Вещая судьба.. Александр Розенбаум

Заплутал, не знаю где…
Чудо чудное глядел:
По холодной, по воде,
В грязном рубище
Через реку, через миг
Брёл, как посуху, старик —
То ли в прошлом его лик,
То ли в будущем…

Позамёрзшая межа,
А метели всё кружат…
Я глазами провожал,
Слышал сердца стук.
Одинока и горба,
Не моя ли шла судьба?
Эх, спросить бы… Да губа
Онемела вдруг…

Полем, полем, полем,
Белым, белым полем дым.
Волос был чернее смоли —
Стал седым.

А старик всё шёл, как сон,
По пороше босиком,
То ли вдаль за горизонт,
То ли в глубь земли…
И темнела высота,
И снежинки, петь устав,
На его ложились стан,
Да не таяли…

Вдруг в звенящей тишине
Обернулся он ко мне,
И мурашки по спине
Ледяной волной —
На меня смотрел… и спал…
«Старче, кто ты?» — закричал,
А старик захохотал,
Сгинув с глаз долой.

Не поверил бы глазам,
Отписал бы всё слезам,
Может, всё, что было там,
Померещилось…
Но вот в зеркале, друзья,
Вновь его увидел я.
Видно, встреча та моя
Всё же вещая.

__
Аджашдым, къайдагъысыны билмейме сейир-тамаша къарады
Сууукъда, кир къырдышда
Сууну юсю бла къургъакъсыгъанча Бара эди къарт озгъаны
Заманда аны
.
Бузлагъан суукъ бары тёгерек айлянады
Кёзюм бла ашырдым,
Эштдим джюрегими 
Джангыз, муккурды
Мени къадарым келмегенмиди?
Эх, сорлукъ эдим  эринлерим
Бир заманда тилсиз болдум

Сабан бла, акъ, бла
акъ сабан бла тютюни
Чачым чайырдан энди къара
Чал болгъанды.

Къарт тюш кибик бара эди,
Джалан аякъты
Кюнь батгъан узакъты
Джерни теренине…
Мийиклик да къарангы болду,
Къар джуммакъла да, джырлайды
Аны юсюне къош джатады
эди, эримейди

Бир заманда зынгырдауукъ шошлукъты
Ол меннге бурулду,
Сыртындан мурулдауды
Буз толкъунблады
Манга къарай эди  джукълайды
"Къарт, кимсе сен?"- деб къычырдым
Къарт кюлдю, кёзден ташайды
.
Кёзге ийнанмаз эдим,
Джыламукъларымы барын джазмазды
Ким биледи, анда болгъан хар зат,
Кёрюндюм
Алай ма кюзгюде, шохларым
Джангыдан аны кёрдюм
Ол мени тюбешиуюм болур буюргъаным

Сабан бла, акъ, бла
акъ сабан бла тютюни
Чачым чайырдан энди къара
Чал болгъанды.


Рецензии