Дневник Фелисие Джиу

Канун Нового года.
Сегодня вечером я хочу кое-что написать в своем дневнике, может быть, тогда я буду чувствовать себя менее одинокой и покинутой.
Такая последняя ночь в году всегда вызывает у меня особое чувство, как будто в воздухе витает что-то торжественное, что-то, что делает меня серьезным, но также пробуждает во мне огромную потребность в Веселье.
И я сижу здесь одна в своей комнате, и меня окружают только мой дневник и портреты отца, матери, сестер и братьев, которых я поставила для себя на стол. Так что, по крайней мере, я вижу все эти милые лица, и это заставляет меня не чувствовать себя такой одинокой, потому что, когда я смотрю на них, я знаю, что в мире есть существа, которые тоже думают обо мне этим вечером, которые тоскуют по мне, как и я по ним.106] и эта мысль приносит мне пользу. Как я сижу здесь один?
Все они были приглашены на вечеринку близкими друзьями миссис Ван Гендринген, даже Конни и Арман были приглашены, потому что там тоже есть дети этого возраста. Однако около десяти их привозят домой, в то время как миссис и ее взрослые дочери продолжают праздновать Новый год. Как были взволнованы дети, потому что им разрешили пойти. Теперь мне нравится доставлять им это удовольствие, особенно Стансу, у которого так редко что-нибудь есть. Милое Дитя пожалело меня, потому что мне пришлось остаться дома, ей бы так понравилось, что меня спросили, к большому удивлению Армана, который спросил скорее искренне, чем дружелюбно, что мне там делать, в конце концов, учительницу никогда не спрашивали.
Это мелочно с моей стороны, но что-то подобное всегда меня беспокоит. Я знаю, что меня это волнует ничуть не меньше, хотя здесь ко мне относятся как к существу иного рода, чем к мадам и ее дочерям, но я еще не научилась ставить себя выше этого. Такое высказывание причиняет мне боль, даже если оно исходит из уст ребенка, потому что оно доказывает, как меня воспринимают в этом доме.
Я всего лишь хорошо выполняю свою работу, максимально пунктуально, малейшее отклонение от моих обязанностей вызывает у меня упрек, который заставляет меня чувствовать себя униженным и которого я поэтому стараюсь избегать. Я делаю все возможное, чтобы соответствовать тому, чего от меня ожидают, и это единственный способ, которым я могу, не задевая своей самооценки, оставаться в этом отношении. Ибо, откровенно говоря, я [107] ненавижу миссис Ван Гендринген, и мне невыносима мысль, что у меня есть перед ней обязательства. Итак, я хочу отработать свой гонорар, тогда мы квиты, затем она оплачивает услуги, о которых я знаю, насколько мне известно, по ее показаниям.
Если бы миссис Ван Гендринген относилась ко мне с большей симпатией, я бы не чувствовала себя такой несчастной, потому что я уже привязалась к детям и знаю, что внесла немного солнечного света в жизнь Конни. Девочка висит на мне, и я тоже люблю ее. Не то чтобы она всегда была милой, у нее плохой характер, но, о, она испытывает так мало любви в этом доме. Мадам утверждает, что я ее балую, может быть, я немного снисходителен к ней, но мне жаль ее, и я не могу не побаловать ее немного.
Что касается Армана, иногда я люблю его, он может быть очень милым и располагающим к себе, но я так боюсь, что он неискренен. Я не раз ловил его на лжи, но ему всегда удавалось выкрутиться и он чувствует себя сильным по отношению ко мне, благодаря защите своей матери. Она не может поверить, что от него исходит зло, ее чрезмерная любовь делает ее слепой.
Нет, передо мной здесь нелегкая задача, иногда я думаю, что я действительно слишком молод и у меня слишком мало опыта, чтобы помочь сформироваться двум таким сложным персонажам. Я стараюсь изо всех сил, но иногда боюсь, что работа здесь для меня непосильна. Я уже не выгляжу так хорошо, как когда приехала сюда, и иногда чувствую себя ужасно уставшей, физически и морально. Я никогда не пишу ничего подобного домой, но отец, кажется, чувствует это интуитивно; по крайней мере, в своем последнем письме он попросил меня написать ему правду о себе.
Бедный папочка, он говорит, что очень скучает по мне. И Мо тоже, они всегда пишут так тепло, что даже маленький Нико со своей каракулевой лапкой время от времени присылает мне записки.
Как они будут чувствовать себя дома сегодня вечером?
Конечно, я могу представить, как они все сидят за круглым столом в гостиной, отцовский диван сдвинут, мать с раскрасневшимся от выпечки оливкового масла лицом, Ита полна шуток, Джен, Бетси и Нико разошлись, потому что им разрешили не ложиться спать и играть в игры.
В центре стола стоит большая миска с маминой выпечкой, и все заняты угощением. Возможно, между тарелками и бокалами, стоящими на столе, находится мой портрет, поскольку я поставил их перед собой, и наверняка каждый иногда думает о своей Теа. Я уверена, они надеются, что у меня тоже будет хорошая ночь, и это хорошо, потому что если бы они увидели, что я сижу здесь одна, это испортило бы им удовольствие.
Когда становится немного позже, взгляд Нико загорается, и даже с учетом ставок сон вскоре берет верх. Мос помогает ей лечь спать, и когда она возвращается, в разговорах появляется что-то серьезное, приближается полночь, веселье поздних времен уступило место ожиданию и прислушиванию, потому что каждый хочет [109] первым услышать бой больших часов в коридоре, возвещающих полночь.
Звучит первый удар, мать склоняется над отцом и со слезами на глазах желает ему счастливого года, затем дети следуют за ней, и все больше, чем когда-либо, чувствуют, как сильно они любят друг друга, и в сердце каждого есть намерение сделать все наилучшим образом во всех отношениях в следующем году. О, я вижу все это перед собой и жажду быть там, меня переполняет тоска по дому, я никогда не проводила новогоднюю ночь вне своего семейного круга.
Как мне было грустно позже, я больше не могла писать и разрыдалась. Итак, дети нашли меня, когда пришли домой расстроенные, Конни спросила, не заболела ли я. Я успокоил ее, заверил, что ничего страшного, и попытался бодро осведомиться, получили ли они удовольствие. Арман тут же взволнованно рассказал о том, как ему было весело, но Конни молчала и время от времени с тревогой поглядывала на меня. Я попытался ободряюще улыбнуться ей, но мне было трудно держать себя в руках, я начал нервничать из-за одиночества и мыслей, которые она пробудила во мне. Сейчас дети в кроватках, и мне становится уютнее от мысли, что их комнаты рядом с моими и что они рядом со мной. Теперь я намного спокойнее и лягу спать позже. Почему я должен больше не спать? [110]
И все же я должен это сделать; это по велению сердца.
