***

Ирина Мадрига: литературный дневник

Квітень знову забирає в мене друзів.
І навіщось туга на деревах розквіта.
А в летючому окресленому крузі
Казиться пихата і нестерпна самота.


Німота ширяє в синім піднебессі,
Зеленіє спомин у прозорому вікні.
Скільки буде ще оцих байдужих стресів.
Та тебе не буде. Вже довік не буде.
Ні.



Другие статьи в литературном дневнике: