поезд выплыл из-под колпака станции.
Тея высунула голову из окна и попыталась разглядеть фигуру матери, но это было уже невозможно, и с неудержимым вздохом она откинула голову назад и села в свой угол.
Там они теперь были надолго разлучены, мать и она, там они теперь разошлись в разные стороны, мать - домой, к отцу и детям, а она - в чужой город, в незнакомую ей семью. Слезы, которые она так мужественно сдерживала все утро, теперь уже не сдерживались и упорно стекали по ее щекам, как бы быстро она ни вытирала их. Она повернула лицо к окну и, как будто там можно было увидеть что-то совершенно особенное, выглянула наружу, время от времени вытирая неловкие слезы. Однако слезы все быстрее и быстрее текли по ее щекам, и, наконец, она прекратила борьбу и, забившись в свой угол, прижав к лицу носовой платок, отдалась своему горю.
Напротив нее сидела толстая индианка с милым, по-настоящему материнским лицом. Она посмотрела на кричащую девочку и почувствовала к ней глубокую жалость. Бедняжка, как ей было грустно, Кассиан, все еще такая юная девушка! Леди, которая забрала ее, несомненно, была ее матерью, которая выглядела такой печальной, Кассиан.
Ребенок непременно должен был отправиться в школу-интернат в Брюсселе, старше года или семнадцати она ему не давала.
Почему они не оставили такую девочку дома, когда ей было так трудно уезжать, жалкий глоток французского языка и грубые манеры, которым тебя научили в такой школе-интернате, не перевесили горя, которое это существо перенесло из-за этого.
Она хотела бы сказать ей что-нибудь доброе, но девочка просто сидела, прижав к лицу носовой платок, и не поднимала глаз. К счастью, в этом перевороте не было других пассажиров, ей оставалось только крикнуть, что они в Роттердаме, тогда там определенно снова были пассажиры. Она позволяла ей выплакаться на мгновение, а потом что-нибудь говорила ей, потому что они не успевали опомниться, как оказывались в Роттердаме. [43]
Через несколько минут она осторожно коснулась колена Теи.
Тея в ужасе подняла глаза, все еще прижимая ко рту носовой платок.
"Тебе так трудно уходить из дома?" - любезно спросила полная дама напротив нее. Тон был таким дружелюбным и доброжелательным, глаза, смотревшие на нее, такими добрыми, и Тея почувствовала себя такой одинокой и так нуждающейся в сострадательном сердце, что ответила без колебаний:
"О, ужасно”.
Потом она вдруг подумала, откуда эта леди могла знать, что ей придется уйти из дома, и спросила, вытирая последние слезы:
"Откуда ты знаешь, что я ухожу из дома?"”
Леди начала смеяться.
"Теперь я могу догадаться, что, когда молодая девушка едет в Брюссель одна и к тому же ей так грустно, не очень трудно понять, что она учится в школе-интернате”.
Тея удивленно посмотрела на нее.
"Так ты думаешь, я собираюсь в школу-интернат?" - спросила она.
"Да, куда еще пойти. Если бы ты просто гулял, тебе бы не было так грустно.
Тея начала смеяться.
Тот факт, что эта дама приняла ее за школьницу, заставил ее на мгновение забыть о своем горе. Как забавно, она собиралась сама учить детей, а теперь ее соседка думала, что ей все еще нужно ходить в школу. [44]
Этот человек однажды ласково похлопал ее по колену и сказал:
"Вот как я это вижу, смех подходит молодежи. Должно быть, в этой школе нет бара ”Зоопарк".
Тее было весело.
Она знала, что выглядит очень молодо, ей еще не было двадцати, но она не думала, что ее примут за школьницу.
"Как ты думаешь, сколько мне лет?" - спросила она.
"Год или шестнадцать, может быть, семнадцать”.
"Совсем юный!" и Тея снова весело рассмеялась. "Нет, я немного старше”.
- Значит, восемнадцать?
- Нет, девятнадцать.
Ее соседка изумленно покачала головой.
"Тебе уже девятнадцать, а ты совсем не ждешь этого. Но тебе все еще нужно учиться в школе-интернате?”
"Нет, я не собираюсь в школу-интернат”.
"Нет? Ты остаешься дома? Почему эти слезы?”
"Я тоже не собираюсь оставаться в стороне, я еду в Брюссель гувернанткой”.
Ее соседка посмотрела на нее круглыми от удивления глазами.
- Как гувернантка, дитя мое, нет, это просто смешно!
Тея почувствовала себя оскорбленной, она хотела бы знать, что в этом смешного.
"Ты думаешь, это настолько безумно?" - спросила она немного натянуто. [45]
Дама заметила, что ее слова не произвели приятного впечатления.
"Извините меня, - ласково сказала она, - но вы все еще выглядите такой юной, гораздо больше похожей на девочку, которой еще предстоит познать себя, чем на женщину, которая должна заботиться о воспитании детей. Но именно поэтому ты можешь быть очень подходящей для этого, кто-то может быть не таким, каким кажется ”.
Когда она снова посмотрела на нее, покачав головой: "Кассиан”.
Тея молча смотрела вперед.
Ее прежняя жизнерадостность уже исчезла, теперь она чувствовала себя вдвойне обремененной. Если она выглядела еще моложе, чем была на самом деле, как могли эти дети уважать ее!
Она выглядела очень не в духе своих будущих обязательств!
Ее лицо снова стало таким печальным, что это опечалило ее добросердечную соседку. Она просто хотела сказать ей доброе слово, когда поезд остановился в Роттердаме. Теперь вошли несколько новых путешественников, в том числе молодой человек, который сел рядом с Теей.
Когда поезд снова тронулся, индианка схватила Тею за руку и прошептала:
"Через два месяца снова будет Рождество, дитя мое”.
Она, конечно, хотела утешить Тею, напомнив ей, что так скоро начнутся каникулы, но эффект от ее слов сильно отличался от того, что она ожидала. Губы Теи задрожали, и хотя она судорожно прижала ко рту носовой платок, из нее все же вырвалось рыдание.
Молодой человек, сидевший рядом с ней, посмотрел на нее.
Затем он достал из жилетного кармана флакон одеколона и протянул его ей.женщине, которая должна заботиться о воспитании детей. Но именно поэтому ты можешь быть очень подходящей для этого, кто-то может быть не таким, каким кажется.
Когда она снова посмотрела на нее, покачав головой: "Кассиан”.
Тея молча смотрела вперед.
Ее прежняя жизнерадостность уже исчезла, теперь она чувствовала себя вдвойне обремененной. Если бы она выглядела еще моложе, чем была на самом деле, как могли бы эти дети уважать ее!
Она выглядела очень не в духе своих будущих обязательств!
Ее лицо снова стало таким печальным, что это опечалило ее добросердечную соседку. Она просто хотела сказать ей доброе слово, когда поезд остановился в Роттердаме. Теперь в вагон вошли несколько новых пассажиров, в том числе молодой человек, который сел рядом с Теей.
Когда поезд снова тронулся, индианка схватила Тею за руку и прошептала:
- Через два месяца снова будет Рождество, дитя мое.
Она, конечно, хотела утешить Тею, напомнив ей, что так скоро начнутся каникулы, но эффект от ее слов сильно отличался от того, что она ожидала. Губы Теи задрожали, и хотя она судорожно прижала ко рту носовой платок, рыдание все же вырвалось у нее.