Отец, ты помнишь, что предупреждал меня не ревновать к здешним девушкам?
Теперь я завидовал им, завидовал их беззаботной молодости, я считал несправедливым, что они вели такую веселую, беззаботную жизнь, в то время как я, такой же молодой, должен был работать здесь ради своего хлеба, даже тяжелой работой.
Это озлобило меня, когда Белла, не желая ничего плохого, попросила меня помочь ей с туалетом, потому что у меня было больше вкуса, чем у ее горничной, и мне пришлось помогать ей одеваться для какой-то вечеринки, а потом возвращаться в кабинет в своей школьной куртке и занимать детей.
Я бы тоже хотела выходить на улицу, я имею в виду вечеринки, ужины и балы, быть веселой с другими молодыми людьми, быть молодой девушкой, а не просто учительницей. Я бы с удовольствием увидел мезельве в легком шелковом халатике, думаю, он бы хорошо смотрелся на мне, такой красивый розовый туалет, если бы Белла была в нем сегодня. Было бы очень напрасно с моей стороны так думать?
Но я ничего не могу с собой поделать, я просто зол. Если бы я была дома, у меня бы этого тоже не было, конечно, как не было бы балов и ужинов, но тогда у меня не было бы всего этого поблизости, тогда я не слышала бы об этом и не была бы свидетельницей триумфов других девушек. Потому что у Беллы есть привычка время от времени приходить ко мне, чтобы рассказать, как ее отмечают на этих вечеринках, и у прекрасной [111] Джерардин, конечно, тоже, но она не перестает разговаривать со мной. Белла намного милее и проще и, конечно, думает доставить мне удовольствие, сказать мне что-то подобное, она также не знает, что я достаточно недалек, чтобы ревновать к ней.
Но сейчас, в последнюю ночь уходящего года, я клянусь подавить это чувство, потому что у него нет причин для существования. Потому что, если я задаюсь вопросом, хотел бы я жить жизнью Беллы, но при этом иметь мать Беллы вместо моих дорогих родителей, тогда я должен сразу признаться, что я бы этого не хотел.
Ну что ж, говорю я себе, зачем тогда ревновать, когда я бы даже не хотел с ней торговаться!
И все же, мне стыдно в этом признаться..... Я не совсем свободен от ревности. Десятая глава. Открытие.
Тея начала считать дни, которые все еще отделяли ее от пасхальных каникул. Еще примерно шесть недель, и она отправится домой. Как же ей хотелось увидеть их всех снова!
Но была одна вещь, которая умеряла ее тоску по тому времени и иногда даже заставляла ее противостоять тому давно потерянному взгляду назад.
Она никогда ничего не писала о потерянном браслете домой, она не осмеливалась, что бы они сказали, сказать, что она потеряла эту драгоценную семейную реликвию. Она всегда надеялась, что каким-то образом вернет себе вакантную должность v;; R, и хотя теперь эта надежда была очень мала, да [114] на самом деле ее больше не существовало, она не могла прийти и признаться в своей потере. И все же рассказывать Об Этом Самому было еще хуже. Это испортило бы ее возвращение домой, оно было бы несчастным, ее Возвращение домой, которого она с нетерпением ждала с первого дня своего пребывания в Брюсселе.
Нет, это было недопустимо, лучше, чем написать об этом первой, но все же она хотела подождать до нескольких недель до Пасхи, этого времени было достаточно, и никто никогда не мог знать наверняка, она пока не хотела терять всякую надежду.
Тем временем больше не было никаких разговоров о Потерянном Драгоценном Камне, все считали, что он потерян на улице, и никто из соседей по дому больше не думал о нем, даже Арман забыл, что намеревался через некоторое время вернуть браслет на место, туда, где он его нашел, или куда-нибудь спрятать. остановись, чтобы Тея не могла не заметить.
Однажды ему вдруг пришло в голову, что браслет все еще должен лежать на дне коробки с игрушками, и он решил, если представится такая возможность, проверить, надежно ли он там хранится. Он хотел бы вернуть его сейчас, мисс и так была достаточно опечалена потерей, но теперь, когда дело дошло до этого, он не очень хорошо знал, как себя вести.
Если бы он тихонько положил его на стол, наверняка было бы проведено расследование, как оно туда попало, и никто никогда не смог бы узнать, как могло выйти, что он [115] был преступником. Долгое время он не думал об этом, но теперь совесть начала мучить его в одиночку, и он стал бояться разоблачения. Если бы не было опасности для него самого, он хотел бы вернуть мисс мусор, как он презрительно называл браслет, но он считал, что безопаснее для него самого и его эго оставить его там, где он был; сент-хартье обычно позволял ему делать то, что он хотел. он сам казался самым приятным. Тем не менее он хотел знать, на месте ли все еще браслет, и однажды днем, когда мисс Констанс занималась на пианино и ему было позволено делать все, что он захочет, он прокрался в свою комнату и, достав шкатулку из потайного места, куда он ее положил, начал выводить ее из комнаты. хватай его и ищи браслет.
Она была там, где он ее спрятал.
Он достал ее и внимательно осмотрел. Он был очень необычной работы, с прекрасно выполненным фамильным гербом в качестве замка, и Арман был так поглощен созерцанием, что не заметил, что Тея, которая нигде не видела Армана, пришла его искать и встала у него за спиной.
"Арман!”
Испуганный ребенок поднял глаза, все еще держа браслет в руке.
А Тея стояла там и переводила взгляд с ребенка на браслет, потом снова на ребенка и не знала, что об этом думать.
Ее охватила великая радость: это было [116] давно потерянное сокровище, ее браслет, который, как она думала, она никогда больше не увидит.
Она выхватила у нее из рук "Арман" и, взглянув на него, начала нервно смеяться.
Она получила его обратно, но как туда попал ребенок?
Где он это нашел?
Она хотела спросить его, но, повернувшись к нему, увидела, как странно он выглядит. В его глазах было что-то испуганное, он съежился на земле, всем своим видом напоминая ребенка, который сделал что-то очень непослушное и теперь пойман с поличным.
Сразу же кровь прилила к ее щекам, в голове промелькнула мысль, которая наполнила ее ужасом. Забрал бы ребенок браслет в то время и спрятал его, было бы это возможно? Но почему?
Ребенок из хорошей семьи не крадет золотой браслет, в конце концов, это была чепуха.
