Тоджик будан хисси ифтихор аст
Пайвандашон забон, фарханг, таърихи кухан – на чудо, балки хамон.
Чигархо бо сухани форси мезанад, бо ифтихори ниёгон,
Хун дар рагхо чори мисли оби равон, то абад човидон.
Сарбаланди на аз марз, на аз хок, балки аз эхтироми он,
Рухи озоди ва дониш – ин дуянд сирри баланди дар чахон.
Хар ки тоджик аст, вориси тамаддунест, ки нест ба он монанди дигар,
Ин ганчина дар хар кунчи Осиё тобад мисли офтоби дурахшон.
Хувият на танхо ном аст, ин тааллук ба фарханге гаронбахост,
Ки хар сарзаминро бо худ пайвасту хамеша дар дилхо чой дорад баланд.
Пас, эй тоджик, бидон, ки ту кисми чахони бузурги,
Хар чо ки бошй, ин хувият аст, ки туро месозад сарбаланд.
Примечание автора для читателей сайта proza.ru:
Данное стихотворение написано на таджикском языке, однако из-за технических особенностей сайта (кодировка Windows-1251) буквы таджикского – не отображаются корректно и заменяются на знаки препинания. Чтобы текст был читаем, я публикую его в русской транслитерации – то есть все таджикские буквы переданы сходными по звучанию русскими буквами.
Прошу с пониманием отнестись к этому вынужденному шагу. Смысл, ритм и авторский замысел сохранены полностью. Оригинал на кириллице таджикского языка может быть предоставлен по запросу.
С уважением,
Самиев Шухрат, 2026
Свидетельство о публикации №226071400184