Звініць яна і ў жаўруковым спеве,
І ў ціхім шэпце спелага аўса.
Яна – як сок у векавечным дрэве,
Як ранішняя, чыстая раса.
Народ мой праз стагоддзі і пажары
Нясе яе, як крэмень на алтар,
У ёй – усе нашы мары і ахвяры,
І кожны гук – як неацэнны дар.
Не дай нам, Божа, страціць тое слова,
Што маці нам шаптала ля калыскі.
Бо ў ім адным – жыцця першааснова,
Да волі шлях, і даўні, і не блізкі.
Пакуль гучыць яна над роднай нівай,
Пакуль жыве ў малітвах і ў снах, –
Нас не зламаць ні бурамi, ні сілай,
Бо мова наша ў нашых каранях.
Родная мова
© Copyright: Яков Логвинович, 2026
Свидетельство о публикации №226081901686
Свидетельство о публикации №226081901686
Рецензии
Не дай нам ,Боже, потерять белорусскую мову! очень напевно звучит стихотворение на белорусском языке!
Соловьева 25.08.2026 19:24 • Заявить о нарушении
Соловьева 25.08.2026 19:24 • Заявить о нарушении