Может быть, он убрал это, чтобы подразнить ее, он не очень любил ее, она знала это, он никогда не мог вынести, что она защищала Конни перед ним.
Но это было бы постыдно, слишком поспешно думать.
Она почувствовала, что становится импульсивной, ей нужно было постараться самой оставаться хозяйкой, и, хотя она дрожала от возбуждения, она спросила, казалось бы, непринужденно:
"Откуда у тебя мой браслет, Арман?” [117]
Ребенок не ответил, но робко посмотрел на нее сбоку.
- Как это, ты больше не можешь говорить? - спросила Тея более порывисто.
Арман по-прежнему молчал, вскоре он не знал, что ответить, и задумался о том, как выйти из этого затруднительного положения.
Тея трясла его за плечо, она становилась все более и более порывистой.
"Говори, дитя, откуда у тебя мой браслет?”
Казалось, Арман не хотел терпеть эту тряску.
Он сердито посмотрел на Тею и сказал:
"Держись от меня подальше, какая тебе разница, как я его получу, в конце концов, ты получил его обратно”.
Этот ответ убедил Тею, что он, должно быть, причастен к таинственному исчезновению ее браслета. В конце концов, если бы он не был виноват, он бы просто ответил ей, где он это нашел.
Она чувствовала, что почти больше не владеет своим драйвом.
"Вы не скажете мне, как туда добраться?”
Тем временем Стэнс пришел в себя и в смятении наблюдал за происходящим.
Арман оттолкнул руку, которая все еще держала его, и закричал:
"Я ее не убирал, это неправда!”
"Я этого не говорил, но я хочу знать, как ты туда попал”.
После минутного колебания ребенок сказал: "Я нашел это". "Где?”
В шкафу.
- Но в шкафу? Это невозможно, потому что я сам убирал этот шкаф на прошлой неделе.
- В коробке.
"В коробке? В какой?”
"Внутри”.
"В той коробке с игрушками, ты бы положил ее туда, Арман?”
Мальчик начал плакать.
"Я этого не вставлял, ты сам это сделал, уродливый учитель, чтобы иметь возможность сказать Бадди, что это сделал я, но Бадди в это не верит!”
Это было очень плохо.
Тея дрейфовала.
Она больше не могла сдерживаться, она сделала то, чего, будучи спокойной, никогда бы не сделала: она дала Арману несколько чувствительных ушных фиг.
Арман согнулся под ударами и начал ужасно плакать.
Стэнс плакал из-за перемены погоды, а Тея стояла в смятении, наблюдая за эффектом своего дрейфа. Жизнь детей была похожа на суд, и неудивительно, что их мать, которая только что вернулась домой, бросилась в комнату, где они услышали, как дети продолжают в том же духе.
Не успела она появиться в дверях, как Арман [119] подлетел к ней и, сильно рыдая, сказал, что мисс так его избила.
- Учитель ударил вас? Это правда, мисс?
Тея стояла там и не знала, что посоветовать. Она была смущена. Она, назначенная воспитывать детей, сама не была хозяином и позволила своему напору управлять собой.
"Итак, мисс, это правда?”
Тея склонила голову и сказала:
"К сожалению, да, я была импульсивна, но если вы знаете, что я узнала, что Арман украл мой браслет, тогда....”
"Мисс!”
"это неправда, приятель, - кричит Гильде Арман, - она шутит!"
"Тише, мальчик, тише. Констанс, если ты не можешь перестать плакать, выйди из класса. Тебя учитель тоже ударил?”
"Нет, и Арман сам виноват, он....”
Повелительным жестом миссис Ван Гендринген указала на дверь.
"Тогда тебе больше нечего с этим делать, иди в комнату для занятий”.
Бросив обеспокоенный взгляд на свою очаровательную учительницу, Констанс вышла из комнаты.
"А теперь, мисс, вам придется обосновать свои слова. Вы обвинили моего сына ни в чем ином, как в воровстве”.
"Я застал его играющим с браслетом”.
"Это ничего не доказывает, возможно, он нашел это. Как ты туда попал, Арман?” [120]
Она села и взяла сына на колени. Она нежно погладила его пылающие щеки и уши.
- Я нашел его в шкафу, - прошептал Арман.
- Как раз тогда он сказал, что нашел его в коробке с игрушками, - осмелилась сказать Тея.
- Я сейчас занят с Арманом, мисс, дайте ему выговориться, если это вы. Ты можешь найти это в шкафу, малышка? „Хорошо". "Но, мэм....”
"Когда Арман?" "Сегодня утром."А потом вы вернули его мисс?”
"Я посмотрел на него, а потом пришел учитель. Ты ведь не веришь, что я забрал его, правда, приятель?”
Миссис Ван Гендринген с нежностью посмотрела на него.
- Нет, к счастью, я тебе не верю. Знаешь, мне было бы ужасно грустно думать о тебе в таком состоянии.
Арман спрятал лицо в платье матери и заплакал.
"Но, мальчик, почему ты плачешь сейчас? В конце концов, ты этого не делал?”
Ребенок продолжал плакать.
Его мать посмотрела на Тею сердито и укоризненно.
- Вы видите, как он занервничал из-за вашего отсутствия такта и самоконтроля. Как вы смеете обвинять ребенка в подобном, этот браслет [121], конечно, в тот момент катался по земле и каким-то образом оказался в шкафу, где и лежал незамеченным”.
"Это невозможно, мэм, я убирала в шкафу неделю назад, и Арман сказал, что нашел это на дне коробки, хотя сейчас он не хочет в этом признаваться. В этой коробке он не мог покатиться сам по себе.
"Да, я не знаю, но я ни на минуту не верю, что он был бы способен на такое. Не плачь так, мой мальчик, мама знает тебя и верит тебе”.
"Значит, ты мне не веришь?”
"Ты предубежден против Армана. Если бы это была Констанс, вы бы так не думали и тем более не говорили об этом. В целом, ваше поведение по отношению к детям бестактно. Ты балуешь Констанс, которая сегодня осмеливается на слишком многое, уверенная в твоей защите.
Она сняла Армана со своих колен и снова поцеловала его, она сказала ему, во что теперь играть, она хотела бы еще кое-что обсудить с мисс.
Тея расстроилась, она поняла, что теперь о ней позаботятся, о том, что произошло.
"Мисс, - сказала миссис Ван Гендринген своим обычным спокойным тоном, но с сердитым блеском в глазах, - я хочу воспользоваться этой возможностью, чтобы сказать вам, что вы действительно не годитесь для продолжения образования моих детей. Вы [122] слишком молоды, слишком неопытны, слишком бестактны. Вы балуете одного ребенка, с которым нужно обращаться сурово, и вы несправедливы к другому, у которого милый, покладистый характер”.
