Сорок два залпа и тишина

                Сорок два залпа — и тишина,
                В окнах дрожала чужая Луна.
                Я от испуга не мог устоять,
                Дом продолжал со мною дрожать.

                Ночь не кончалась, тянулась, как дым,
                Каждый удар становился живым.
                Я просто считал, чтоб не пропасть,
                И как бы в ту тьму мне не упасть.........

                19 октября 2026 год, Москва

                ***


Рецензии