Гляджу ў акно, дзе, розум мой здзіўляючы,
З-пад снегу, нібы ў тым цудоўным сне,
Пялёстак за пялёсткам распраўляючы,
Марознік усміхнуўся зранку мне.
Надзеі кветка, хараством адметная,
Ганец вясны, яе жывы выток,
Глядзела ў вочы, цёплая, прыветная,
І я зрабіў насустрач першы крок.
Рукою дакрануўся і, пагладзіўшы,
Адчуў: мы нібы родныя тут з ёй,
І, акалічнасць гэтую адзначыўшы,
Благаславіў сваяцтва ўсёй душой.
Маўчалі мы, цану трыумфу знаючы,
Чакалі, калі радасць ахіне.
Лісточкі мілаваў я, адчуваючы:
Так маці колісь лашчыла мяне.
***
© Copyright: Владимир Зезюлин, 2026
Свидетельство о публикации №226082100523
Свидетельство о публикации №226082100523
Рецензии