Она на мгновение замолчала, и у Теи возникло ощущение, как будто земля уходила у нее из-под ног: она была уничтожена.
Миссис Ван Гендринген продолжила:
"Долгое время я думала, разумно ли с моей стороны оставлять вас гувернанткой при моих детях, но то, что произошло сегодня, имеет решающее значение. Ты избил моего маленького мальчика и сделал из него вора. Это больше, чем я могу и должен терпеть. Ты можешь считать себя освобожденным от своих обязательств здесь. До тех пор я заплачу вам гонорар, но я бы хотел, чтобы вы ушли как можно скорее, поскольку я больше не могу доверить вам моего мальчика, я не хочу, чтобы с ним жестоко обращались”.
- Но, мэм, - только и смогла выдавить Тея.
- Мне жаль, мисс Ван Вельдерен, что все так вышло, но иначе и быть не могло. Вы, конечно, можете продлить свое пребывание здесь еще на несколько дней, пока не сможете сообщить своим родителям о своем возвращении, но я буду держать Армана под своим личным руководством так долго. Констанс другая, она не ударит тебя. Я намерен отправить ее в школу-интернат, где дурное влияние, которое ты оказал на нее, снова будет разрушено.
В одно мгновение Тея почувствовала, что восстает. [123] ее влияние на Конни было благотворным, она была убеждена в этом. И кроме того, она была похищенной женщиной, которая месяцами горевала из-за исчезновения браслета, и вместо того, чтобы предстать здесь в качестве обвинителя, ее с позором отослали прочь.
Кровь прилила к ее голове.
"Но, мэм", - повторила она, но прежде чем успела сказать что-то еще, ее хозяйка встала и вышла из комнаты, не заходя больше к ней.
Теа упала на стул, сломленная тем, что она услышала zooeven.
Ей пришлось уехать.... потеряла работу по собственной вине, что сейчас было не так приятно, но хорошо оплачивалось.
Теперь она не только снова станет обузой для своих родителей, но и не сможет помогать им дальше. Как она была счастлива, когда впервые смогла отправить домой свой вклад в образование детей, и какие замечательные, благодарные письма она получила от своих родителей.
Теперь она должна написать, что ее взвесили и сочли слишком легкой, что она позволила увлечь себя своему течению, тому течению, о котором так часто предупреждала ее мать, и что ее бросили.
До Пасхи она будет получать свой гонорар, но если она все-таки примет его, то сможет принять от миссис Ван Гендринген, которая, независимо от того, как они это восприняли, относилась к ней далеко не вежливо. [124]
Ей нужно было подумать об этом снова.
Почему она хотела вернуться домой именно сейчас?
Теперь она примет поездку домой с тяжелым сердцем, как человек, не выполнивший свой долг.
Она сидела, закрыв лицо руками, и была немного поражена, когда почувствовала, как две руки обвили ее шею, и услышала, как Стэнс сказал:
"Дорогая леди, не печалься. Мама зоопарк рассердилась? Но это уже закончилось.
- Закончилось, дитя? Мне нужно идти.
В испуге Стэнс отпустил ее.
"Уходи, тебе обязательно уходить? И нет!”
"Я должен убраться отсюда как можно скорее”.
"Навсегда?”
"Да, навсегда.”
"Но я не хочу", - и Стэнс заплакал.
Горе ребенка пошло Тее на пользу, оно доказало, что ей, по крайней мере, удалось заставить кого-то полюбить себя.
Склонившись над Стэнсом и отбросив в сторону собственное горе, она начала утешать ребенка.
Но Стэнс был безутешен.
"Если ты уйдешь, я лучше бы умерла”.
"Но, милая Конни, не говори таких глупостей. Кто знает, какая приятная жизнь у тебя снова будет”.
Стэнс печально покачала головой, будущее совсем не казалось ей радужным.
"Ты будешь часто писать мне? Длинные письма? Тогда я тоже буду это делать", - сказала она. [125]
Тея пообещала.
Каково ей было забрать сердце этого ребенка.
"Мы проведем эти последние дни вместе, - сказала она, - Мы будем с нами обоими, Армана больше не будет с нами".
Констанс постепенно успокоилась, перспектива побыть наедине со своей маленькой девочкой в течение нескольких дней принесла свои плоды. Но в ту ночь Тея легла спать с тяжелым сердцем.
Что ждет нас в будущем?


Oudejaarsavond.
Vanavond wil ik wat in mijn dagboek schrijven, misschien voel ik me dan minder eenzaam en verlaten.
Zoo’n laatste avond van het jaar geeft me altijd een bijzonder gevoel, dan is het mij, alsof er iets plechtigs in de lucht is, iets, dat me ernstig stemt, maar tevens een ontzaglijke behoefte aan gezelligheid bij mij opwekt.
En ik zit hier alleen op mijn kamer, met geen ander gezelschap dan mijn dagboek en de portretten van Vader, Moeder, zusjes en broertjes, die ik alle voor mij op tafel gezet heb. Zoodoende zie ik ten minste al die lieve gezichten en dat maakt, dat ik me niet zoo eenzaam voel, want, wanneer ik naar hen kijk, weet ik, dat er toch wezens op de wereld zijn, die ook aan mij denken op dezen avond, die naar mij verlangen, zooals ik naar hen [106]en die gedachte doet me goed. Hoe ik hier zoo alleen zit?
Allen zijn naar een feest, door intieme vrienden van mevrouw van Gendringen gegeven, zelfs Conny en Armand zijn meegevraagd, omdat daar ook kinderen van dien leeftijd zijn. Ze worden echter om een uur of tien thuis gebracht, terwijl mevrouw en hare volwassen dochters oudejaar blijven vieren. Wat waren de kinderen opgewonden, omdat ze mee mochten. Nu, ik gun hun graag dat pretje, vooral aan Stans, die zoo zelden iets heeft. Het lieve kind had medelijden met mij, omdat ik thuis moest blijven, ze had zoo graag gewild, dat ik mee gevraagd was, tot groote verbazing van Armand, die meer oprecht dan beminnelijk vroeg, wat ik daar zou moeten doen, de juf werd immers nooit mee gevraagd.
Het is kleinzielig van me, maar zoo iets hindert me altijd. Ik weet wel, dat ik er niets minder om ben, al word ik hier beschouwd als een wezen van een ander soort, dan mevrouw en hare dochters, maar ik heb nog niet geleerd, mij daarboven te stellen. Zoo’n gezegde doet me pijn, al komt het uit een kindermond, want het bewijst, hoe men mij hier in huis beschouwt.