Молодой человек, сидевший рядом с ней, посмотрел на нее.
Затем достал из жилетного кармана флакон одеколона и предложил ей.
Застенчиво поблагодарив Тею, она была смущена, увидев привлеченное к ней внимание, которое не уменьшилось, когда ее сосед с добрым сердцем Кассиан с состраданием посмотрел на ее попутчиков, в то время как она покачала головой.
Под всеми этими сочувствующими и любопытными глазами к Тее внезапно вернулось присутствие духа. Она с трудом подавила слезы, сдержала рыдания, вытерла глаза и сделала все возможное, чтобы выглядеть равнодушной.
"Тебе лучше?" - сообщил молодой человек.
"О да, спасибо", - ответила Тея, у которой кровь прилила к щекам. Этот жалкий румянец мгновенно охватил ее, она ничего не могла с этим поделать, но что этот джентльмен должен был думать о ней сейчас?
Она максимально отвернулась к окну и принялась изучать пейзаж, по-видимому, старательно, но чувствовала взгляды, которые были направлены на нее, она как бы видела их.
Между дамой, стоявшей перед ней, и ее соседом завязался разговор шепотом. Они говорили очень тихо, и Тея многого не могла понять, но она [47] услышала нечто подобное от: такой красивой молодой девушки и от: такого бедного создания, которому теперь приходилось самому зарабатывать себе на хлеб, и мысль о том, что молодой человек рядом с ней поймет эти слова так же хорошо, разозлила и смутила ее.
Они подошли к границе.
Внезапно молодой человек повернулся к ней.
"Если я смогу быть вам полезен на таможне, это будет для меня удовольствием", - сказал он.
Тея не знала, что ответить, она никогда не пересекала границы и не знала, как вести себя на таможне, но могла ли она принять помощь от совершенно незнакомого ей молодого человека?
Пока она мгновение колебалась, что ответить, ее сосед не выдержал:
"Я обещал леди быть полезным, так что спасибо вам за вашу любезность”.
Теа изумленно посмотрела на нее, она ничего не помнила об этом обещании, но была счастлива, что ей не нужно было принимать решение о том, принимать его помощь или нет.
Толстуха подмигнула ей, и Тея улыбнулась в ответ.
Было мило со стороны этой дамы, что она так понравилась ей, она все еще так мало путешествовала и не всегда знала, как себя держать.
Оказавшись на таможенном посту, последний взял ее с собой, помог донести чемодан, и когда они снова оказались в перевороте; заняли место, она села рядом с Теей, а не напротив нее.
Когда молодой человек вернулся и обнаружил, что его место занято, он выглядел немного удивленным, но молча сел на другое место.
"Извините, сэр, - сказал защитник Теи, - но я бы предпочел проехать вперед".
"Конечно, нет, мэм", - последовал ответ.
Затем, наклонившись к своему соседу, он прошептал: "Визави того, кто я есть”.
Они подъехали к Брюсселю, и путешественники начали собирать свой багаж.
Молодой человек больше не предлагал свою помощь, но покинул отель; все еще не раньше, чем поприветствовал Тею особым образом.
Попрощавшись со своим защитником, которого забрала семья, Тея на мгновение растерянно огляделась по сторонам. Миссис Ван Гендринген написала ей, что по прибытии найдет кого-нибудь на вокзале, но она не увидела никого, кто искал бы ожидаемого путешественника. Да, был вечер переодевания, придет ли он за ней? Какое-то мгновение оба смотрели друг на друга, слуга, казалось, колебался, он снова огляделся, не видит ли он никого другого, кто больше соответствовал бы его представлению о гувернантке, а затем подошел к ней.
- Мадемуазель Ван Вельдерен? - спросил он, снимая шляпу. [49]
На утвердительный ответ Теи он попросил ее следовать за ним. Если бы у него был ее багажный талон, он бы позаботился о ее чемодане. Он довел ее до аккуратного переворота; Тея села в машину и вскоре уже ехала по улицам Брюсселя.
Оказавшись на таможенном посту, последний проводил ее, помог донести чемодан, и когда они снова [48] сели, она села рядом с Теей, а не напротив нее.
Когда молодой человек вернулся и обнаружил, что его место занято, он выглядел немного удивленным, но молча сел на другое место.
"Извините, сэр, - сказал защитник Теи, - но я бы предпочел проехать вперед".
"Конечно, нет, мэм", - последовал ответ.
Затем, наклонившись к своему соседу, он прошептал: "Визави того, кто я есть”.
Они подъехали к Брюсселю, и путешественники начали собирать свой багаж.
Молодой человек больше не предлагал свою помощь, но покинул отель; все еще не раньше, чем поприветствовал Тею особым образом.
Попрощавшись со своим защитником, которого забрала семья, Тея на мгновение растерянно огляделась по сторонам. Миссис Ван Гендринген написала ей, что по прибытии найдет кого-нибудь на вокзале, но она не увидела никого, кто искал бы ожидаемого путешественника. Да, был вечер переодевания, придет ли он за ней? Какое-то мгновение оба смотрели друг на друга, слуга, казалось, колебался, он снова огляделся, не видит ли он никого другого, кто больше соответствовал бы его представлению о гувернантке, а затем подошел к ней.
- Мадемуазель Ван Вельдерен? - спросил он, снимая шляпу. [49]
На утвердительный ответ Теи он попросил ее следовать за ним. Если бы у него был ее багажный талон, он бы позаботился о ее чемодане. Он довел ее до аккуратного переворота; Тея села в машину и вскоре уже ехала по улицам Брюсселя.
Как бы она наслаждалась этой поездкой при других обстоятельствах, она так чудесно сидела на мягких подушках пышного купа; он и улицы, по которым она ехала, были такими широкими, такими оживленными и веселыми. Но Тея была слишком впечатлена увиденным, чтобы насладиться всем этим.
Карета остановилась перед красивым домом на авеню Луиза. Как здесь все было изысканно, большой мраморный вестибюль и величественный слуга, который открыл дверь и теперь попросил ее следовать за ним, приказал мадам немедленно привести мисс к ней.
Тея почувствовала, как дрожь пробежала по ее членам.
Вестибюль был хорошо отапливаем, но все равно ей было холодно, конечно, от волнения, ведь если бы в этот момент добрая фея исполнила ее желание, то ее бы внезапно перенесли в узкий коридор родительского дома и в следующее мгновение она была бы с папой и мамой в уютной гостиной, а не в элегантном салоне миссис Ван Гендринген.
Статный слуга оглянулся через плечо, следует ли она за ним, выражение его гладко выбритого лица нисколько не изменилось, он привык придавать своим чертам жесткость маски, но поэтому его мысли все равно работали.
И когда он оглянулся и увидел, что милая маленькая девочка следует за ним, ему пришла в голову мысль, что у нее забавная внешность для гувернантки, она была похожа на ребенка.
"Бедняжка, - подумал он, - какая у нее душная внешность, интересно, как будет выглядеть мадам, если я впущу ее. В предыдущей мисс было много гренадерского, а теперь у нее такая кукла”.
Но его лицо ничего этого не выдало, когда он вышел впереди нее через длинный вестибюль и поднялся по широкой лестнице.
Там он остановился, постучал в дверь, широко распахнул ее и, посторонившись, чтобы пропустить ее, сказал:
- Мадемуазель Ван Вельдерен.
Вошла Тея, и дверь за ней закрылась.
