Цыкламэн
Адчыняеш дзверы ў хату. Мамусі. Год не адмукаў . Вечар. Ціхі, подых старых рэчаў Мамусі. Яны там у гэным куту другой хаты , дзе яна пакінула нас. І побач, ёсць яе кветка. Цыкламэн. Ён амаль згас. Адзіны чырвоны лісьцік трымаўся амаль гэным часам, як апошні агеньчык у чорным небі Палесся. Раптам - палае !
Ты нахіляешся. Равеш. Енчыш.
Кропля з носу падае на падлогу . І цыкламэн, нібы пачуўшы, раскідае кволы пялёстак. Ты не верыш. Здаецца гэта нейкі цуд. Скачаш на адной назе, стары, быццам малы, які раптам знайшоў дарогу назад у дзяцінства...
Раніцай бяжыш з слоікам сцюдзёнай вады. Марыш падтрымаць тое маленькае іншае жыццё.
А ён памёр.
Памёр.
Цыкламэн.
Кветачка.
Цыкламэн
© Copyright: Ёхан Леверда, 2026
Свидетельство о публикации №226070701398
Свидетельство о публикации №226070701398
Рецензии