Ik ben alleen maar goed om mijn werk te doen, zoo stipt mogelijk, de minste afwijking van mijn plicht haalt me een berisping op den hals, waardoor ik me vernederd voel en die ik dus tracht te voorkomen. Ik doe mijn best te voldoen, aan wat er van mij verwacht wordt, dat is trouwens de eenige manier, waarop ik, zonder mijn gevoel van eigenwaarde te kwetsen, hier in betrekking blijven kan. Want ronduit gesproken, ik heb [107]een hekel aan mevrouw van Gendringen en ik zou de gedachte niet kunnen verdragen, dat ik verplichting aan haar had. Ik wil dus mijn honorarium verdienen, dan zijn wij quitte, zij betaalt dan de diensten, die ik naar mijn beste weten aan haar bewijs.
Als mevrouw van Gendringen me maar wat sympathieker was, zou ik me niet zoo ongelukkig gevoelen, want ik heb me al aan de kinderen gehecht en ik weet, dat ik in Conny’s leventje een beetje zonneschijn gebracht heb. Het kind hangt me aan en ik houd ook van haar. Niet, dat ze altijd lief is, ze heeft een slecht humeur, maar och, ze ondervindt zoo weinig liefde hier in huis. Mevrouw beweert, dat ik haar bederf, misschien ben ik wel wat toegevend voor haar, maar ik heb medelijden met haar en kan niet nalaten haar een beetje te vertroetelen.
Wat Armand betreft, soms houd ik wel van hem, hij kan heel lief en innemend zijn, maar ik ben zoo bang, dat hij niet oprecht is. Ik heb hem al meer dan eens op een leugentje denken te betrappen, maar hij weet er zich altijd uit te redden en voelt zich sterk tegenover mij, door zijn moeders bescherming. Zij kan geen kwaad van hem gelooven, haar overdreven liefde maakt haar blind.
Neen, een gemakkelijke taak heb ik hier niet, soms denk ik, dat ik werkelijk te jong ben en te weinig ervaring heb, om twee zulke moeielijke karakters te helpen vormen. Ik doe mijn best, maar ben wel eens bang, dat het werk hier te veel voor mij is. Ik zie er niet meer zoo goed uit, als toen ik hier kwam en voel me soms zoo vreeselijk moe, lichamelijk en geestelijk. Ik schrijf [108]zoo iets nooit naar huis, maar Vader schijnt het bij intu;tie te voelen, hij vroeg mij tenminste in zijn laatsten brief, hem toch vooral de waarheid omtrent mij zelve te schrijven.
Arm Vadertje, hij zegt, mij zoo te missen. En Moes ook, ze schrijven steeds zoo hartelijk, tot zelfs kleine Nico met zijn krabbelpootje zendt mij van tijd tot tijd briefjes.
Hoe zouden ze het nu vanavond thuis hebben?
Heerlijk zeker, ik kan me zoo voorstellen, hoe ze nu allen aan de ronde tafel in de huiskamer zitten, Vaders rustbank aangeschoven, Moedertje met een rood gloeiend gezicht van het bakken der oliebollen, Ita vol grappen, Jan, Bets en Nico uitgelaten, omdat ze op mogen blijven en spelletjes doen.
Midden op de tafel een groote schaal met Moeders gebak en allen bezig met smullen. Misschien staat tusschen de bordjes en glazen, die de tafel vullen, wel mijn portret, zooals ik de hunne voor mij gezet heb en zeker denken allen wel eens even aan hun Thea. Ik weet zeker, dat ze hopen, dat ik ook een prettigen avond zal hebben en dat is goed, want als ze mij hier alleen konden zien zitten, zou het hun pleizier maar vergallen.
Als het dan wat later wordt, vallen Nico’s oogen toe en ook bij Bets krijgt de slaap niet lang daarna de overhand. Moes helpt ze naar bed en als ze weer terug komt, is er iets ernstigs gekomen in de gesprekken, het middernachtuur nadert, de joligheid van straks heeft plaats gemaakt voor een afwachten en luisteren, want ieder wil [109]graag de eerste zijn, die de groote klok in de gang het middernachtuur hoort verkondigen.
Daar klinkt de eerste slag, Moeder buigt zich over Vader en wenscht hem met tranen in hare oogen een gelukkig jaar toe, daarna volgen de kinderen en allen voelen meer dan ooit, hoe lief zij elkander hebben en in ieders hart is het voornemen, het volgend jaar zijn best te doen in alle opzichten. O, ik zie dat alles voor me en ik smacht er bij te kunnen zijn, ik ben overweldigd van verlangen naar huis, nog nooit heb ik een oudejaarsavond buiten mijn familiekring doorgebracht.
Wat was ik daar straks bedroefd, ik kon niet meer doorschrijven en ben in tranen losgebarsten. Zoo vonden mij de kinderen, toen ze thuiskwamen en ontsteld vroeg Conny me, of ik ziek was. Ik stelde haar gerust, ik verzekerde haar, dat het niets was en trachtte vroolijk te informeeren, of ze pleizier gehad hadden. Armand deed dadelijk een opgewonden verhaal van al de pret, die hij gehad had, maar Conny was stil en keek mij van tijd tot tijd ongerust aan. Ik trachtte geruststellend tegen haar te glimlachen, maar had moeite mij goed te houden, ik was zenuwachtig geworden door de eenzaamheid en de gedachten, die ze bij me opgewekt had. Nu liggen de kinderen in bed en het geeft mij een gevoel van gezelligheid te denken, dat hunne kamertjes naast de mijne liggen en dat ze dus dicht bij me zijn. Ik ben nu veel kalmer en ga straks naar bed. Waarom zou ik nog langer opblijven? [110]
Toch moet me nog ;;n ding van het hart.
Vader, weet u nog, dat u mij gewaarschuwd heeft niet jaloersch te worden op de meisjes hier?
Nu, ik ben jaloersch op hen geweest, benijdde hen, om hun zorgelooze jeugd, ik vond het onrechtvaardig, dat zij zulk een vroolijk, onbezorgd leventje leidden, terwijl ik, die even jong ben, hier werken moest voor mijn brood, hard werken zelfs.
Het verbitterde mij, als Bella, niets kwaads meenend, mij vroeg haar te helpen met haar toilet, omdat ik meer smaak had, dan haar kamenier en ik haar dan moest helpen optooien voor een of ander feestje en daarna in mijn schooljaponnetje naar de leerkamer terugkeeren en de kinderen bezighouden.