В углу прекрасно обставленной комнаты возвышалась фигура, большая и величественная.
Теа подошла на несколько шагов ближе и отвесила поклон. У нее было такое чувство, как будто она была при дворе и ее представляли королеве, и она предположила, что тогда почувствовала бы себя так же неловко. Миссис Ван Гендринген посмотрела на нее, едва заметно приподняв брови, в молчании, которое Тея сочла очень гнетущим.
Затем жест рукой в сторону одного из стульев: [51]
"Займите свое место”.
Тея села, она вела себя как во сне, настолько все давило на нее, благородная обстановка, статная фигура с красивым, холодным лицом и тишина вокруг, и словно во сне она услышала вопросы:
"У тебя была хорошая поездка?”
Ей пришлось ответить, и это была она, как будто она не могла издать ни звука.
- Очень хорошо, спасибо, - тихо сказала она, не поднимая глаз, и ее голос прозвучал для нее как голос незнакомого человека.
"Вас мне очень рекомендовали друзья, - продолжал голос, - очень рекомендовали, вот почему я осмелился нанять вас, не увидев и не поговорив с вами заранее”.
Голос был тих, Тея чувствовала, что острые глаза точно фиксируют ее.
Должна ли она что-то ответить? Так казалось, потому что миссис Ван Гендринген хранила молчание, все время глядя на нее.
"Да, мэм", - тихо сказала она.
"Кстати, сколько вам лет?" Мои друзья сказали, что тебе было почти двадцать лет, в конце концов, это ты?
Снова эти глаза впились в ее лицо, и у Теи возникло ощущение, что она съежилась, никогда еще она так не осознавала себя маленьким, миниатюрным человеком, как сейчас.
- Конечно, мэм, - ответила она, покраснев.
- Ты выглядишь очень молодо, даже моложе своих лет. [52] Я думала, девятнадцать лет - это очень мало, но мне бы хотелось, чтобы гувернантка моих детей была достойного происхождения, и поэтому я решила рискнуть с тобой ”.
Тея почувствовала, как кровь приливает к ее щекам. Достойного происхождения, теперь еще более красивая, она была из такой же хорошей семьи, как и ее будущая хозяйка.
Она подняла глаза и впервые посмотрела прямо на миссис Ван Гендринген.
Он немного удивился, увидев ее покрасневшее лицо. Какая красивая чашка, она не заметила этого, когда позже вошла, такая робкая и бледная. К тому же у нее было умное личико, возможно, оно пойдет лучше, чем она думала. Сначала она была по-настоящему поражена до смешного юной внешностью будущей гувернантки harer children.
- А теперь, мисс, - сказала она чуть более любезно, - мы хотим надеяться на лучшее. Как вы знаете, вашим ученикам десять и восемь лет, Констанс, старшая, уже трудный ребенок, но Арман, мой сын, очень милый. Две мои старшие дочери переросли учебу, им восемнадцать и двадцать лет. У предыдущей гувернантки была ученица фрейле Изабелла, но, как я уже сказал, ей восемнадцать лет, и, таким образом, она представлена этой зимой.
Тея слушала с интересом, она больше не чувствовала себя такой застенчивой, и ей было действительно интересно услышать еще что-нибудь о детях, которые отныне будут вверены ее руководству. [53]" сейчас я позову детей, - продолжала миссис Ван Гендринген, - потом я смогу представить их вам, и тогда вы, конечно, захотите подкрепиться перед ужином".
Она отругалась и приказала слуге привести детей к ней.
"Арман такой милый мальчик, - сказала она Теа, - ты, безусловно, будешь довольна им. Он мой единственный сын”, - добавила она с гордостью.
Дверь открылась, и вошли дети.
Сначала большой мальчик, с очень красивым лицом, обрамленным светлыми кудряшками, настоящая херувимская Чашечка, Тея сразу прекрасно поняла, что мать гордилась им.
За ним шла девушка, высокая для своего возраста, очевидно, слишком переросшая свои силы. Она не была красива, на ее худом лице было норвежское выражение, а глаза немного застенчиво смотрели сбоку на новую мисс.
"Идите сюда, дети, - сказала их мать, - помогите мисс. Констанция, держите голову прямо, как часто вам приходится это повторять. Вы, конечно, обратите пристальное внимание на ее отношение, не так ли, мисс, это очень необходимо, как вы можете видеть.
Тея посмотрела на девочку и внезапно почувствовала к ней жалость.
Она протянула руку и притянула робкую девушку к себе. [54]
"Констанс будет честной, если только подумает об этом, верно?" - ласково сказала она.
Снова это почти незаметное поднятие бровей при взгляде на миссис Ван Гендринген.
"Констанс должна подумать об этом, и если она забудет, я надеюсь, ты накажешь ее за это", - холодно сказала она.
Затем, взяв Армана за руку, она подвела его к Тее и сказала тоном, которого та еще не слышала от нее, тоном, полным нежности и любви:
"А это теперь мой сын, с ним вы наверняка отлично поладите. Неправда, дорогая, он будет милым и хорошо научится у мисс”.
Арман немедленно протянул ей руку и сладким голосом пообещал хорошо заботиться о ней.
Затем он подошел к своей матери и льстиво прижался к ней.
"Какой красивый, напористый ребенок", - подумала Тея.
"Смотрите, - сказала их мать, - теперь все стало ясно. Мисс сейчас пойдет подкрепиться, а потом вы снова увидите друг друга за ужином. В два часа вы ужинаете с детьми.”
Она выругалась и велела слуге отвести Тею в ее комнату.
"Ты можешь не ложиться спать, пока не прозвучит первый звонок", - сказала она, а затем, повернувшись к своему маленькому сыну, начала что-то говорить с ним, и Тея вышла из комнаты, еще раз любезно кивнув Констанс, которая удивленно посмотрела на нее и не кивнула в ответ.
***

Derde Hoofdstuk. Afscheid.
Wat een drukke tijd was dat, die vooraf ging aan Thea’s vertrek naar Brussel. Er moest nog zooveel in orde gemaakt worden, wilde ze met een behoorlijk uitzet het ouderlijk huis verlaten. De zusjes en broertjes hadden er niet weinig van opgekeken, toen hun verteld werd, dat Thea een plaats als gouvernante in Brussel had aangenomen.
Hun oordeel over dit belangrijke feit was zeer verschillend.
Ita vond het heel interessant voor haar zuster, naar Brussel te gaan en deed alsof ze haar benijdde, maar in haar hart was ze heel blij, dat haar dat geluk niet te beurt viel, ze bleef veel liever rustig thuis. Maar Thea mocht dat niet weten, liet die maar denken dat ze graag in haar plaats zou zijn, dan kreeg ze er zelf misschien ook pleizier in. [32]
Want Ita geloofde er niets van, dat Thea graag ging, al zei deze dat ook nog zoo dikwijls, ze waren immers zulke malle huismuschjes.
Jan vond het allemachtig leuk voor Thea, ze bofte, hoor, en Bets voelde in eens, dat ze respect voor haar had, een dame, die in Brussel ging wonen, nou, ze blufte er niet weinig op tegen hare vriendinnetjes.
Wat Nico betreft, die was innig gelukkig, omdat hij nu naar school mocht.
„Vin’ je het heelemaal niet naar, geen les meer van me te krijgen?” vroeg Thea. „Heelemaal niet.”
