Отцы уходят

Макс Хавелаар. Отцы уходят.

Часы только что пробили семь, когда Луиза Шоттер открыла глаза, чтобы тут же снова закрыть их от яркого солнечного света, который светил ей в лицо через открытое окно.
Рывком она повернулась так, что оказалась лежащей спиной к тревожному свету. Но это ей не помогло, утреннее солнце отбрасывало свои лучи на стену и освещало обои так резко, что это мешало ей смотреть сквозь закрытые веки.
"Как раздражает, что мама так высоко поднимает занавеску по вечерам, из-за этого ты даже не можешь нормально спать", - проворчала она, снова поворачиваясь, чтобы посмотреть на часы с полузакрытыми глазами, насколько еще рано.
Уже больше семи?
Потом ей действительно нужно было вставать, но у нее все еще было так мало желания этого делать, она все еще была полумертвой со сна.
На мгновение, на четверть часа, она все еще могла позволить себе и снова отвернулась лицом к стене, чтобы на мгновение задремать.
Некоторое время она лежала, всхлипывая, но постепенно ее сонливость, казалось, отступила, и в голове прояснилось. Теперь она смотрела с открытыми глазами, и мысли ее, по-видимому, были не самыми приятными, по крайней мере, губы у нее сразу задрожали, а глаза наполнились слезами. До ее сознания дошло, что наступило утро того дня, которого она так долго ждала, ужасного дня отъезда отца в Индию.
Пять лет он прожил в стране, это был очень долгий срок для морского офицера, и Мос сказал, что они должны быть благодарны за это, но теперь они закончились, и отцу пришлось уехать сегодня, уехать на много лет.
Теперь она тихо вскрикивала в подушку.
Как она могла это сделать без отца? Она была единственной в доме, кто понимал ее.
О нет, это была правда, ей не разрешалось так говорить. Отец от души посмеялся над ней, когда она однажды сказала это, и ей следовало пообещать ему не думать о таких глупостях; по его словам, она была не загадочным маленьким созданием, а самой обычной девочкой, и если она думала, что ее не понимают, то причину этого можно было искать только в том, что она чувствовала, что ей хотелось думать немного иначе, чем она была на самом деле.
Она вздохнула.
Она думала, что в ней самой нет ничего странного, но то, что ее добрые намерения не были поняты, было правдой.
Особенно Мос иногда действительно скучал по ней.
Она ничего не могла поделать с тем, что все часто оборачивалось совсем не так, как она ожидала, и что иногда было невозможно осуществить ее благие намерения, но это не отменяло того факта, что у нее были хорошие намерения.
Мать обращала внимание только на то, чего она на самом деле достигла. Мос была ужасно прозаичной; рассудительной и практичной, каждый должен это признать. Чего только она не напевала, например, когда отец подарил ей, по ее настоятельному желанию, на прощание ту прекрасную тарелку с боденхаузенским мясом.
И она была з;;; довольна этим!
Встав, она восхищенными глазами посмотрела на тарелку, которая висела в красивой простой рамке, в удобно освещенном месте на стене.
Ее дорогая мама с темными волшебными глазами смотрела в загадочную страну своего воображения, прислушиваясь к шелесту Тростника, Между которым она сидела.
Разве это не прекрасно?
Можно было как бы видеть, как шевелятся перья тростника, а при небольшом воображении можно было даже услышать их.
И затем сова на переднем плане.
Разве он не пришел к тебе благодаря своей силе?

Vaders vertrek.

De klok had juist zeven geslagen, toen Louise Schotter hare oogen opende, om ze dadelijk weer te sluiten voor het felle zonlicht, dat door het geopende raam haar in het gezicht scheen.
Met een ruk keerde ze zich om, zoodat ze met haar rug naar het storend licht kwam te liggen. Maar het hielp haar niet, de morgenzon wierp hare stralen op den muur en belichtte het behang zoo scherp, dat het haar door hare gesloten oogleden heen hinderde.
„Hoe vervelend toch, dat Moeder ’s avonds dat gordijn zoo hoog optrekt, op die manier kun je nooit eens lekker uitslapen,” bromde ze, zich weer omgooiend, om met half gesloten oogen naar het klokje te kijken, hoe vroeg het nog wel was.
Al over zevenen?
Dan moest ze eigenlijk opstaan, maar ze had er nog zoo weinig lust in, ze was nog half dood van den slaap.
Een oogenblikje nog, een kwartiertje kon ze zich nog wel gunnen en weer keerde ze haar gezicht naar den muur, om nog even in te dommelen.
Een poosje lag ze zoo te soezen, maar langzamerhand scheen haar slaperigheid te wijken en werd haar hoofd helderder. Ze lag nu met open oogen te staren en hare gedachten waren blijkbaar niet van de aangenaamste, ten minste, hare lippen begonnen eensklaps te beven, terwijl hare oogen zich met tranen vulden. Het was tot haar bewustzijn doorgedrongen, dat het de morgen was van den dag, waartegen ze al zoo lang had opgezien, den vreeselijken dag van Vaders vertrek naar Indi;.
Vijf jaar was hij in het land geweest, dat was heel lang voor een zeeofficier en Moes zei, dat ze daar dankbaar voor moesten zijn, maar die waren nu om en Vader moest vandaag weg, weg voor vele jaren.
Ze schreide nu zachtjes in haar kussen.
Hoe moest dat toch gaan, hoe zou ze het zonder Vader kunnen stellen. Vadertje was de eenige in huis, die haar een beetje begreep.
O neen, dat was waar ook, dat mocht ze niet zeggen. Vader had haar hartelijk uitgelachen, toen ze dat eens beweerd had en ze had hem moeten beloven, niet zulke dwaze dingen te denken, ze was heusch geen raadselachtig wezentje, maar een heel gewoon meisje en als ze dacht niet begrepen te worden, dan was de oorzaak daarvan alleen daarin te vinden, dat ze zich graag een beetje anders dacht, dan ze eigenlijk was.
Ze zuchtte.
Ze dacht heusch niets bizonders van zich zelf, maar dat hare goede bedoelingen niet begrepen werden, dat was zoo.
Vooral Moes kon haar soms zoo echt miskennen.
Ze kon het toch niet helpen, dat de dingen dikwijls zoo heel anders uitkwamen, dan ze verwacht had en dat het soms onmogelijk was, hare goede voornemens uit te voeren, dat nam toch niet weg, dat ze het goed bedoeld had.
Moeder lette alleen op hetgeen ze werkelijk tot stand bracht. Moes was wel vreeselijk proza;sch en praktisch, dat zou toch ieder moeten bekennen. Wat had ze bijvoorbeeld niet gebromd, toen Vader haar, op haar dringend verlangen, die mooie plaat van Bodenhausen, M;rchen, als afscheidscadeau gegeven had.
En ze was er z;; blij mee geweest!
Zich oprichtend, keek ze met verrukte oogen naar de plaat, die in een mooi, eenvoudig lijstje, op een gunstig belicht plekje aan den muur hing.
Haar lieve M;rchen, met de donkere sprookjesoogen, starend in het raadselachtig land van haar verbeelding, luisterend naar het wuiven van het riet, waartusschen ze zat.
Was het niet prachtig?
Men zag als ’t ware de rietpluimen bewegen, met een beetje verbeeldingskracht hoorde men ze zelfs.
En dan die uil op den voorgrond.
Kwam hij niet naar je toegevlogen op zijn krachti