Ik zou ook zoo dol graag eens uitgaan, ik bedoel naar feestjes, dinertjes en bals, vroolijk zijn met andere jongelui, eens jong meisje zijn en niet enkel onderwijzeres. Ik zou mezelve zoo dol graag eens zien in een licht zijden japonnetje, me dunkt, dat zou me ook wel goed staan, zoo’n beeldig roze toiletje, als Bella vandaag aan had. Zou het erg ijdel van me zijn, dat ik zoo denk?
Maar ik kan het niet helpen, ik ben nu eenmaal zoo. Als ik thuis was, zou ik dat ook niet hebben, natuurlijk niet, evenmin als er sprake zou zijn van bals en diners, maar dan had ik dat alles niet zoo in mijn nabijheid, dan hoorde ik er niet over praten en was geen getuige van de triomphen van andere meisjes. Want Bella heeft de gewoonte, mij zoo van tijd tot tijd eens te komen vertellen, hoe ze gevierd wordt op die feestjes, de mooie [111]Gerardine natuurlijk ook, maar die houdt zich niet op, met tegen mij te praten. Bella is veel liever en eenvoudiger en denkt me zeker genoegen te doen, met mij zoo het een en ander te vertellen, ze weet ook niet, dat ik kleingeestig genoeg ben, om jaloersch op haar te zijn.
Maar nu, op den laatsten avond van het jaar, neem ik mij vast voor, dat gevoel te onderdrukken, want het heeft geen reden van bestaan. Want als ik me afvraag, zou ik Bella’s leven willen leiden, maar ook Bella’s moeder hebben, in plaats van mijne lieve ouders, dan moet ik immers dadelijk bekennen, dat ik dat niet zou willen.
Welnu dan, zeg ik tot mezelve, waarom dan jaloersch zijn, terwijl ik niet eens met haar zou willen ruilen!
En toch, ik schaam me om het te moeten bekennen.…. heelemaal vrij van jaloezie ben ik nog niet. Tiende Hoofdstuk. De ontdekking.
Thea begon de dagen te tellen, die haar nog van de paaschvacantie scheidden. Nog zes weken ongeveer en ze zou naar huis gaan. Hoe verlangde ze er naar, allen terug te zien!
Maar ;;n ding was er, dat haar verlangen naar dien tijd temperde en haar bij tijden zelfs deed opzien tegen dat zoo lang verbeide terugzien.
Ze had namelijk nooit iets van het verloren armbandje naar huis geschreven, ze had niet gedurfd, wat zouden ze er wel van zeggen, dat ze dat kostbare familiestuk verloren had. Ze had steeds gehoopt, dat ze het v;;r de vacantie op een of andere wijze terug zou krijgen en hoewel die hoop nu nog maar zeer gering was, ja [114]eigenlijk niet meer bestond, kon ze er toch niet toe komen, haar verlies te bekennen. En toch, het zelf te moeten vertellen was nog erger. Het zou haar thuiskomst vergallen, dat zou ellendig zijn, haar thuiskomst, waarop ze zich verheugd had, al van den eersten dag af aan, dat ze in Brussel was.
Neen, dat mocht niet, beter dan maar eerst er over schrijven, maar toch wilde ze wachten tot een paar weken voor Paaschen, dat was tijd genoeg en men kon toch nooit weten, ze wilde alle hoop nog niet opgeven.
Intusschen werd er nooit meer over het verdwenen sieraad gesproken, een ieder beschouwde het, als op straat verloren en geen der huisgenooten dacht er meer aan, zelfs Armand vergat, dat hij zich voorgenomen had, het armbandje na een poosje weer terug te leggen, waar hij het gevonden had, of het ergens in te stoppen, zoodat Thea het moest opmerken.
Op zekeren dag schoot hem plotseling door het hoofd, dat het braceletje nog altijd onder in die doos met speelgoed moest liggen en hij besloot, als de gelegenheid zich voordeed, eens te onderzoeken, of het daar nog veilig opgeborgen was. Hij zou het nu wel willen terug geven, juf had verdriet genoeg over het verlies gehad, maar nu het er op aan kwam, wist hij niet goed, hoe te handelen.
Als hij het stil op tafel neerlegde, zou er toch zeker onderzocht worden, hoe het daar kwam en men kon nooit weten, hoe het dan uit zou kunnen komen, dat hij [115]de schuldige was. In lang had hij niet aan de zaak gedacht, maar nu begon zijn geweten hem eensklaps te plagen en kreeg hij angst voor ontdekking. Als er geen gevaar voor hem zelf aan verbonden was geweest, had hij juf het prul, zooals hij het armbandje minachtend noemde, wel terug willen geven, maar hij geloofde, dat het voor hemzelf veiliger was, het te laten, waar het was en zijn ego;st hartje liet hem meestal doen, wat hem zelf het aangenaamste leek. Toch wilde hij graag weten, of het braceletje nog op zijn plaats lag en op een middag, dat juf bij het pianostudeeren van Constance zat en hij doen mocht, wat hij wilde, sloop hij naar zijn kamertje en de doos uit de verborgen plaats halend, waar hij haar gezet had, begon hij haar uit te pakken en naar het armbandje te zoeken.
Daar lag het nog net als hij het verstopt had.
Hij nam het er uit en bekeek het met aandacht. Het was van een zeer eigenaardig maaksel, met een mooi bewerkt familiewapen als slot en Armand raakte zoo in de beschouwing verdiept, dat hij niet merkte, dat Thea, die Armand nergens ziende, hem was komen zoeken, eensklaps achter hem stond.
„Armand!”
Verschrikt keek het kind op, nog steeds met het braceletje in zijn hand.
En Thea stond daar en keek van het kind naar het armbandje en dan weer naar het kind en wist niet, wat ze er van denken moest.
Een groote vreugde kwam over haar, daar was de [116]verloren gewaande schat, haar armbandje, dat ze had gedacht nooit terug te zullen zien.
Ze rukte het Armand uit de hand en keek er naar, terwijl ze zenuwachtig begon te lachen.
Ze had het terug, maar hoe kwam het kind er aan?
Waar had hij het gevonden?
Ze wilde het hem vragen, maar zich naar hem keerend, zag ze, hoe vreemd hij er uitzag. Er lag iets angstigs in zijne oogen, hij zat ineengedoken op den grond, geheel het uiterlijk van een kind, dat iets heel ondeugends gedaan heeft en nu op heeterdaad betrapt wordt.
In eens vloog het bloed naar hare wangen, een gedachte ging haar door het hoofd, die haar met schrik en afschuw vervulde. Zou het kind indertijd het armbandje hebben weggenomen en verstopt, zou dat mogelijk zijn? Maar waarom?