Thea wendde het hoofd af, ze voelde, dat hare oogen zich met tranen vulden. Ze was zoo bespottelijk gevoelig in de laatste dagen, dat kwam zeker, doordat ze er aldoor aan denken moest, dat ze wegging en allen, die ze liefhad, moest achterlaten.
Het was maar goed, dat er nog zooveel te doen was, dan had men geen tijd tot veel nadenken.
Maar ;;n was er, die door zijn toestand buiten deze drukte stond, ;;n, die meer dan anders aan zichzelven overgelaten, ruim den tijd tot nadenken had.
Hoe hij haar missen zou!
Was ze niet jarenlang zijn klein troosteresje geweest, dat, niettegenstaande ze studeeren moest voor hare examens, toch steeds tijd gevonden had, even bij hem te komen, om hem met een vroolijk grapje op te wekken. Alleen haar lief gezichtje te zien, was hem al een troost geweest. [33]
En nu moest ze hem verlaten! Zeker, hij hield nog veel bij zich, zijn goede vrouw, flink en opgewekt, doch door den harden levensstrijd zoo heel praktisch geworden. Het was goed, dat ze zoo was, ware ze anders geweest, dan was er van het huishouden niet veel terecht gekomen, maar het vele alleenzijn en het lezen en nadenken, waarmee hij zich den tijd verdreef, hadden zijn geest een richting gegeven, waar ze hem niet altijd volgen kon. Zijn kleine Thea, jong als ze was, begreep hem veel beter, hun vele gesprekken hadden haar in zijne denkbeelden opgevoed.
Dan had hij nog de kinderen, maar die waren nog zoo jong. Ita een lieve meid, maar een echte robbedoes, Jan, een beste jongen, maar die niet gemakkelijk leerde en hem daardoor veel zorg gaf, Bets en Nico, een paar aardige kinderen, maar waaraan hij natuurlijk nog geen gezelschap had. Ze waren vroolijk en wild en speelden veel liever in een andere kamer, of buiten, waar ze zooveel leven mochten maken, als ze maar wilden en waar geen Vader lag, wiens zwakke gezondheid hen noodzaakte, zich in te houden.
Neen, geen van allen kon hem het gemis van zijn lief meisje vergoeden, maar dat mocht ze niet weten. Voor haar hield hij zich goed, hij wilde de laatste gezellige uurtjes, die ze samen konden doorbrengen, niet bederven. Ze scheen er zich nog al in te kunnen schikken, dat ze hem verlaten moest, ze kon tenminste heel opgewekt met hem praten en scheen niet erg tegen haar nieuwe betrekking op te zien. [34]
Zoo speelden ze comedie voor elkander.
Dat Thea dikwijls moeite had, zich goed te houden, als ze zoo bij hem zat, dat wist hij niet en evenmin hoe ze tegen de heele verandering opzag.
Dat mocht trouwens niemand weten. Thea vond zichzelve laf, andere meisjes waren zoo niet, ze wist, zeker, dat er vele waren, die in haar plaats zouden willen zijn. Ze kende er, die dolgraag eens uit huis zouden willen en blij zouden zijn, als hun de gelegenheid geboden werd eens iets anders te zien, dan de stad, waar ze nu al zoovele jaren gewoond hadden. Ze deed haar best, er ook zoo over te denken, maar ze kon niet. Werkelijk ze kon niet. Ze was zoo innig gehecht aan haar thuis, misschien was ze overdreven, ze voelde er zich bezwaard mee, dat ze zoo weinig flink was, maar ze was nu eenmaal zoo.
Moeder scheen het heel goed te vinden, dat ze ging. Zou Moes haar niet missen?
Och, ze kon niet in het hart van haar moeder lezen, ze wist niet, hoe ook deze tegen haar vertrek opzag, maar het haar niet wilde laten merken, omdat ze haar niet wilde sterken in haar wat al te gevoelige natuur.
Zoo was de laatste dag van haar thuiszijn aangebroken. ’s Morgens had ze met behulp van Moeder de laatste hand aan hare koffers gelegd en nu was er niets meer te doen en kon ze ’s middags bij Vader blijven, terwijl Moes het druk had in de keuken, waar ze de lievelingskostjes van Thea klaarmaakte.
Haar vader nam haar hand en keek haar ernstig aan. [35]
„Nu zal het er van komen, kleintje, en daar we vanavond wel niet meer alleen samen zullen zijn, wilde ik graag een woordje met je spreken.”
Thea’s oogen vulden zich met tranen, vandaag was het haar niet mogelijk, ze terug te houden. Haar vader zag het wel en trok haar naar zich toe, om haar een kus te geven.
„Niet schreien, beste, wij moeten ons goed houden. Het is eigenlijk te gek, zoo sentimenteel als we zijn,” poogde hij te schertsen, „zou men niet denken, dat je voor minstens eenige jaren wegging en na een maand of wat kom je al weer eens thuis.”
„Zes maanden, Vadertje, het is juist zoo vreeselijk, dat ik met de Kerstdagen niet thuis mag komen, waarom kunnen ze dan zelf niet eens op die kinderen passen.”
„Ja, het is jammer, dat die voorwaarde er aan verbonden was, maar mevrouw schijnt juist in die feestdagen een vertrouwd persoon bij hare kinderen te willen hebben, omdat de familie dan veel uit is, of zelf feesten geeft. Zooals je weet, stond ze er nadrukkelijk op, dat je de wintermaanden niet naar huis zoudt gaan.”
„Ja,” zuchtte Thea, „ik vind het vreeselijk ego;st.”
Haar vader streelde haar hand.
„Dat is al naar je het neemt, kindje, je kunt het ook zoo beschouwen, dat het van jou kant ego;st zou zijn, naar huis te gaan, als je daar noodig bent.”
Thea liet zich op haar knie;n zakken en legde haar hoofd naast dat van haar vader.
„Hier ben ik ook noodig,” fluisterde ze. [36]
Haar vader streelde haar zachtjes over het blonde haar.
„God alleen weet, hoe noodig,” dacht hij, maar zijn stem een opgewekten klank gevend, zei hij:
„E;n ding moet je niet vergeten, lieveling, juist doordat je in betrekking gaat en geld verdienen zult, doe je, wat voor ons het best is. Je kunt altijd troost putten uit de gedachte, dat je nu onze zorgen helpt verlichten. Je weet trouwens wel, kindje, hoe ik er over denk, dat ik zelf niet in staat ben, geheel voor jullie te zorgen.”
Thea keek hem aan. Trilde zijn stem, had hij tranen in zijne oogen?
Laf schepsel, dat ze was, hem zoo te doen denken, aan hetgeen hem het meest verdriet deed in zijn leven.
Ze kuste hem en sprong op.
„U heeft gelijk, ik ben ondankbaar, ik moet heel blij zijn, dat ik in staat gesteld word, wat te verdienen. Het zal best gaan, laten we nu verder vroolijk zijn en van dezen middag genieten. Zal ik u wat moois voorlezen?”
„Graag, kindje.”
Thea nam een boek, dat bij hem lag en begon te lezen.
Na een poosje zei haar vader: „Ik kan het vandaag niet goed volgen, laten we liever nog wat praten. Er is nog iets, dat ik je zeggen wilde.”
Thea legde haar boek neer en ging op het voeteinde der rustbank zitten.
„Ja, Vader.”
