1. Представление меня Как части фамилии Комоцких

Я Комоцкий, и одновременно Kamocki.

На первый взгляд это всего лишь два варианта написания одной и той же фамилии. Но за ними стоит история нашего рода, уходящая более чем на четыре с половиной века в прошлое.

Мой прадед, Карл Викентьевич Комоцкий, жил в Украинской ССР. Поэтому его советский паспорт был оформлен на двух языках — русском и украинском. Любопытно, что в те годы подобным деталям не придавали большого значения: страница, предназначенная для русского языка, была заполнена по-украински, а украинская — по-русски. Для того времени это никого особенно не удивляло: на одной странице он был записан как Комоцкий, а на другой — как Камоцкий, но подписался он разборчивой подписью: Комоцки.

Однако история нашей семьи началась задолго до появления советских паспортов. Род Комоцких прослеживается с 1575 года. Я принадлежу к тринадцатому поколению Комоцких, происходящих из деревни Малявки Минской губернии. Мои внуки уже представляют пятнадцатое поколение нашего рода.
По правилам белоруского языка, первая буква в фамилии не может быть "О". Так по странам бывшего СССР, разехались Комоцкие и Камоцкие, при чём интересно что есть семьи где родные братья имею разные буквы в своей фамилии.
В Польше живут Kamoccy и Komoccy. Я от них слышал, что буква "О", это восточный след миграции. Работая с архивными документами, многие из которых написаны на польском языке, в Маляках жили Komoccy, и они уже владели землёй до появления сообщения что ЯН III Собесский Доровал привелегию Доминику Комоцкому на Деревню Малявки. Доминик в моём летоисчеслении принадлежит к 3 поколению Комоцких.

Сегодня Малявки уже невозможно найти на старых картах как отдельную деревню. Со временем она вошла в состав Минска. Теперь на её месте проходит улица вдоль берега Чижовского водохранилища. Меняются государственные границы, исчезают деревни, появляются новые городские кварталы, но память о месте, откуда начинается история семьи, остаётся.
_____________________________________________

## Polska wersja literacka

Nazywam si; Kamocki. W dokumentach spotyka;em r;wnie; zapis Komocki.

Na pierwszy rzut oka s; to jedynie dwa sposoby zapisu tego samego nazwiska. W rzeczywisto;ci kryje si; za nimi historia naszego rodu, si;gaj;ca ponad czterystu pi;;dziesi;ciu lat.

M;j pradziadek, Karol Wikientiewicz Komocki, mieszka; na terenie Ukrai;skiej SRR. Jego radziecki paszport by; wi;c sporz;dzony w dw;ch j;zykach – rosyjskim i ukrai;skim. W tamtych czasach nie przywi;zywano do takich szczeg;;;w wi;kszej wagi. Strona rosyjska zosta;a wype;niona po ukrai;sku, ukrai;ska – po rosyjsku. Na jednej stronie zapisano nazwisko jako **Komocki**, na drugiej jako **Kamocki**, natomiast w;asnor;czny podpis brzmia; po prostu: **Komocki**.

Ten drobny szczeg;; pokazuje, jak jedna litera potrafi zmieni; histori; nazwiska.

Dzieje naszej rodziny si;gaj; jednak znacznie dalej ni; czasy Zwi;zku Radzieckiego. Historia rodu Komockich jest udokumentowana od 1575 roku. Nale;; do trzynastego pokolenia Komockich wywodz;cych si; ze wsi Malawki w dawnej guberni mi;skiej. Moi wnukowie s; ju; pi;tnastym pokoleniem naszego rodu.

Zgodnie z zasadami j;zyka bia;oruskiego nazwiska nie rozpoczynaj; si; od litery „O”. W;a;nie dlatego na obszarze by;ego Zwi;zku Radzieckiego pojawi;y si; dwie formy tego samego nazwiska – Komoccy i Kamoccy. Co ciekawe, zdarzaj; si; rodziny, w kt;rych nawet rodzeni bracia nosz; nazwiska r;;ni;ce si; jedn; liter;.

W Polsce spotka; mo;na zar;wno rodziny **Kamockich**, jak i **Komockich**. Od przedstawicieli polskiej ga;;zi rodu s;ysza;em, ;e litera „O” jest uwa;ana za ;lad wschodnich migracji rodziny.

Pracuj;c z dokumentami archiwalnymi, z kt;rych wiele zosta;o sporz;dzonych w j;zyku polskim, odkry;em, ;e w Malawkach mieszkali w;a;nie **Komoccy**. Co wi;cej, byli w;a;cicielami ziemi jeszcze przed nadaniem przez kr;la Jana III Sobieskiego przywileju dla Dominika Komockiego na wie; Malawki. W mojej rekonstrukcji genealogii Dominik nale;y do trzeciego pokolenia Komockich.

Dzisiaj Malawki nie istniej; ju; jako samodzielna wie;. Z biegiem czasu zosta;y w;;czone do Mi;ska. Obecnie w miejscu dawnej wsi znajduje si; ulica biegn;ca wzd;u; brzegu Jeziora Czy;owskiego.

Zmieniaj; si; granice pa;stw, znikaj; wsie, powstaj; nowe dzielnice miast. Pami;; o miejscu, z kt;rego wywodzi si; rodzina, pozostaje jednak niezmienna.


Рецензии