Een kind van goeden huize steelt geen gouden armband, dat was immers onzin.
Misschien had hij het weggenomen om haar te plagen, hij hield niet veel van haar, dat wist ze, hij kon nooit goed verdragen, dat ze Conny tegenover hem verdedigde.
Maar dat zou schandelijk zijn, te erg haast om te denken.
Ze voelde, dat ze driftig werd, ze moest trachten zichzelve meester te blijven en hoewel inwendig trillend van opgewondenheid, vroeg ze schijnbaar bedaard:
„Hoe kom je aan mijn armbandje, Armand?” [117]
Het kind antwoordde niet, maar keek haar van terzijde schuw aan.
„Hoe is het, kun je niet meer praten,” vroeg Thea driftiger.
Nog zweeg Armand, hij wist zoo gauw niet, wat te antwoorden en dacht er over na, hoe zich uit die moeielijkheid te redden.
Thea schudde hem bij zijn schouder, ze werd hoe langer hoe driftiger.
„Spreek, kind, hoe kom je aan mijn armband?”
Dat schudden scheen meer, dan Armand wilde verdragen.
Hij keek Thea boos aan en zei:
„Blijf van me af, wat kan het u schelen, hoe ik er aan kom, u heeft het immers terug.”
Dat antwoord overtuigde Thea, dat hij, hoe dan ook, in het geheimzinnig verdwijnen van haar armband betrokken moest zijn geweest. Als hij geen schuld had, had hij haar immers eenvoudig geantwoord, waar hij het gevonden had.
Ze voelde, dat ze haar drift bijna niet meer meester was.
„Zul je zeggen, hoe je er aan komt?”
Intusschen was Stans op het leven komen aanloopen en stond ontsteld toe te kijken.
Armand duwde de hand, die hem nog steeds vasthield, van zich af en gilde:
„Ik heb het niet weggenomen, dat is niet waar!”
„Dat heb ik ook niet gezegd, maar ik wil weten, hoe je er aan komt.”
Na een oogenblik aarzelen zei het kind: „Ik heb het gevonden.” „Waar?”
In de kast.”
„Zoo maar in de kast? Dat kan niet, want ik zelf heb verleden week die kast opgeruimd.”
„In een doos.”
„In een doos? In welke?”
„In die.”
„In die doos met speelgoed, hadt je het daar ingestopt, Armand?”
De jongen begon te huilen.
„Ik heb het er niet in gestopt, dat hebt u zelf gedaan, leelijke juf, om tegen Maatje te kunnen zeggen, dat ik het gedaan heb, maar Maatje gelooft er toch niets van!”
Dat was te erg.
Thea ziedde van drift.
Ze kon zich niet langer bedwingen, ze deed iets, dat ze kalm zijnde nooit gedaan zou hebben: ze gaf Armand een paar gevoelige oorvijgen.
Armand bukte zich onder de klappen en begon vreeselijk te huilen.
Stans huilde mee van de weeromstuit en Thea stond ontsteld de uitwerking van haar drift gade te slaan. De kinderen maakten een leven als een oordeel en wonder was het niet, dat hun moeder, die juist thuisgekomen was, zich naar de kamer haastte, waar ze de kinderen zoo hoorden aangaan.
Nauwelijks was ze in de deur verschenen, of Armand [119]vloog op haar af en hevig snikkend vertelde hij, dat de juffrouw hem zoo geslagen had.
„Heeft de juffrouw je geslagen? Is dat waar, juffrouw?”
Thea stond daar en wist geen raad. Ze schaamde zich. Zij, aangesteld om kinderen op te voeden, was zichzelve geen meester geweest en had zich door haar drift laten beheerschen.
„Nu juffrouw, is dat waar?”
Thea boog het hoofd en zei:
„Helaas ja, ik was driftig, maar als u weet, dat ik ontdekte, dat Armand mijn armband gestolen had, dan.…”
„Juffrouw!”
„’t Is niet waar, Maatje,” gilde Armand, „ze jokt!”
„Stil jongen, stil. Constance, als je niet op kunt houden met huilen, ga dan de kamer uit. Heeft de juffrouw jou ook geslagen?”
„Neen, en ’t was Armand zijn eigen schuld, hij.…”
Met een gebiedend gebaar wees mevrouw van Gendringen naar de deur.
„Dan heb je er verder niets mee te maken, ga naar de leerkamer.”
Met een ongerusten blik op haar lieve juf verliet Constance de kamer.
„En nu juffrouw, zult u uwe woorden van daareven nader moeten motiveeren. U heeft mijn zoon van niets minder dan van diefstal beschuldigd.”
„Ik vond hem spelend met den armband.”
„Dat bewijst niets, hij kan dien gevonden hebben. Hoe kwam je er aan, Armand?” [120]
Ze was ondertusschen gaan zitten en had haar zoontje op haar schoot genomen. Ze streelde zachtjes zijne gloeiende wangen en ooren.
„Ik vond hem in de kast,” fluisterde Armand.
„Daareven zei hij, dat hij hem in een doos met speelgoed vond,” waagde Thea te zeggen.
„Ik ben nu met Armand bezig, juffrouw, laat hem uitspreken, als ’t u blieft. Vondt je hem zoo maar los in de kast, ventje?” „Ja.” „Maar mevrouw.…”
„Wanneer Armand?” „Vanmorgen.” „En gaf je hem toen aan de juffrouw terug?”
„Ik bekeek hem en toen kwam juf. U gelooft niet, dat ik hem heb weggenomen, wel Maatje?”
Mevrouw van Gendringen keek hem teeder aan.
„Neen mijn jongen, dat geloof ik niet van je, gelukkig niet. Je begrijpt wel, dat het mij een vreeselijk verdriet zou doen, zoo iets van je te moeten denken.”
Armand verborg zijn gezicht tegen zijn moeders japon en begon te huilen.
„Maar ventje, waarom huil je nu? Je hebt het immers niet gedaan?”
Het kind huilde door.
Zijn moeder keek Thea boos en verwijtend aan.
„U ziet, hoe zenuwachtig u hem gemaakt hebt door uw gebrek aan takt en zelfbeheersching. Hoe durft u het kind van zoo iets beschuldigen, die armband is [121]natuurlijk op den grond gerold indertijd en op de een of andere manier in de kast terecht gekomen, waar hij onopgemerkt is blijven liggen.”