„Kijk eens, beste, zooals je weet is de familie, waar je komt, heel rijk. Er zijn daar ook twee jonge meisjes, [37]die als dochters des huizes natuurlijk een heel ander leven zullen hebben, dan jij, die daar als ondergeschikte komt.”
„Als ondergeschikte, ik ben van even goede familie,” mompelde Thea.
Haar vader glimlachte, Thea hield haar hoofd opgericht, alsof ze een prinsesje was.
„Dat ben je ook, maar dat neemt niet weg, dat anderen je toch zullen beschouwen als de gouvernante, in tegenstelling met de dochters des huizes.”
Thea’s mondje had nog altijd een trotsche uitdrukking.
„Waarom zegt u dat?” vroeg ze.
„Om je te waarschuwen en je voor te bereiden op dingen, die je misschien niet prettig zult vinden. Ik wilde je er op wijzen, omdat je dan op kunt passen, dat geen jaloezie in je hart sluipt, je bent natuurlijk aan veel meer verleiding tot leelijke gedachten blootgesteld dan thuis. Juist omdat ik je ken en weet, dat je het hart nogal hoog draagt, maak ik me ongerust, dat het verschil van omstandigheden en levenswijzen tusschen die meisjes en jou, je karakter een leelijke plooi zal geven.”
Thea keek somber voor zich uit.
„Ik ben te trotsch, om jaloersch te zijn,” zei ze.
„Best, dan ben ik gerust. Zoolang je te fier bent, om lage gedachten toegang te geven tot je hart, zoolang mag je het hoofd zoo hoog houden als je wilt.”
„Dat wil ik, Vader.”
Weer glimlachte haar vader. Zijn klein, dapper meisje, ze wist nog zoo weinig van de wereld af, ze [38]dacht nog, dat het maar zoo gemakkelijk en zonder strijd ging, zich rein te houden van booze invloeden, die van alle kanten wilden inwerken.
Thea keek hem aan, zag de uitdrukking zijner oogen en eensklaps haar hoofd buigend, zei ze zacht:
„Ik zal mijn best doen, Vader.”
Weer trok hij haar naar zich toe, om haar een kus te geven.
Daar vloog de deur open en Ita kwam lachend naar binnen.
„Zijn Vader en Theetje een beetje aan het vrijen?” zei ze.
Thea richtte zich op en lachte ook, hoewel flauwtjes.
„Je doet me schrikken, is het al zoo laat? Dan mag ik wel eens gaan dekken.”
„We smullen vanmiddag,” zei Ita, zich vergenoegd de handen wrijvend. „Ik zal je even helpen.”
Niet lang daarna zat de familie aan tafel en dank zij Moeders pogingen om een opgewekt gesprek te voeren, waren allen weldra vroolijk, ja zelfs opgewonden. Het was tevens Nico’s eerste schooldag geweest, hij had heel wat te vertellen en vond, dat hij eigenlijk de held van het feest was en niet Thea, die vandaag niets bijzonders gedaan had. Na het eten speelde men wat spelletjes met de kinderen en toen die naar bed waren, zaten Vader, Moeder, Thea en Ita nog een poosje gezellig bij elkaar. Ze trachtten even opgewekt te blijven, als ze het met de kinderen geweest waren, maar het lukte niet erg meer, een schaduw had zich over hun [39]vroolijkheid gelegd en niet lang daarna stelde Moeder voor naar bed te gaan, morgen was het weer vroeg dag. Thea zou met den trein van omstreeks half tien vertrekken, dan was ze tegen ;;n uur in Brussel.
Op hun gemeenschappelijke kamer gekomen, sloeg Thea hare armen om den hals van haar zuster.
„Zul je lief zijn voor Vader?” vroeg ze.
Ita schudde haar lachend van zich af.
„Natuurlijk, word nu niet sentimenteel. Vertrouw maar op je ouwe Griet.”
Maar Thea liet zich zoo niet afwijzen.
„Zul je me altijd alles schrijven, niets voor me geheim houden? Ik weet zeker, dat Vader en Moes alleen vroolijke brieven zullen schrijven, maar ik wil alles weten, wat hier in huis voorvalt, alles, ook het minder goede. Beloof je me, niets voor me geheim te houden?”
Ita wreef met een bedenkelijk gezicht haar wijsvinger over haar neus.
„Als ik het beloof, moet ik het doen ook h;? Laat me dan als je ’t belieft geen belofte afleggen. Stel je voor, alles te moeten schrijven, wat er hier in huis voorvalt! Hoe Nico zijn zakdoek kwijt is en Bets haar schort scheurt, hoe Jan altijd met zijn ellebogen op tafel zit en onze dienstbare dwerg een bord breekt. En dan moet je nog leerling van de H. B. S. zijn. Neen hoor, bij mijn naam van Griet, dat beloof ik niet.”
Ze zag er zoo komisch uit, dat Thea hartelijk begon te lachen. [40]
„Zoo mag ik het zien,” riep Ita, „nu vlug in bed, ik zal je instoppen en dan ga je lekker slapen.”
Thea hoopte, dat haar zusje gelijk had, ze was juist zoo bang, niet te kunnen slapen. Maar gelukkig, haar vrees werd niet bewaarheid en weldra hoorde men niet anders dan de rustige ademhaling van de beide zusjes.
nog een laatste wuiven, nog een laatste knikken en de trein stoomde onder de kap van het station uit.
Thea stak haar hoofd uit het raampje en trachtte nog de gestalte van haar moeder te onderscheiden, maar het ging niet meer en met een niet te onderdrukken zucht, trok ze haar hoofd terug en zette zich in haar hoekje neer.
Daar waren ze nu voor langen tijd gescheiden, Moeder en zij, daar gingen ze nu verschillende richtingen uit, Moeder naar huis, naar Vader en de kinderen en zij naar een vreemde stad, naar een haar onbekende familie. De tranen, die zij den geheelen morgen zoo dapper bedwongen had, wilden zich nu niet langer laten terughouden en druppelden hardnekkig langs hare wangen, [42]hoe vlug ook afgeveegd. Ze keerde haar gezicht naar het raampje en alsof daar iets heel bijzonders te zien was, tuurde ze naar buiten, van tijd tot tijd de lastige tranen afvegend. Deze vloeiden evenwel hoe langer hoe vlugger langs hare wangen en eindelijk gaf ze den strijd op en in haar hoekje gedrukt, met haar zakdoek voor haar gezicht, gaf ze zich aan haar verdriet over.
Tegenover haar zat een dikke, Indische dame met een lief, echt moederlijk gezicht. Ze keek naar het schreiende meisje en voelde een innig medelijden met haar. Arm klein ding, wat had ze een verdriet, kassian toch, zoo’n jong meisje nog! Die dame, die haar weggebracht had, was zeker haar moeder, die keek ook al zoo bedroefd, kassian.
Het kind moest zeker naar een kostschool in Brussel, ouder dan een jaar of zeventien gaf ze haar niet.
Waarom hielden ze zoo’n meisje niet thuis, als ze het zoo naar vond om weg te moeten, het ellendig mondjevol Fransch en de nuffige manieren, die je op zoo’n kostschool leerde, wogen niet op tegen het verdriet, dat het schepseltje er van had.
Ze zou graag wat vriendelijks tegen haar zeggen, maar het kind zat maar met haar zakdoek voor haar gezichtje en keek niet op. Gelukkig, dat er geen andere reizigers waren in deze coup;, ze moest maar eens uithuilen, v;;r ze in Rotterdam waren, dan kwamen er zeker weer passagiers bij. Ze zou haar nog een oogenblikje laten uitschreien en dan eens iets tegen haar zeggen, want ze zouden in Rotterdam zijn, voor ze het wisten. [43]
Na een paar minuten raakte ze zachtjes Thea’s knie aan.