„Dat is niet mogelijk, mevrouw, ik heb de kast een week geleden opgeruimd en Armand heeft gezegd, dat hij hem onder in een doos gevonden heeft, al wil hij dat nu niet bekennen. In die doos kan hij niet vanzelf gerold zijn.”
„Ja, dat weet ik dan niet, maar ik geloof geen oogenblik, dat hij tot zooiets in staat zou zijn. Huil maar niet zoo, mijn jongen, Mama kent je en gelooft je.”
„Dus gelooft u mij niet?”
„U is bevooroordeeld tegenover Armand. Als het Constance geweest was, zou u zoo iets niet gedacht, veel minder gezegd hebben. Over het algemeen genomen is uw optreden tegenover de kinderen taktloos. U bederft Constance, die tegenwoordig veel te veel durft, overtuigd van uw bescherming.”
Ze zette Armand van haar schoot en hem nogmaals kussend, zei ze hem, nu wat te gaan spelen, zij wilde nog wat met de juffrouw bespreken.
Thea kreeg het benauwd, ze begreep, dat ze nu onder handen genomen zou worden, omtrent het voorgevallene.
„Juffrouw,” zei mevrouw van Gendringen op haar gewonen, kalmen toon, maar met een booze flikkering in hare oogen, „ik wil van deze gelegenheid gebruik maken, om u te zeggen, dat u werkelijk ongeschikt is, de opvoeding van mijne kinderen verder te leiden. U is [122]te jong, te onervaren, te taktloos. U bederft het eene kind, dat juist streng aangepakt moet worden en u is onrechtvaardig tegenover het andere, dat een lief, gemakkelijk te leiden karakter heeft.”
Ze hield even op en Thea had een gevoel, alsof de grond onder haar wegzonk: ze werd haar betrekking opgezegd.
Mevrouw van Gendringen vervolgde:
„Al lang dacht ik, of het wel verstandig van mij was, u als gouvernante bij mijne kinderen te houden, maar wat er vandaag is voorgevallen, geeft den doorslag. U heeft mijn zoontje geslagen en voor dief uitgemaakt. Dat is meer, dan ik dulden kan en mag. U kunt zich met Paaschen van uwe verplichtingen hier ontslagen achten. Tot zoolang zal ik uw honorarium uitbetalen, maar ik zou graag willen, dat u zoo spoedig mogelijk vertrok, daar ik u mijn jongen niet meer kan toevertrouwen, ik wil niet hebben, dat hij mishandeld wordt.”
„Maar mevrouw,” was alles wat Thea stamelen kon.
„Het spijt me, juffrouw van Welderen, dat het zoo geloopen is, maar het kan niet anders. U kunt uw verblijf hier natuurlijk nog een paar dagen rekken, totdat u uwe ouders van uw terugkomst heeft kunnen verwittigen, maar Armand zal ik zoolang onder mijn persoonlijke leiding houden. Constance is wat anders, die zal u niet slaan. Ik ben van plan haar naar een kostschool te sturen, waar de verkeerde invloed, dien u op haar gehad heeft, wel weer vernietigd zal worden.”
In een oogenblik voelde Thea zich in opstand komen. [123]Haar invloed op Conny was goed geweest, daarvan was ze overtuigd. En daarenboven was zij de bestolene, die maanden lang verdriet had gehad door het verdwijnen van den armband en inplaats, dat ze hier als beschuldigster stond, werd ze smadelijk weggezonden.
Het bloed steeg haar naar het hoofd.
„Maar mevrouw,” zei ze nogmaals, maar voor ze meer had kunnen zeggen, was haar meesteres opgestaan en verliet de kamer, zonder verder naar haar om te zien.
Thea liet zich op een stoel vallen, gebroken door wat ze zooeven gehoord had.
Ze moest weg.… had door eigen schuld haar betrekking verloren, die nu wel niet zoo heel prettig was, maar goed gesalarieerd werd.
Nu zou ze niet alleen weer tot last van hare ouders komen, maar ze zou hen ook niet verder kunnen helpen. Wat was ze gelukkig geweest, toen ze voor het eerst haar bijdrage in de opvoeding der kinderen naar huis had kunnen zenden en wat een heerlijke, dankbare brieven had ze toen van hare ouders gekregen.
Nu zou ze moeten schrijven, dat ze gewogen was en te licht bevonden, dat ze zich had laten meesleepen door haar drift, die drift, waar moeder haar zoo dikwijls voor gewaarschuwd had, en dat ze afgedankt was.
Tot Paaschen zou ze haar honorarium krijgen, maar mocht ze dat wel aannemen, kon ze dat wel accepteeren van mevrouw van Gendringen, die, hoe men het ook nam, haar toch allesbehalve mooi behandeld had. [124]
Ze moest er nog eens over denken.
Ach, hoe had ze naar huis verlangd en nu?
Nu zou ze de thuisreis met een bezwaard hart aanvaarden, als iemand, die te kort was gekomen in zijn plicht.
Ze zat met haar gezicht in hare handen verborgen en schrok eenigszins, toen ze eensklaps twee armen om haar hals voelde en Stans hoorde zeggen:
„Lieve jufje, wees niet bedroefd. Is Mama zoo boos geweest? Maar dat is nu al weer voorbij.”
„Voorbij, kind? Ik moet weg.”
Van schrik liet Stans haar los.
„Weg, moet u weg? Och neen!”
„Ja, ik moet zoo spoedig mogelijk van hier.”
„Voor goed?”
„Ja, voor goed.”
„Maar dat wil ik niet,” en Stans begon te huilen.
Het verdriet van het kind deed Thea goed, het bewees, dat ze zich tenminste bij iemand bemind had weten te maken.
Ze boog zich over Stans heen en haar eigen verdriet opzij zettend, begon ze het kind te troosten.
Maar Stans was ontroostbaar.
„Als u weggaat, wou ik, dat ik dood ging.”
„Maar Connylief, zeg zulke dwaze dingen niet. Wie weet, wat een prettig leventje je nog eens krijgt.”
Stans schudde mistroostig haar hoofdje, de toekomst leek haar heelemaal niet rooskleurig.
„Zult u me veel schrijven? Lange brieven? Dan doe ik het ook,” zei ze. [125]
Thea beloofde het.
Wat ging het haar aan het hart van dit kind weg te moeten.
„We zullen die laatste daagjes eens prettig samen doorbrengen,” zei ze, „we zijn dan met ons beidjes, Armand komt niet meer bij ons.”
Constance liet zich langzamerhand troosten, het vooruitzicht eenige dagen alleen met haar jufje te kunnen zijn, vergoedde veel. Maar Thea ging dien avond met een bezwaard hart naar bed.
Wat zou de toekomst brengen?