Thea keek verschrikt op, haar zakdoek nog voor haar mond gedrukt.
„Vin’ je het zoo erg van huis te gaan?” vroeg vriendelijk de dikke dame tegenover haar. De toon was zoo gemoedelijk en welwillend, de oogen, die haar aankeken, zoo vriendelijk en Thea voelde zich zoo eenzaam en had zoo’n behoefte aan een medevoelend hart, dat ze zonder aarzelen antwoordde:
„O, vreeselijk.”
Toen bedacht ze zich opeens, hoe die dame kon weten, dat ze van huis moest en ze vroeg, terwijl ze de laatste tranen afdroogde:
„Hoe weet u, dat ik van huis ga, mevrouw?”
De dame begon te lachen.
„Nu, dat kan ik wel raden, als een jong meisje zoo alleen naar Brussel reist en daarenboven nog zoo verdrietig is, dan is het niet heel moeielijk om te begrijpen, dat ze naar een kostschool gaat.”
Thea keek haar verbaasd aan.
„Denk u dus, dat ik naar kostschool ga?” vroeg ze.
„Ja, waar anders naar toe. Als je gewoon uit logeeren ging, zou je zoo bedroefd niet zijn.”
Thea begon te lachen.
Dat die dame haar voor een schoolmeisje aanzag, deed haar een oogenblik haar verdriet vergeten. Hoe grappig, ze was op weg, zelf kinderen les te gaan geven en nu dacht haar buurvrouw, dat ze nog naar school moest. [44]
Deze klopte haar eens vriendschappelijk op haar knie en zei:
„Zoo mag ik het zien, lachen past bij de jeugd. Ze zullen wel zoo bar niet zijn op die school.”
Thea had pret in ’t geval.
Ze wist wel, dat ze er nog heel jong uitzag, ze was ook nog geen twintig, maar ze had toch niet gedacht, dat ze voor een schoolmeisje zou worden aangezien.
„Hoe oud denkt u, dat ik ben?” vroeg ze.
„Een jaar of zestien, zeventien misschien.”
„Zoo jong!” en Thea lachte weer vroolijk, „neen, ik ben een beetje ouder.”
„Achttien dus?”
„Neen, negentien.”
Haar buurvrouw schudde verwonderd het hoofd.
„Al negentien, daar zie je er heelemaal niet naar uit. Maar moet je dan nu nog naar kostschool?”
„Neen mevrouw, ik ga niet naar kostschool.”
„Niet? Dan toch uit logeeren? Maar waarom dan die tranen?”
„Ik ga ook niet uit logeeren, ik ga als gouvernante naar Brussel.”
Haar buurvrouw keek haar aan met oogen, rond van verbazing.
„Als gouvernante, kind, neen maar, dat is gewoon bespottelijk!”
Thea voelde zich beleedigd, ze zou wel eens willen weten, wat daar voor bespottelijks aan was.
„Vindt u dat zoo gek?” vroeg ze, een beetje stijf. [45]
De dame merkte, dat hare woorden geen aangenamen indruk gemaakt hadden.
„Neem me niet kwalijk,” zei ze goedig, „maar je ziet er nog zoo erg jong uit, veel meer als een meisje, dat zelf nog leeren moet, dan als een vrouw, die voor de opvoeding van kinderen moet gaan zorgen. Maar daarom kan je er toch wel heel geschikt voor zijn, iemand kan wel anders zijn, dan hij er uitziet.”
Toen haar nogmaals hoofdschuddend aanziende: „Kassian.”
Thea keek stil voor zich.
Haar opgewektheid van daareven was alweer verdwenen, ze voelde zich nu dubbel bezwaard. Als ze er nog jonger uitzag, dan ze al was, hoe zouden die kinderen dan respect voor haar kunnen hebben!
Ze zag heel erg tegen hare toekomstige verplichtingen op!
Haar gezichtje stond weer zoo bedroefd, dat haar goedhartige buurvrouw er verdrietig onder werd. Juist wilde ze haar nog een vriendelijk woordje toevoegen, toen de trein te Rotterdam stopte. Nu kwamen er eenige nieuwe reizigers binnen, waaronder een jong mensch, dat zich naast Thea neerzette.
Toen de trein weer in beweging was, greep het Indisch mevrouwtje Thea’s hand en fluisterde:
„Binnen twee maanden is het alweer Kerstmis, kind.”
Ze dacht natuurlijk Thea te troosten, met er haar aan te herinneren, dat de feestdagen zoo spoedig in aantocht waren, maar de uitwerking van hare woorden was [46]heel anders, dan ze verwachtte. Thea’s lippen begonnen te beven en hoewel ze haar zakdoek krampachtig tegen haar mond drukte, ontsnapte haar toch een snik.
Het jongemensch naast haar keek haar eens van terzijde aan.
Daarna haalde hij een fleschje met eau de cologne uit zijn vestzak en bood het haar aan.vrouw, die voor de opvoeding van kinderen moet gaan zorgen. Maar daarom kan je er toch wel heel geschikt voor zijn, iemand kan wel anders zijn, dan hij er uitziet.”
Toen haar nogmaals hoofdschuddend aanziende: „Kassian.”
Thea keek stil voor zich.
Haar opgewektheid van daareven was alweer verdwenen, ze voelde zich nu dubbel bezwaard. Als ze er nog jonger uitzag, dan ze al was, hoe zouden die kinderen dan respect voor haar kunnen hebben!
Ze zag heel erg tegen hare toekomstige verplichtingen op!
Haar gezichtje stond weer zoo bedroefd, dat haar goedhartige buurvrouw er verdrietig onder werd. Juist wilde ze haar nog een vriendelijk woordje toevoegen, toen de trein te Rotterdam stopte. Nu kwamen er eenige nieuwe reizigers binnen, waaronder een jong mensch, dat zich naast Thea neerzette.
Toen de trein weer in beweging was, greep het Indisch mevrouwtje Thea’s hand en fluisterde:
„Binnen twee maanden is het alweer Kerstmis, kind.”
Ze dacht natuurlijk Thea te troosten, met er haar aan te herinneren, dat de feestdagen zoo spoedig in aantocht waren, maar de uitwerking van hare woorden was [46]heel anders, dan ze verwachtte. Thea’s lippen begonnen te beven en hoewel ze haar zakdoek krampachtig tegen haar mond drukte, ontsnapte haar toch een snik.
Het jongemensch naast haar keek haar eens van terzijde aan.
Daarna haalde hij een fleschje met eau de cologne uit zijn vestzak en bood het haar aan.
Verlegen bedankte Thea, ze was doodconfuus zoo de aandacht op zich gevestigd te zien, wat niet verminderde, toen haar overbuur met een goedgemeend: Kassian, hare medereizigers meewarig aankeek, terwijl ze haar hoofd schudde.
Al die medelijdende en nieuwsgierige oogen, gaven Thea opeens haar tegenwoordigheid van geest terug. Ze onderdrukte met kracht hare tranen, hield hare snikken in, veegde hare oogen af en deed haar uiterste best onverschillig te kijken.
„Voelt u zich wat beter?” informeerde het jongemensch.
„O ja, dank u,” antwoordde Thea, wie het bloed naar de wangen steeg. Dat ellendige blozen, het overviel haar dadelijk, ze kon er niets aan doen, maar wat moest die mijnheer nu wel van haar denken.
Ze draaide haar gezicht zooveel mogelijk naar het raampje en ging schijnbaar ijverig het landschap bestudeeren, maar voelde de blikken, die op haar gericht waren, ze zag ze, als ’t ware.
Er ontspon zich een fluisterend gesprek tusschen de dame tegenover haar en haar buurvrouw. Ze spraken heel zacht en Thea kon niet veel verstaan, maar ze [47]hoorde toch zoo iets van: zoo’n mooi jong meisje, en van: zoo’n arm schepseltje, dat nu al haar eigen brood verdienen moest en de gedachte, dat het jongemensch naast haar die woorden evengoed zou verstaan, maakte haar boos en verlegen.
Men naderde de grens.
Eensklaps wendde het jongemensch zich tot haar.
„Als ik u straks bij de douanen soms van dienst kan zijn, zal het mij een genoegen zijn,” zei hij.
Thea wist niet goed, wat te antwoorden, ze was nog nooit over de grenzen geweest, en wist heelemaal niet, hoe ze handelen moest bij de douanen, maar kon ze van een haar geheel onbekend jongmensch wel hulp aannemen?
Terwijl ze even aarzelde, wat te antwoorden, viel haar buurvrouw in:
„Ik heb de juffrouw beloofd, haar behulpzaam te zijn, u wordt dus bedankt voor uw beleefdheid.”
Thea keek haar verbaasd aan, ze herinnerde zich niets van die belofte, maar was blij nu zelf geen beslissing te moeten nemen, omtrent het al of niet aannemen van zijn hulp.
Het dikke mevrouwtje knipoogde eens tegen haar en Thea glimlachte terug.
Het was toch aardig van die dame, dat ze zich harer zoo aantrok, ze was nog zoo weinig bereisd en wist nog niet altijd, hoe ze zich houden moest.
Bij het douanenstation gekomen nam deze haar mee, hielp haar met haar koffer en toen men weer [48]in de coup; plaats nam, ging ze naast Thea zitten, in plaats van tegenover haar.
Toen het jongemensch terug kwam en zijn plaats bezet vond, keek hij wat verwonderd, maar ging zwijgend op een andere plaats zitten.
„U neemt me niet kwalijk, niet waar mijnheer,” zei nu Thea’s beschermster, „maar ik wilde liever vooruit rijden.”
„Zeker niet, mevrouw,” was het antwoord.
Daarna zich tot zijn buurman overbuigend, fluisterde hij: „vis-; vis faut mieux qu’ ; c;t;.”
Men naderde Brussel en de reizigers begonnen hun bagage bij elkaar te zoeken.
Het jongemensch bood nu zijn hulp niet meer aan, maar verliet de coup; toch niet, voordat hij Thea een specialen groet geschonken had.
Nadat ze afscheid genomen had van haar beschermster, die door familie afgehaald werd, keek Thea een oogenblik verbijsterd rond. Mevrouw van Gendringen had haar geschreven, dat ze iemand aan het station zou vinden, bij haar aankomst, maar ze zag niemand, die uitkeek naar een verwachte reizigster. Ja toch, daar stond een livreiknecht, zou die soms haar komen halen? Een oogenblik keken beiden elkander aan, de knecht scheen te aarzelen, hij keek nog eens rond, of hij niemand anders zag, die meer aan zijn voorstelling van een gouvernante voldeed en kwam toen op haar af.
„Mademoiselle van Welderen?” vroeg hij, zijn hoed afnemend. [49]
Op het bevestigend antwoord van Thea vroeg hij haar hem te volgen. Mocht hij haar bagagebiljet hebben, dan zou hij voor haar koffer zorgen. Hij bracht haar naar een net coup;tje, Thea steeg in en weldra reed ze door Brussel’s straten.
Bij het douanenstation gekomen nam deze haar mee, hielp haar met haar koffer en toen men weer [48]in de coup; plaats nam, ging ze naast Thea zitten, in plaats van tegenover haar.
Toen het jongemensch terug kwam en zijn plaats bezet vond, keek hij wat verwonderd, maar ging zwijgend op een andere plaats zitten.
„U neemt me niet kwalijk, niet waar mijnheer,” zei nu Thea’s beschermster, „maar ik wilde liever vooruit rijden.”
„Zeker niet, mevrouw,” was het antwoord.
Daarna zich tot zijn buurman overbuigend, fluisterde hij: „vis-; vis faut mieux qu’ ; c;t;.”
Men naderde Brussel en de reizigers begonnen hun bagage bij elkaar te zoeken.
Het jongemensch bood nu zijn hulp niet meer aan, maar verliet de coup; toch niet, voordat hij Thea een specialen groet geschonken had.
Nadat ze afscheid genomen had van haar beschermster, die door familie afgehaald werd, keek Thea een oogenblik verbijsterd rond. Mevrouw van Gendringen had haar geschreven, dat ze iemand aan het station zou vinden, bij haar aankomst, maar ze zag niemand, die uitkeek naar een verwachte reizigster. Ja toch, daar stond een livreiknecht, zou die soms haar komen halen? Een oogenblik keken beiden elkander aan, de knecht scheen te aarzelen, hij keek nog eens rond, of hij niemand anders zag, die meer aan zijn voorstelling van een gouvernante voldeed en kwam toen op haar af.
„Mademoiselle van Welderen?” vroeg hij, zijn hoed afnemend. [49]
Op het bevestigend antwoord van Thea vroeg hij haar hem te volgen. Mocht hij haar bagagebiljet hebben, dan zou hij voor haar koffer zorgen. Hij bracht haar naar een net coup;tje, Thea steeg in en weldra reed ze door Brussel’s straten.
Wat zou ze onder andere omstandigheden genoten hebben van dat ritje, ze zat zoo heerlijk in de zachte kussens van het weelderig coup;tje en de straten, die ze doorreed waren zoo breed en zoo druk en vroolijk. Maar Thea was te veel onder den indruk van de dingen, die komen zouden, om pleizier in dit alles te kunnen hebben.
Het rijtuig hield stil voor een mooi huis in de Avenue Louise. Hoe voornaam was hier alles, de ruime marmeren vestibule en de statige bediende, die de deur geopend had en haar nu verzocht hem te volgen, mevrouw had bevolen, de juffrouw dadelijk bij haar te brengen.
Thea voelde een rilling door hare leden gaan.
De vestibule was goed verwarmd, maar toch had ze het koud, zeker van zenuwachtigheid, als op dat oogenblik een goede fee haar een wensch had toegestaan, dan zou ze plotseling overgeplaatst zijn in de nauwe gang van haar ouders’ woning en zou ze het volgend oogenblik bij Vader en Moeder in de gezellige huiskamer geweest zijn, in plaats van in de deftige salon van mevrouw van Gendringen.
De statige knecht keek eens over zijn schouder, of ze wel volgde, zijn gladgeschoren gezicht veranderde niet in het minst van uitdrukking, hij was gewend zijn [50]trekken de strakheid van een masker te geven, maar daarom werkten zijne gedachten toch wel.
En toen hij nu omkeek en het aardige, kleine meisje zag, dat hem volgde, kwam de gedachte bij hem op, dat ze een grappig uiterlijk had voor een gouvernante, ze leek nog wel een kind.
„Arm ding,” dacht hij, „wat kijkt ze benauwd, ik ben benieuwd, hoe mevrouw zal kijken, als ik haar binnenlaat. De vorige juffrouw had veel van een grenadier en nu zoo’n pop.”
Maar zijn gezicht verried niets van dit alles, terwijl hij voor haar uitging, de lange vestibule door en de breede trap op.
Daar hield hij stil, klopte aan een deur, deed deze wijd open en op zij gaand, om haar te laten passeeren, zei hij:
„Mademoiselle van Welderen.”
Thea trad binnen en de deur werd achter haar gesloten.
In een hoek van het prachtig gemeubileerde vertrek rees een gestalte op, groot en statig.
Thea trad eenige passen nader en maakte een buiging. Ze had een gevoel, alsof ze aan het hof was en aan de koningin werd voorgesteld, ze veronderstelde, dat ze zich dan even weinig op haar gemak zou gevoeld hebben. Met een nauw merkbaar optrekken der wenkbrauwen keek mevrouw van Gendringen haar aan, onder een stilzwijgen, dat Thea erg benauwend vond.
Toen met een handgebaar naar een der stoelen: [51]
„Neemt u plaats.”
Thea ging zitten, ze handelde als in een droom, zoo drukte haar alles, de deftige omgeving, de statige gestalte met het mooie, koude gezicht en de stilte rondom haar en als in een droom hoorde ze vragen:
„Heeft u een goede reis gehad?”
Ze moest antwoorden en het was haar, als kon ze geen geluid geven.
„Heel goed, dank u,” zei ze zacht, zonder op te kijken en haar stem klonk haar als die van een vreemde in de ooren.
„U is mij zeer aanbevolen door vrienden,” ging de stem voort, „zeer aanbevolen, daarom heb ik u durven engageeren, zonder u vooraf gezien en gesproken te hebben.”
De stem zweeg, Thea voelde, dat scherpe oogen haar nauwkeurig opnamen.
Zou ze iets moeten antwoorden? Het scheen wel zoo, want mevrouw van Gendringen bleef zwijgen, haar steeds aankijkend.
„Ja mevrouw,” zei ze dus zachtjes.
„Hoe oud is u eigenlijk? Mijne vrienden zeiden, dat u bijna twintig jaar was, dat is u immers?”
Weer werden die oogen strak op haar gezicht en Thea kreeg een gevoel, alsof ze inkromp, ze was zich nog nooit zoo bewust geweest, een klein tenger persoontje te zijn, als nu.
„Zeker mevrouw,” antwoordde ze, kleurend.
„U ziet er bijzonder jong uit, jonger nog, dan u is. [52]Ik vond negentien al zeer jong, maar ik heb graag, dat de gouvernante van mijne kinderen van fatsoendelijke afkomst is en daarom besloot ik het maar met u te wagen.”
Thea voelde, dat het bloed haar naar de wangen steeg. Van fatsoendelijke afkomst, nu nog mooier, ze was van even goede familie, als haar toekomstige meesteres.
Ze sloeg hare oogen op en keek voor het eerst mevrouw van Gendringen recht aan.
Deze keek een beetje verwonderd naar het blozende gezichtje. Wat een mooi kopje, dat was haar niet opgevallen, toen ze straks zoo schuchter en bleek binnenkwam. Het was een intelligent gezichtje ook, misschien zou het beter gaan, dan ze dacht. Ze was eerst werkelijk geschrokken van het bespottelijk jonge uiterlijk van de toekomstige gouvernante harer kinderen.
„Nu juffrouw,” zei ze een beetje vriendelijker, „we willen er het beste van hopen. Zooals u weet, zijn uwe leerlingetjes tien en acht jaar, Constance, de oudste, is nog al een lastig kind, maar Armand, mijn zoon, is allerliefst. Mijne beide oudste dochters zijn de leerkamer ontwassen, ze zijn achttien en twintig jaar. De vorige gouvernante heeft freule Isabella nog tot leerling gehad, maar ze is achttien jaar, zooals ik al zeide en wordt dus dezen winter gepresenteerd.”
Thea zat vol belangstelling te luisteren, ze voelde zich nu niet zoo verlegen meer en vond het werkelijk interessant iets naders omtrent de kinderen te hooren, die voortaan aan haar leiding zouden zijn toevertrouwd. [53]„Nu zal ik eens om de kinderen bellen,” ging mevrouw van Gendringen voort, „dan kan ik ze aan u voorstellen en daarna wilt u zich zeker wel even verfrisschen voor het diner.”
Ze schelde en gaf den binnentredenden huisknecht bevel, de kinderen bij haar te brengen.
„Armand is zoo’n lief ventje,” zei ze nog tot Thea, „u zult zeker ook wel met hem ingenomen zijn. Hij is mijn eenige zoon,” voegde ze er trotsch bij.
Daar ging de deur open en de kinderen kwamen binnen.
Eerst een flinke jongen, met een zeer mooi gezichtje, omringd van blonde krullen, een echt cherubijnen kopje, Thea begreep dadelijk volkomen, dat zijn moeder trotsch op hem was.
Achter hem aan kwam een, voor haar leeftijd lang, meisje, blijkbaar te veel uit hare krachten gegroeid. Ze was niet mooi, haar mager gezichtje had een norsche uitdrukking en hare oogen keken van terzijde uit eenigszins schuw naar de nieuwe juffrouw.
„Kom hier, kinderen,” zei hun moeder, „geef de juffrouw een hand. Constance, houd je hoofd recht, hoe dikwijls moet je dat nog gezegd worden. U zult zeker wel streng op haar houding letten, nietwaar juffrouw, dat is hoog noodig, zooals u ziet.”
Thea keek naar het kind en kreeg eensklaps een gevoel van medelijden met haar.
Ze stak haar hand uit en trok het schuchtere meisje naar zich toe. [54]
„Constance zal wel rechtloopen, als ze er maar aan denkt, niet waar?” zei ze vriendelijk.
Weer dat bijna onmerkbaar optrekken der wenkbrauwen bij mevrouw van Gendringen.
„Constance moet er aan denken en als ze het vergeet, hoop ik, dat u er haar voor straffen zult,” zei ze koel.
Toen Armand’s hand nemend, voerde ze hem naar Thea en zei op een toon, dien deze nog niet van haar gehoord had, een toon vol teederheid en liefde:
„En dit is nu mijn zoon, met hem zult u het zeker best kunnen vinden. Niet waar lieveling, hij zal lief zijn en goed leeren bij de juffrouw.”
Armand gaf haar dadelijk een hand en beloofde met een lief stemmetje, goed op te passen.
Daarna ging hij naar zijn moeder en drukte zich vleiend tegen haar aan.
„Wat een mooi, aanvallig kind,” dacht Thea.
„Zie zoo,” zei daarop hun moeder, „nu is de kennis gemaakt. De juffrouw gaat zich nu wat verfrisschen en dan ziet je elkander aan het diner weer. U eet met de kinderen om twee uur.”
Ze schelde en gaf den knecht de opdracht, Thea naar haar kamer te brengen.
„U kunt boven blijven, tot de eerste gong gaat,” zei ze nog en zich daarna tot haar zoontje wendend, begon ze met hem te praten en Thea verliet de kamer, na nog eens vriendelijk tegen Constance geknikt te hebben, die haar verwonderd aankeek en niet terugknikte.